Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

II SAB/PO 201/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SAB/Po 201/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Robert Talaga /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Oddalono skargę o wymierzenie grzywny
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 13, art. 14, art. 21
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 338
art. 2, art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1284
art. 17, art. 21 ust. 1, ust. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1-3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. w zakresie rozpoznania punktu 20 wniosku z dnia 26 września 2024 r., II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. do rozpoznania punktu 20 wniosku z dnia 26 września 2024 r., w terminie w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 06.09.2024 roku, sygn. [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. [...] poinformował K. B., iż otrzymał zgłoszenie ze Szpitala Powiatowego [...] w C., a następnie informację z Przychodni Lekarza Rodzinnego X. w M., że L. B., urodzona [...].07.2023 r., nie została poddana szczepieniom ochronnym przeciw: błonicy, gruźlicy, Hacmophilus influenzac typu b, pneumokokom, krztuścowi, śwince, odrze, poliomyelitis, różyczce, tężcowi oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.
Obowiązek szczepień ochronnych wynika z przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 3, pkt 4, ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity Dz. U. z 2024r. poz. 924). Nie wykonanie obowiązku ustawowego poddania córki - L. B. ww. szczepieniom ochronnym bez uzasadnionej przyczyny, udokumentowanej przez lekarza, skutkować będzie wydaniem upomnienia, a w razie jego bezskuteczności nałożeniem grzywny w trybie ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2023r. poz. 2505 ze zm.). Jednocześnie specjalistyczne poradnictwo w zakresie realizacji szczepień ochronnych prowadzone jest w Konsultacyjnych Punktach ds. Szczepień Ochronnych. Ponadto organ zaproponował korzystanie z informacji i porad dotyczących szczepień ochronnych, zamieszczonych na portalu: szczepienia.info, który powstał w październiku 2007 r. z inicjatywy Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH - Państwowego Instytutu Badawczego we współpracy z Polskim Towarzystwem Wakcynologii. Portal posiada akredytację Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i został dodany do listy stron internetowych polecanych, jako informujące o szczepieniach w sposób rzetelny i wiarygodny. Portal jest również wymieniany, jako wiarygodne źródło informacji na Europejskim Portalu Informacji o Szczepieniach, który powstał z inicjatywy Komisji Europejskiej, Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) i Europejskiej Agencji Leków. Informacje prezentowane na portalu są adresowane do odbiorcy ogólnego i profesjonalistów medycznych.
Pismem z dnia 26 września 2024 roku K. B. i S. B. poinformowali, że nie uchylają się od szczepień i zamierzają zwrócić się do lekarza o przeprowadzenie badania kwalifikującego ich dziecko do szczepień. Jednocześnie K. B. i S. B. wnieśli:
- o udostępnienie badań bezpieczeństwa szczepionek, które mają być podane dziecku lub wskazanie, która instytucja je udostępni w odniesieniu do każdej szczepionki oraz całego schematu szczepień, a także udostępnienie charakterystyk produktu leczniczego szczepionek;
- o udostępnienie szczepionek pojedynczych, niezawierających związków glinu i rtęci, zanieczyszczeń fizycznych i biologicznych, oraz szczepionek etycznych (nie produkowanych w oparciu o ludzkie linie komórkowe z aborcji i niezawierających ludzkiego DNA);
- o przeprowadzenie wszelkich badań, na podstawie których można wykluczyć u naszego dziecka przeciwwskazania do podania poszczególnych szczepionek, w tym wymienionych przez producentów w treści ulotek, którymi ma być zaszczepione nasze dziecko, wykluczenie alergii na składniki szczepionki oraz wykluczenie niedoborów odporności wrodzonych oraz nabytych.
W ocenie wnioskujących szczegółowe badania są konieczne z uwagi na fakt, że w Polsce nie stworzono wiarygodnego i sprawiedliwego systemu odszkodowawczego dla dzieci i rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi, co narusza art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Jako odpowiedzialni rodzice chcą zminimalizować ryzyko wystąpienia niepożądanych objawów po szczepieniu oraz upewnić się, że lekarz dopełnił swoich obowiązków respektując nasze prawa. Ponadto wnieśli o udzielenie informacji publicznej zadając następujące pytania:
1. Czy tutejszy Organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP? Czy przed wszczęciem postępowania tutejszy Organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?
2. Ile wszczętych na wniosek tut. Organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym w punkcie 1 toczy się nadal, ile zostało zawieszonych, a ile zostało umorzonych?
