Pełny tekst orzeczenia II SAB/Po 212/26

II SAB/Po 212/26 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-09-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Paweł Daniel /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645 Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
659
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 7 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Rady Osiedla postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lipca 2026 r. A. B. (dalej jako: "Skarżący") wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Rady Osiedla.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzenie, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Organu do załatwienia sprawy, wymierzenie Organowi grzywny, a także o zasądzenie na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta (dalej jako: "Organ"), reprezentowana przez r. N., wniosła o jej oddalenie, a ewentualnie – w razie stwierdzenia przez Sąd przewlekłego prowadzenia postępowania – stwierdzenie, że nie miało ono miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Uzasadniając swoje stanowisko Organ wskazał w szczególności, że rozpatrzył przedmiotową skargę w dniu 7 lipca 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, wniesie ją uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). Oznacza to, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają wszelkie formy działania administracji.
Przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenie postepowania jest w niniejszej sprawie rozpatrzenie skargi z 23 kwietnia 2026 r. na działanie Rady Osiedla wniesionej przez Skarżącego w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "K.p.a.").
Niewątpliwie zatem skarga z 23 kwietnia 2026 r., co do której Skarżący zarzuca przewlekłość w jej rozpatrzeniu przez Organ, nie tylko z uwagi na wskazaną w niej podstawę prawną, ale przede wszystkim jej treść, stanowi tzw. skargę powszechną, wniesioną w trybie art. 227 K.p.a.
Zgodnie zaś z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Załatwienie takiej skargi następuje, na podstawie art. 238 § 1 K.p.a., poprzez zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi. Takie zawiadomienie stanowi prawną formę działania, będącą czynnością materialno-techniczną, a więc taką czynnością, która skutki prawne wywołuje przez fakty (por. Z. Kmieciak, Czynności faktyczne administracji państwowej, SP-E t. XXXIX, Łódź 1978, s. 74-86). Zawiadomienie zawiera informacje o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach, a wywiera ono trojaki skutek prawny. Po pierwsze kończy postępowanie skargowe w odniesieniu do sprawy. Po drugie umożliwia wniesienie przez adresata zawiadomienia kolejnej skargi, tym razem wynikającej z niezadowolenia z załatwienia skargi (art. 227 K.p.a.). Trzecim zaś skutkiem będzie możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 239 K.p.a. w odniesieniu do ponowionej skargi, w szczególności podtrzymanie przez organ załatwiający skargę swego poprzedniego stanowiska z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy, bez zawiadamiania skarżącego.
Postępowanie skargowo-wnioskowe, uregulowane w Dziale VIII K.p.a., ma w istocie charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów Działu II K.p.a., ponieważ - w odróżnieniu od postępowania administracyjnego - postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb ten (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego (zob. w tej materii m.in. postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3045/15 oraz z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3207/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowego sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu działu VIII) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, LEX nr 1305299 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2568/12, LEX nr 1247150)
Dlatego też uwzględniając przywołane powyżej okoliczności, w ocenie Sądu, należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i jako taka nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.