II SAB/Sz 157/25

II SAB/Sz 157/25 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2026-01-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krzysztof Szydłowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.3, art. 58 par.1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania skarg na działanie postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 29 września 2025 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie rozpoznania skarg na działanie.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że jest ona wynikiem blisko dwuletnich bezskutecznych starań o wyegzekwowanie od właściwych organów należytego wypełniania obowiązków, w tym niepodjęcia w terminach ustawowych działań w odpowiedzi na jego wnioski i skargi, co stanowi o bezczynności i przewlekłości. Wyjaśnił, że w 2023 r. złożył formalną skargę na działanie Straży Miejskiej, ale Prezydent uznał ją bezzasadną, bez rzetelnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie doszło zarówno do pozornego załatwienia jego skarg (lakoniczność odpowiedzi i brak odniesienia się do meritum) jak i przewlekłości w zapewnieniu prawidłowej organizacji ruchu na ulicy [...] w S.. W związku z tym domaga się stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta Szczecin w zakresie rozpoznania wniesionych przez niego skarg (2023 r.) oraz stwierdzenia przewlekłości w sprawie organizacji ruchu na ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Szczecin wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W dniu 24 listopada 2025 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym to ww. podniósł, że wielokrotnie zawiadamiał właściwe organy o problemach z oznakowaniem ul. [...] i nękającymi go represjami ze strony Straży Miejskiej, lecz odpowiedzi były lakoniczne i formalne. Fakt, że Prezydent Miasta Szczecin przekazywał składane przez niego pisma do spółdzielni czy wojewody (zawiadamiając zgodnie z art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego) nie oznacza, że doszło do merytorycznego ich rozpatrzenia. Przekazanie skargi innemu podmiotowi nie zwalniało bowiem organu z obowiązku realnego działania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.
W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej "p.p.s.a.").
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Nadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
W świetle powołanych przepisów wniesienie skargi na bezczynność organu i przewlekłość postępowania dopuszczalne jest w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na wydane w sprawie decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, które zostały wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skargę na bezczynność lub przewlekłość można także wnieść na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o ile dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie rozpoznania wniesionych przez niego skarg na działanie Straży Miejskiej i sposobu organizacji ruchu na ul. [...]. Tego rodzaju skargi uregulowane są przepisami działu VIII ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, zwanej dalej: "k.p.a.").
Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przedmiotem skargi może być zatem każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej oraz ich pracowników i funkcjonariuszy (por. postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 717/12). Przedmiotowa skarga nie inicjuje jednak postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem indywidualnego aktu lub podjęciem czynności rozstrzygających sprawę dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznanie skargi sprowadza się bowiem do oceny działalności danego organu lub jego pracowników i wywiera skutek wyłącznie w odniesieniu do jego stosunków wewnętrznych. Podlega ona rozpoznaniu przez właściwy organ, wskazany w art. 229 k.p.a., a o sposobie jej rozpoznania zawiadamia się stronę skarżącą stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. Natomiast w przypadku gdy organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, przekazuje taką skargę organowi właściwemu, jednocześnie zawiadamiając o tym skarżącego, albo wskazuje mu właściwy organ. Czynności podejmowane w postępowaniu skargowym, niezależnie od ich merytorycznego bądź procesowego charakteru, nie są aktami podejmowanymi w ramach postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 530/21).
Pamiętać trzeba, że postępowanie prowadzone w następstwie wniesienia skargi powszechnej, o której mowa w art. 277 k.p.a., ma na celu wyłącznie ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga ta jest więc odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie jest więc postępowaniem zmierzającym do wydania aktu lub podjęcia czynności, które mogłyby być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.
Oznacza to, że kognicji sądów administracyjnych nie podlega ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników oraz ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a., gdyż jest to wewnętrzna sprawa tych organów. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podnosi się, że w sprawach dotyczących trybu skargowego, w tym także w sprawie przekazania skargi według właściwości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 29 lipca
2025 r. sygn. akt III OSK 1044/25 czy postanowienie WSA w warszawie z 30 października 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 1837/23). Niedopuszczalna jest więc w konsekwencji również skarga na bezczynność czy przewlekłość w ww. zakresie (por. postanowienie NSA: z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; z 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I OW 30/10; z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2019/10; postanowienie z 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2568/12; postanowienie z 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13). Sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, skargę odrzucił.
Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.