3. Ile z zakończonych w okresie wskazanym w punkcie 1 postępowań zakończyło się na skutek rozpoczęcia lub kontynuowania przez rodziców obowiązku szczepień, a ile w związku z zaistnieniem długotrwałych przeciwwskazań do szczepień lub wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego?
4. Ile upomnień tutejszy Organ w okresie wskazanym w punkcie 1 przesłał do rodziców, którzy nie wykonali wszystkich szczepień ochronnych?
5. Jaka była skuteczność wysłanych upomnień? Ile rodziców po otrzymaniu upomnień rozpoczęło lub zaczęło kontynuować wykonywanie szczepień ochronnych?
6. Czy we wskazanym w punkcie 1 okresie zdarzały się sytuacje, że wszczynano postępowanie egzekucyjne, a dziecko miało zaświadczenie odraczające szczepienia ochronne? Ile takich sytuacji było w każdym z ostatnich 5 lat i w roku obecnym?
7. I1e tutejszy organ w okresie wskazanym w punkcie 1 złożył do organu egzekucyjnego wniosków o umorzenie, lub zawieszenie postępowań egzekucyjnych i jakie były podstawy złożenia tych wniosków?
8. Ile w każdym z ostatnich 5 pełnych lat i roku obecnym tutejszy Organ wystosował do organu egzekucyjnego wniosków o wszczęcie postępowań w zakresie przymuszania rodziców do wykonania szczepień ochronnych u dzieci?
9. Jakie okoliczności wpływają na decyzję tut. Organu o wystosowaniu lub nie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?
10. Ile osób pracuje w komórce tut. Organu zajmującej się szczepieniami ochronnymi? Czy oprócz inicjowania postępowań egzekucyjnych podejmowane są inne działania w zakresie szczepień np. działalność edukacyjna i jakie to są działania?
11. Ile ze zgłoszeń zostało przez pracownika PPIS zmienionych w zakresie kwalifikacji NOP-u i z jakiej przyczyny?
12. W jaki sposób Organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP? Ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach? Czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów?
13. Czy Organ zgłasza działania lekarzy stanowiące uchybienie przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej?
14. Ile Organ dokonał zgłoszeń uchybień prawa do Izb Lekarskich w ciągu ostatnich 5 lat?
15. Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz jest obowiązany wydać jakiś dokument?
16. Ile tutejszy Organ w ciągu ostatnich 5 lat odnotował niepożądanych odczynów poszczepiennych z podziałem na poszczególne szczepionki ?
17. Czy tutejszy Organ pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów?
18. Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dot. obowiązku szczepień pracownicy tut. Organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem? Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w punkcie 1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika?
19. Co możemy zrobić, jeśli stawimy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie zaszczepi dziecka? Jakie kroki powinniśmy podjąć?
20. Skąd tutejszy Organ pozyskuje informacje o braku realizacji przez rodziców szczepień obowiązkowych? Proszę wskazać jakie instytucje przekazały informacje o braku realizacji obowiązku szczepień w bieżącym roku?
Pismem z dnia 09.10.2024 roku, nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. wyjaśnił, że nie jest instytucją naukowo-badawczą więc nie jest upoważniony do prowadzenia badań naukowych, wyrażania opinii czy też udzielania informacji wykraczających poza jej kompetencje, a ewentualne pytania należy się zwrócić do instytucji, które mogą udzielić informacji na dany temat: Polskie Towarzystwo Wakcynologii; Państwowy Zakład Higieny - Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego; Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych; producenci preparatów szczepionkowych. Ponadto organ w zakresie swych kompetencji ustawowych udzielił informacji na następujące pytania:
Ad 1 i Ad 9. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., w przypadku bezskuteczności doręczanych dla rodziców dziecka wezwań o wykonanie obowiązku szczepień wobec swojego dziecka, wydaje upomnienia w trybie art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2023n poz. 2505 ze zm.), a w razie bezskuteczności tych upomnień - wszczyna postępowanie egzekucyjne w administracji przez organ określony w art. 20 § 1 pkt 1 niniejszej ustawy, co może skutkować także nałożeniem grzywny na podstawie art. 119, art. 120, art. 121 tejże ustawy. Art. 20 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy mówi, że organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest wojewoda. Warunkiem odstąpienia od ww. czynności jest udokumentowane przez lekarza odroczenie wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka z przyczyn zdrowotnych, na podstawie wykonania lekarskiego badania kwalifikacyjnego, uwzględniającego również wcześniejsze wystąpienie NOP. Stanowi o tym art. 17 ust. 2, ust. 4, ust. 