II SAB/Rz 242/25

II SAB/Rz 242/25 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2026-02-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 12b § 2, art. 54 § 1a, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu A. C. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. Wójt Gminy [...] (dalej: "organ" lub "Wójt") przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę A. C. (dalej: "skarżący") na bezczynność Wójta w sprawie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi.
Z nadesłanych przez organ dokumentów wynikało, że w dniu 14 listopada 2025 r. skarżący skierował do Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] drogą mailową skargę na działania Wójta Gminy [...]. Podniósł w niej między innymi, że nie został zachowany 14-dniowy okres na udzielenie odpowiedzi na zapytanie dotyczące informacji publicznej.
Pismem z dnia 14 listopada 2025 r. Wojewoda Podkarpacki przekazał skargę Wójtowi Gminy [...], w celu rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Z kolei Rada Gminy [...] uchwałą z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...], uznała się za niewłaściwą do rozpatrzenia skargi w części dotyczącej uchybienia terminu odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej i zobowiązała Wójta Gminy [...] do przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli podlega ona odrzuceniu z innych powodów aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu.
W rozpoznawanej sprawie kwestią kluczową jest okoliczność, iż skarga została wniesiona w formie, której nie przewidują przepisy powołanej wyżej ustawy P.p.s.a.
Należy podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism drogą elektroniczną, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Stosownie do art. 12b § 2 P.p.s.a., w postępowaniu dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, a sąd doręcza takie dokumenty stronom za pomocą środków komunikacji elektronicznej na warunkach określonych w art. 74a. Definicja elektronicznej skrzynki podawczej zawarta została w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1557, ze zm.), zgodnie z którym elektroniczna skrzynka podawcza jest to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 ww. ustawy określono, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet.
Natomiast stosowanie do art. 54 § 1a P.p.s.a., skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ponadto zgodnie z art. 46 § 2a P.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.
Z powyższego wynika, że pismo do sądu administracyjnego może zostać wniesione w formie dokumentu elektronicznego, jednak wyłącznie przez elektroniczną skrzynkę podawczą, zlokalizowaną na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). W celu skorzystania z tej drogi wniesienia pisma, czy to do sądu, czy do organu, konieczne jest posiadanie konta na platformie ePUAP. Pisma wysłane na adres elektroniczny sądu lub organu (adres e-mail), czyli z pominięciem elektronicznej skrzynki podawczej, nie wywołują skutków prawnych, które ustawa P.p.s.a. wiąże ze złożeniem pisma procesowego (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 33/21, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 44/21, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2432/20, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę za pośrednictwem poczty elektronicznej e-mail na adres poczty elektronicznej organu, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej (ePUAP). Pojęcie elektronicznej skrzynki podawczej nie jest zaś tożsame z adresem e-mail, choćby ten drugi był dostępny w przestrzeni publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4856/21, skierowanie skargi do sądu administracyjnego w formie pisma elektronicznego skierowanego do odbiorcy na e-mail, który nie jest elektroniczną skrzynką podawczą, nie może być uznane za skuteczne wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej organu.
Z powyższego wynika, że skarżący nie wniósł skutecznie skargi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że za taką czynność nie można uznać złożenia skargi w formie dokumentu elektronicznego, który nie został skierowany do elektronicznej skrzynki podawczej organu. Skarga nie została również wniesiona przez skarżącego za pomocą tradycyjnych środków komunikacji (przez operatora pocztowego), bądź osobiście w siedzibie organu.
Wobec ustalenia, że skarga nie została wniesiona w przewidzianej ustawą formie, późniejsze wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków takiej skargi należało uznać za zbędne.
Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.