II SAB/Po 147/24

II SAB/Po 147/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Robert Talaga /sprawozdawca/
Tomasz Świstak
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Przewlekłość postępowania
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku
Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 § 1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 149 § 1 pkt 3, art. 161 § 1 pkt 3, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 5, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 art. 16, art. 17
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2024 r. w sprawie ze skargi R. A. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Zakładu Karnego do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 10 października 2022 roku;
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 października 2022 r. R. A. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii:
1) umowy zawartej między Dyrektorem ZK a dostawcą mięsa drobiowego wraz z załącznikami oraz aneksami do umowy;
2) raportu stanu żywionych (podstawowych i uzupełniających);
3) asygnaty rozchodowej artykułów żywnościowych;
4) asygnaty zaopatrzenia żywnościowego;
5) zapisów na elektronicznych nośnikach danych, dotyczących książki materiałowej ilościowo-wartościowej;
6) zestawienia kontrolnego dziennych kosztów wyżywienia, czyli dokumentów, o których mowa w § 16 zarządzenia nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych służby więziennej, za okres od 8 sierpnia 2022 r. do 4 września 2022 r., wygenerowanych dla tut. jednostki;
7) faktury VAT, która dotyczy zakupionego mięsa drobiowego dostarczonego do jednostki w okresie od 8 sierpnia 2022 r. do 4 września 2022 r.
Pismem z dnia 11 października 2022 r. R. A. zwrócił się o przedstawienie na piśmie wszystkich podmiotów, z którymi aktualnie współpracuje Dyrektor ZK w ramach zawartej na piśmie umowy ze wskazaniem pełnej nazwy podmiotu, a także przedmiotu współpracy.
Pismami z dnia 25 października 2022 r. Dyrektor ZK powiadomił wnioskodawcę, że wszystkie informacje, które go interesują są dostępne na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej (dalej jako BIP) Zakładu Karnego, podając przy tym linki do każdej z tych informacji.
Pismem z dnia 31 października 2022 r. R. A. złożył skargę na bezczynność Dyrektora ZK odnośnie obu wniosków, podnosząc w niej obrazę przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej jako ustawa dostępowa lub w skrócie u.d.i.p.) poprzez opublikowanie żądanej informacji w BIP po dacie wpłynięcia wniosku do organu i w konsekwencji naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Dyrektor ZK dopuścił się rażącej bezczynności, wymierzenia organowi grzywny, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania i zobowiązania Dyrektora ZK do udostępnienia informacji publicznej. Skarżący podniósł, iż w dniu złożenia przez niego wniosków o udostępnienie informacji publicznej żądane w nich informacje nie były dostępne na stronie BIP, a co więcej nie udostępniono mu ich w sposób w jaki tego żądał wskazując w tym kontekście, że jego możliwości korzystania z Internetu są ograniczone do 20 minut w tygodniu.
Dyrektora ZK odpowiedział na powyższą skargę w odniesieniu do każdego z wniosków skarżącego, przy czym w obu przypadkach wniósł o ich oddalenie w całości uzasadniając swoje stanowisko tym, że żądane informacje zostały opublikowane w BIP.
Pismami z dnia 25 października 2022 r. Dyrektora ZK poinformował skarżącego o adresach, pod którymi w Biuletynie Informacji Publicznej może on uzyskać informacje opisane w tych wnioskach. Organ zwrócił przy tym uwagę, iż zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa udostępnienie informacji publicznej w BIP wyklucza możliwość żądania udostępnienia tych samych informacji w formie papierowej, gdyż udostępnienie informacji w powszechnie dostępnym publikatorze ogranicza obowiązki związane z udostępnieniem informacji na wniosek do wskazania adresu strony internetowej, na której żądane informacje zostały opublikowane. Dyrektor ZK podniósł również, iż przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. jest powszechnie wiążący i nie pozwala na odmienne traktowanie osób odbywających karę pozbawienia wolności, tym bardziej, że okoliczność przebywania przez skarżącego w zakładzie karnym nie przesądza z góry, że jest on pozbawiony dostępu do BIP.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy o sygn. akt II SAB/Po 191/22 i II SAB/Po 192/22 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygn. akt II SAB/Po 191/22.