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j. Dz. U. z 2024r. poz. 924) oraz § 11 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, z dnia 27 września 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.). Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna prowadzi Powiatowy Rejestr NOP, zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych (NOP) oraz kryteriów ich rozpoznawania (tekst jednolity Dz. U. z 2024r. poz. 138). Rejestr zawiera wszystkie zgłoszone zgodnie z właściwością miejscową do PSSE przez lekarzy przypadki NOP, które wystąpiły zarówno wśród dzieci, jak i osób dorosłych. Każdy zgłoszony przez lekarza przypadek NOP u dziecka daje podstawy do odstąpienia od prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Ad 2, Ad 3, Ad 6, Ad 7 i Ad 8 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. skierował do Wojewody W. łącznie 30 wniosków o nałożenie grzywny w celu przymuszenia, w tym 26 wniosków wydano w latach 2020-2024. Wojewoda wydał do tej pory 28 postanowień o nałożeniu grzywny, z czego 4 postanowienia umorzono z tytułu poddania dziecka zaległym szczepieniom, 2 postanowienia umorzono z tytułu odroczenia wykonania szczepień u dziecka z przyczyn medycznych, potwierdzonych stosowną dokumentacją lekarską, 2 postępowania zawieszono z tytułu czasowego odroczenia wykonania szczepień u dziecka z przyczyn medycznych, potwierdzonych stosowną dokumentacją lekarską. W sprawie pozostałych postanowień wojewody postępowania toczą się nadal.
Ad 4. i Ad 5 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. przesłał do rodziców, którzy nie poddali swoich dzieci obowiązkowym szczepieniom ochronnym łącznie 57 upomnień. Z tego 6 rodziców podjęło obowiązek szczepień.
Ad 10. W PSSE w C. zadaniami w zakresie szczepień ochronnych zajmuje się 2 pracowników z Sekcji Epidemiologii. Ponadto wsparcia prawnego w zakresie szczepień ochronnych udziela zatrudniony w PSSE w C. radca prawny. Poza działaniami w zakresie egżekwowania obowiązku szczepień ochronnych PSSE w C. prowadzi dystrybucję szczepionek wydawanych ze środków Ministra Zdrowia zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych do nadzorowanych placówek medycznych prowadzących punkty szczepień oraz nadzoruje podległe placówki w zakresie realizacji szczepień ochronnych. Ponadto Sekcja Epidemiologii PSSE w C. prowadzi nadzór nad zakażeniami i chorobami zakaźnymi u ludzi oraz prowadzi działania edukacyjne w tym zakresie z wykorzystaniem dostępnych powszechnie źródeł przekazu. Działania edukacyjne skupiają się zarówno na profilaktyce zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jak i ograniczeniu skutków ich wystąpienia.
Ad 11. Wszystkie zgłoszone dotychczas do PSSE w C. przypadki NOP zostały zarejestrowane w Powiatowym Rejestrze NOP bez zmiany ich kwalifikacji przez pracownika PSSE gdyż nie zaistniała taka konieczność.
Ad 12., Ad 13., Ad 14. i Ad 17. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1, pkt 2, § 5 ust. 1, ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych (NOP) oraz kryteriów ich rozpoznawania (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 138), po rozpoznaniu NOP-u pacjenta lekarz zobowiązany jest przekazać zgłoszenie NOP do właściwej PSSE. PSSE w C. nadzoruje w ramach swych kompetencji zgłaszanie NOP przez lekarzy, a wszelkie przypadki stwierdzonych w tym zakresie nieprawidłowości są raportowane i przekazywane do W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P.. W ostatnich 5 latach nie stwierdzono i nie raportowano takich nieprawidłowości.
Ad 15. Zgodnie z art. 17 ust. 2, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2024 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz: 924) oraz § 11 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych, szczepień ochronnych, z dnia 27 września 2023r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.) - wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym i wydaniem przez lekarza stosownego zaświadczenia.
Ad 16. W ciągu ostatnich 5 lat, do PSSE w C. wpłynęły łącznie 84 zgłoszenia NOP, w tym 76 NOP wystąpiło po podaniu szczepionek przeciw x., a 8 NOP wystąpiło po podaniu szczepionek pediatrycznych.
Ad 18. Każdorazowo, w przypadku prowadzenia postępowań z tytułu egzekwowania obowiązku szczepień prowadzone są konsultacje prawne. Pozostałe informacje na ten temat wskazano w Ad 1. niniejszego pisma.
