Pełny tekst orzeczenia II SAB/Wa 1024/25

II SAB/Wa 1024/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-05-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Cichoń
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
647 Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Inne
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 134 par. 1, art. 151, art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2018 poz 1000
art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 78, art. 77, art. 55, art. 56
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35, art. 36
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2026 r. sprawy ze skargi W.I. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] września 2025 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO, Organ) wpłynęła skarga Pana W. I., zam. w [...] przy ul. [...] (dalej: Skarżący), na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych przez [...], adres: [...], [...] (dalej: Spółka), polegające na udostępnieniu jego danych osobowych dotyczących działki ewidencyjnej o identyfikatorze [...], której Skarżący jest współwłaścicielem, bez podstawy prawnej poprzez ich zamieszczenie na portalu https:[...]. Powyższa skarga została zarejestrowana w Urzędzie pod sygnaturą [...].
W dniu 23 września 2025 r. Prezes UODO wszczął postępowanie administracyjne w powyższej sprawie i zwrócił się do Spółki o złożenie wyjaśnień (znak: [...]). Tego samego dnia Organ wysłał do Skarżącego pismo informacyjne, na adres ePUAP, w tym zakresie (znak: [...].), które w wyniku błędu technicznego nie zostało Skarżącemu skutecznie dostarczone (na potwierdzenie czego została sporządzona notatka służbowa z dnia 21 października 2025 roku). Do dnia nadania niniejszego pisma Prezes UODO nie otrzymał ZPO pisma wysłanego w dniu 23 września 2025 r. do Spółki, tj. pisma znak: [...].
W dniu 16 października 2025 r. Skarżący złożył do Prezesa UODO ponaglenie.
W dniu 20 października 2025 r. do Prezesa UODO wpłynęła skarga Skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych przez Spółkę, polegające na udostępnieniu jego danych osobowych dotyczących działki ewidencyjnej o identyfikatorze [...], której Skarżący jest współwłaścicielem, bez podstawy prawnej poprzez ich zamieszczenie na portalu https:[...]. Powyższa skarga została zarejestrowana w Urzędzie pod sygnaturą [...].
W dniu 21 października 2025 r. Prezes UODO wysłał do Skarżącego pismo (ePUAP) w sprawie, znak: [...]., w którym poinformował o zwróceniu się do Spółki o złożenie wyjaśnień w sprawie.
W dniu 28 października 2025 r. Organ wydał postanowienie (dot. [...]. oraz [...] na podstawie którego połączył sprawę prowadzoną pod sygn. [...] ze sprawą prowadzoną pod sygn. [...] i postanowił prowadzić sprawę pod sygn. [...]
Ponadto, w dniu 28 października 2025 r. Prezes UODO zwrócił się do Spółki o złożenie wyjaśnień w przedmiocie udostępnienia danych osobowych Skarżącego dotyczących działki ewidencyjnej o identyfikatorze [...], której Skarżący jest współwłaścicielem, bez podstawy prawnej poprzez ich zamieszczenie na portalu https:[...].
Organ poinformował również Skarżącego o podjęciu powyższej czynności w piśmie z 28 października 2025 r. (ePUAP), znak: [...]
W dniu 30 października 2025 r. Skarżący złożył zaadresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezesa UODO, skargę na bezczynność Organu w przedmiocie prowadzenia niniejszego postępowania [...] zarzucając jednocześnie naruszenie art. 12 oraz art. 35–37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 poz. 572, dalej: k.p.a.).
Skarżący w ramach złożonej skargi na bezczynność wniósł o:
1. stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności,
2. zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od uprawomocnienia się orzeczenia,
3. zasądzenia od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął poszczególne jej zarzuty wskazując, że numery ksiąg wieczystych, zgodnie z decyzją Prezesa UODO sygn. [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., uznane są za dane osobowe, co zostało podtrzymane wyrokami: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. II SA/Wa 2222/20 z dnia 5 maja 2021 r., Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. III OSK 6508/2 z dnia 28 stycznia 2025 r.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie oraz podniósł między innymi, że oczekuje na wyjaśnienia Spółki mającej siedzibę w USA, co znacznie wydłuża czas postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cytowanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności, zaś w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – według stanu obowiązującego na dzień orzekania przez Sąd. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, bądź też braku działania organu administracji, dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.
Skarga na bezczynność Organu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, powoływanego dalej jako: rozporządzenie nr 2016/679), bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 5190/21 oraz III OSK 4754/21, z dnia 9 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1959/22 oraz z dnia 20 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 74/23; wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679 nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 rozporządzenia, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował..."). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.), oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Skoro upływ trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2, uprawnia do wniesienia skargi na bezczynność (por. P. Fajgielski, w: Komentarz do ustawy o ochronie danych osobowych, w: Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2022, art. 62, uw. 4) – a bezczynność wiąże się z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (zob. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) – to termin z art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679 musi być traktowany jako termin szczególny, w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a.
W ocenie Sądu, art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679 należy zatem odczytywać w ten sposób, że obowiązek organu nadzoru poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi, staje się aktualny, jeśli skarga nie została rozpatrzona w tym terminie (czyli nie została wydana decyzja administracyjna) i zachodzi potrzeba jego wydłużenia, w trybie art. 36 k.p.a., co koresponduje z art. 62 ustawy o ochronie danych osobowych, nakazującym dodatkowo w takiej sytuacji poinformowanie stron o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku, o którym mowa w art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, Prezes Urzędu, zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, jest obowiązany również poinformować o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach.
Sąd administracyjny ustalając, czy Organ pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie, badał zatem, czy doszło do uchybienia trzymiesięcznego terminu określonego w art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679.
Co istotne, dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy zostało to spowodowane zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę oraz działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, będą natomiast istotne przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, Skarżący w dniu 12 września 2025 r. złożył skargę na nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych. W dniu 23 września 2025 r. Organ wszczął postepowania w sprawie (o czym szczegółowo w części historycznej uzasadnienia). W dniu 16 października 2025 r. Skarżący złożył do Prezesa UODO ponaglenie. W dniu 20 października 2025 r. do Prezesa UODO wpłynęła skarga Skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych przez Spółkę. W dniu 21 października 2025 r. Prezes UODO wysłał do Skarżącego pismo (ePUAP) w sprawie znak: [...]., w którym poinformował o zwróceniu się do Spółki o złożenie wyjaśnień w sprawie.
W dniu [...] października 2025 r. Organ wydał postanowienie (dot. [...] oraz [...] na podstawie którego połączył sprawę prowadzoną pod sygn. [...] ze sprawą prowadzoną pod sygn. [...]. i postanowił prowadzić sprawę pod sygn. [...].
Ponadto, również w dniu 28 października 2025 r. Prezes UODO zwrócił się do Spółki o złożenie wyjaśnień.
W dniu 30 października 2025 r. Skarżący złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu.
Analiza powyższych terminów prowadzi do wniosku, że złożona skarga jest co najmniej przedwczesna, gdyż od daty złożenia skargi do Prezesa UODO do daty złożenia skargi na bezczynność upłynął jedynie miesiąc i 18 dni, a więc nie został przekroczony termin 3-miesięczny, o którym mowa w art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679.
Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.