Ad 19. Informację na ten temat zawarto w piśmie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 6.09.2024 r., z datą doręczenia do Państwa w dniu 19.09.2024 r.
Ad 20. Informację na ten temat zawarto w piśmie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., z dnia 6.09.2024 r., z datą doręczenia do Państwa w dniu 19.09.2024 r.
Ponadto informacje o braku wykonawstwa obowiązkowych szczepień ochronnych zgłaszane są do PSSE w C. z wszystkich placówek POZ, do których zadeklarowane są dzieci z terenu powiatu c. lub z innych placówek medycznych, np. szpitali z oddziałami noworodkowymi. Kwartalne raporty o przypadkach niewykonania szczepień ochronnych u dzieci są przekazywane do PSSE z ww. placówek na podstawie § 17 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, z dnia 27 września 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.).
Pismem z dnia 9.11.2024 roku K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniosła o:
1) zobowiązanie organu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,
2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnoszę o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
4) zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podkreślono, że wnioskodawcy nie otrzymali wyczerpującej odpowiedzi na powyższe pismo, a organ administracji publicznej nie udostępnił wszystkich informacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; w skrócie "p.p.s.a.").
Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), w tym przybierające postać tzw. czynności materialno-technicznych.
W myśl art. 21 ustawy z dnia 6.9.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.5.2006 r., I OSK 601/05; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie judykaty przywołane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", ze strony internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. – a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a. – z dniem 1.06.2017 r., mocą ustawy z dnia 7.4.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a. w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.1.2020 r., I OSK 2433/18).
Wypada jeszcze zaznaczyć, że do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.5.2011 r., I OSK 716/11; z 26.5.2011 r., I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.4.2011 r., I FSK 249/10; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie, dodany z dniem 1.6.2017 r., przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie" - które to określenie musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17.11.2020 r., II OSK 973/19).
W konsekwencji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nawiązującym do uchwały 7 sędziów NSA z 22.6.2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79), zgodnie z tezą której: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." – został wyrażony pogląd, w myśl którego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten przed wniesieniem skargi na bezczynność udostępni informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Sytuacja taka stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi jako niedopuszczalnej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 13.10.2021 r., III OSK 3789/21, ONSAiWSA 2022, nr 2, poz. 30; por. też wyroki NSA: z 7.12.2021 r., III OSK 7055/21; z 29.11.2022 r., III OSK 2507/22).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że analiza akt sprawy oraz stanowisk procesowych stron pokazuje, że do dnia wniesienia skargi wnioskowane informacje nie zostały stronie skarżącej udostępnione w pełni ani, co bezsporne, nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia tych informacji.
Mając wszystko to na uwadze, Sąd w niniejszym składzie uznał skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną, a więc – wbrew twierdzeniom pełnomocnika Organu – niepodlegającą odrzuceniu, i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.
Przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, szczegółowo określonej w 20 punktach (pytaniach) pisma wniesionego 26.9.2024 r., a zasadniczo związanej z obowiązkiem szczepień ochronnych. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne było więc rozważenie trzech następujących kwestii:
I) czy PPIS jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej;
II) czy informacje żądane przez stronę skarżącą stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p.;
III) czy Organ prawidłowo załatwił sprawę ww. wniosków.
Ad (I) Katalog podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej określa art. 4 u.d.i.p., w świetle którego są nimi (ust. 1) władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie ulega wątpliwości, że państwowy powiatowy inspektor sanitarny – mający, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416; w skrócie "u.P.I.S."), status organu rządowej administracji zespolonej w województwie – jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W konsekwencji należy stwierdzić, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), będących w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Ad (II) Przechodząc do analizy przedmiotowego aspektu sprawy – tj. do oceny, czy żądane informacje mają charakter informacji publicznej – wypada wyjść od stwierdzenia, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w tym informacji o działalności samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (zob. art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji RP).
Podstawowym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła swoistą (acz wysoce niedoskonałą) definicję legalną "informacji publicznej", przez którą – zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Przykładowe (nie-enumeratywne) wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
W orzecznictwie sądowym trafnie przyjęto, że informację publiczną stanowią, co do zasady, informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, w szczególności – zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 u.P.I.S. – w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, w tym dotyczące dokonywania analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej oraz kontroli ich realizacji, a także ustalania zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyroki WSA: z 6.9.2017 r., II SAB/Po 96/17; z 21.11.2018 r., II SAB/Sz 119/18). W konsekwencji informację publiczną stanowią więc także dane dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez właściwych państwowych (wojewódzkich i powiatowych) inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, ze zm.; w skrócie "u.z.z.z.ch.z.l.") oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21.12.2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. z 2024 r. poz. 138; w skrócie "r.n.o.p."). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (zob. art. 21 ust. 1 u.z.z.z.ch.z.l. oraz § 5 r.n.o.p.). Brak wywiązania się przez wskazane podmioty z obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego podlega karze grzywny (art. 52 pkt 3 u.z.z.z.ch.z.l.).
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że z art. 17 u.z.z.z.ch.z.l. jasno wynika, iż organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, a jedynie sprawują nadzór w tym zakresie, co realizowane jest poprzez przekazywanie im przez lekarzy sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych sporządzanych na urzędowych formularzach, których wzory oraz terminy i tryb przekazywania normuje obecnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27.9.2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. poz. 2077), a wcześniej określało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18.8.2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 753, z późn. zm.). Jak wynika z załączonych do ww. rozporządzeń wzorów takich sprawozdań, podaje się w nich jedynie zbiorczo liczbę osób poddanych szczepieniom w danym kwartale (tj. bez przekazywania organom inspekcji sanitarnej szczegółowych personaliów i danych dotyczących osób zaszczepionych) oraz liczbę osób, które uchyliły się w danym kwartale od obowiązku szczepień. W tym zakresie wzór wskazuje na konieczność dołączania do sprawozdania imiennego wykazu osób uchylających się od obowiązku szczepień, a więc z pominięciem innego rodzaju danych dotyczących tej grupy osób. Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko taka informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań lub innych dokumentów.
Poza tym Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażane przez sądy administracyjne, w myśl którego organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyroki WSA: z 25.2.2021 r., II SAB/Wa 664/20; z 15.12.2022 r., III SAB/Gd 170/22; z 28.12.2022 r., II SAB/Lu 139/22).
We wniosku z 26.9.2024 r. sformułowano łącznie 20 pytań.
Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w wyroku z 14.8.2024 r. o sygn. akt II SAB/Po 78/24, w świetle którego informacje będące przedmiotem pytań oznaczonych w niniejszej sprawie numerami 18 i 19 nie stanowią informacji publicznej. Ujęte w pkt 18 pytania dotyczące konsultacji pracowników organu z prawnikiem, liczby takich konsultacji oraz ich przyczyn odnoszą się do wewnętrznego procesu gromadzenia informacji czy materiałów, które mogą być użyte w procesie decyzyjnym (w tym wypadku: dotyczącym zainicjowania postępowania egzekucyjnego). Konsultacje, opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego, mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniłoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk organu co do sposobu załatwienia sprawy (zob. wyrok WSA z 14.8.2024 r., II SAB/Po 78/24). Również pytania zawarte w pkt 19 nie dotyczą informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że informacje publiczne odnoszą się do sfery faktów i stanów istniejących, co do zasady, w chwili udzielenia informacji publicznej. Nie można zatem domagać się w trybie dostępu do informacji publicznej udzielenia informacji stanowiących w istocie porady prawne (zob. szerzej wyrok WSA z 18.1.2024 r., III SAB/Gd 237/23), czy opinie na dany temat, i to dotyczące ewentualnych zdarzeń przyszłych (por. wyrok WSA z 14.8.2024 r., II SAB/Po 78/24).
Ad (III) Przechodząc do końcowej oceny, czy w kontrolowanej sprawie, PPIS, jako podmiot obowiązany do udostępniania posiadanych informacji publicznych, dopuścił się zarzucanej bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym lub terminie przedłużonym przez organ (por. odpowiednio art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) – należy wskazać, że szczególne terminy załatwienia sprawy w przedmiocie informacji publicznej zostały określone w art. 13 u.d.i.p., który stanowi, że:
"1. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku."
Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie żądanej informacji (w drodze tzw. czynności materialno-technicznej), ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) albo o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W każdym z tych przypadków, zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem.
W kontrolowanej sprawie jest poza sporem, że PPIS udzielił odpowiedzi na wniosek złożony dnia 27.9.2024 r. pismem sporządzonym 9.10.2024 r. – a zatem przed upływem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. – nie pozostawiając przy tym żadnego z pytań bez przynajmniej formalnej odpowiedzi. W ocenie Sądu organ nie załatwił jednakże wniosku w sposób w pełni prawidłowy w zakresie pytania zawartego w punkcie 20.
Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, że PPIS w zakresie, w jakim posiada wiedzę co do informacji, o które zwrócił się Skarżący, zobowiązany był do merytorycznego załatwienia wniosku. W świetle art. 2 oraz art. 5 pkt 3 i 4 u.P.I.S. do zakresu zadań organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy m.in. prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, w tym ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie, a także wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie – w przypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.P.I.S. organami właściwymi do sprawowania nadzoru nad wykonawstwem szczepień są państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni. Zatem organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na podstawie obowiązujących przepisów, są uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień. Skoro PPIS jest wierzycielem obowiązku szczepień na gruncie postępowania egzekucyjnego, a więc jedną ze stron tego postępowania, to wie on o każdym stadium tego postępowania, a w szczególności czy zostało ono zawieszone, umorzone, itd. Tym samym udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 20 mieściło się w możliwościach PPIS, gdyż organ ten dysponuje – a przynajmniej powinien dysponować – stosownymi danymi źródłowymi. O ile zatem zagregowanie tych danych w sposób umożliwiający udzielenie odpowiedzi na ww. pytanie nie byłoby na tyle czaso- lub pracochłonne, że można by już mówić o powstaniu informacji publicznej przetworzonej – czego organ w kontrolowanej sprawie nie wykazał, ani nawet nie podnosił – to prawidłowo udzielona odpowiedź na to pytanie winna podawać liczbę odnośnych postępowań, względnie informować, że takich postępowań nie było (nie ma). Za niewystarczające należało w tym przypadku uznać samo wskazanie, że stosowne informacje zostały zawarte w piśmie z dnia 6.9.2024 roku gdyż odnoszone je do pytania, które zostało zadane dopiero 27.9.2024 roku, a więc obejmowało znacznie dłuższy okres czasu, niż ten który został objęty wcześniejszym pismem skierowanym do strony skarżącej. Poza tym zadane pytanie zostało skonkretyzowane do wszystkich instytucji które przekazały stosowne informacje przez poszczególne miesiące 2024 roku poprzedzające złożony wniosek, a nie tylko informacje jakie były podstawą skierowania stosownego zawiadomienia do strony skarżącej w piśmie z dnia 06.09.2024 roku. W istocie obowiązkiem organu była precyzyjna konkretyzacja odpowiedzi na pytania zawarte w punkcie 20. Natomiast w pozostałym zakresie, tj. co do pozostałych pytań zdaniem Sądu, organ udostępnił żądane informacje publiczne w stopniu wystarczającym.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p., zobowiązał PPIS do rozpoznania dotychczas prawidłowo niezałatwionej części wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 26.9.2024 r. – tj. w zakresie pytania 20 – w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy (pkt 3 sentencji wyroku).
Konsekwentnie - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. - Sąd stwierdził, że Organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżącego w powyższym zakresie (pkt 1 sentencji wyroku).
Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku).
W tym przypadku Sąd wziął bowiem pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21.6.2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia (względnie braku zakończenia), lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W tradycyjnym ujęciu rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie zasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawnym i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe" (nie-rażące). Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. To przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27.3.2013 r., II OSK 468/13; a także wyroki WSA: z 10.4.2014 r., II SAB/Wr 14/14; z 11.10.2013 r., II SAB/Po 69/13; z 11.3.2015 r., IV SAB/Po 19/15).
W niniejszej sprawie taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie wystąpiła. PPIS odpowiedział bowiem na wniosek w ustawowym, 14-dniowym terminie (acz w niepełnym zakresie). Zatem Organ nie zignorował wniosku i nie pozostał wobec niego bierny. Już choćby z tego względu nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa przez PPIS, skoro dopełnił on obowiązku udzielenia odpowiedzi w terminie ustawowym. Natomiast niezałatwienie niektórych punktów wniosku w sposób w pełni prawidłowy wynikało, w ocenie Sądu, nie ze złej woli Organu, lecz co najwyżej z braku pogłębionej analizy tego wniosku, zapewne wobec dość znacznej liczby zadanych pytań.
Z kolei stwierdziwszy, że Organ udzielił prawidłowo odpowiedzi na pozostałe pytania, zaś do udzielenia odpowiedzi na pytania nr 18 i 19 w trybie dostępu do informacji publicznej nie był zobowiązany – Sąd skargę w tym ("pozostałym") zakresie oddalił (pkt 4 sentencji wyroku), na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p., uwzględniając poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu od skargi (100 zł).