Pismem z dnia 13 marca 2023 r. R. A. zmienił swoje pierwotne żądanie co do zobowiązania Dyrektora ZK do udostępnienia w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi dokumentów żądanych wnioskiem z dnia 10 października 2022 r. poprzez ich ograniczenie do raportu stanu żywionych (podstawowych i uzupełniających), asygnaty rozchodowej artykułów żywnościowych, asygnaty zaopatrzenia żywnościowego oraz zestawienia kontrolnego dziennych kosztów [wyżywienia], ewidencjonowanych za okres od 8 sierpnia 2022 r. do 4 września 2022 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Dyrektor ZK przesłał pismem z dnia 14 lutego 2023 r. żądaną dokumentację w części oraz przesłał dokumentację w postaci jadłospisów, która nie była żądana wnioskiem. Pismem z dnia 20 lutego 2023 r. wezwał Dyrektora ZK do uzupełnienia żądanej wnioskiem informacji publicznej, ale uzyskał od niego odpowiedź z dnia 28 lutego 2023 r., że w przesłanych dokumentach znajdowały się wszystkie dokumenty objęte wnioskiem w takiej formie, w jakiej są one prowadzone przez administrację ZK.
Pismem z dnia 31 marca 2023 r. Dyrektor ZK oświadczył, że wymieniona w piśmie skarżącego z dnia 13 marca 2023 r. dokumentacja została w formie papierowej przekazana skarżącemu przy piśmie z dnia 14 lutego 2023r., a ponadto pismem z dnia 28 lutego 2023 r. wyjaśniono skarżącemu zasady opatrywania dokumentów datami dni. Podano skarżący był informowany, że wszystkie dokumenty objęte żądaniem udostępnienia w trybie ustawy dostępowej zostały opublikowane na stronie BIP organu (k. [...]- [...] akt sądowych).
Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu wezwał Dyrektora ZK do złożenia wyjaśnień, gdyż "nie mógł otworzyć żadnego z linków nadesłanych również skarżącemu".
Pismem z dnia 22 maja 2023 r. Dyrektor ZK poinformował, że na przełomie I i II kwartału bieżącego roku BIP Służby Więziennej został przemigrowany na nową platformę, o czym Dyrektor ZK został powiadomiony po wysłaniu do Sądu pism z dnia 14 i 15 lutego 2023 r. i z uwagi na brak zapewnienia mechanizmu przekierowania do właściwych podstron użytkowników korzystających z linków wygenerowanych w czasie korzystania z poprzedniej platformy aktualnie linki te nie działają prawidłowo. Organ wskazał jednocześnie aktualne linki do informacji publicznych będących przedmiotem wniosków skarżącego.
Wyrokiem z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Po 191/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu połączonych spraw ze skarg R. A. zobowiązał Dyrektora Zakładu Karnego (dalej jako organ lub Dyrektor ZK) do udostępnienia stronie informacji publicznej w zakresie pkt 4 i 6 wniosku z dnia 10 października 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia jemu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I); stwierdził, że Dyrektor ZK dopuścił się bezczynności (pkt II) oraz, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt IV) i zasądził od organu na rzecz strony kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt V).
Sąd pierwszej instancji przypomniał, że skarżący zmodyfikował swoją skargę, bowiem w piśmie z dnia 13 marca 2023 r. wniósł o zobowiązanie Dyrektora ZK do udostępnienia informacji publicznej obejmującej raport żywionych, asygnaty rozchodowej artykułów żywnościowych, asygnaty zaopatrzenia żywnościowego oraz zestawienia kontrolnego dziennych kosztów w okresie od 8 sierpnia 2022 r. do 4 września 2022 r. Podał także, iż skarżący złożył wnioski o udostępnienie informacji publicznej w dwóch pismach, tj. w dniu 10 i 11 października 2022 r., zaś Dyrektor ZK, w terminie ustawowym, udzielił odpowiedzi na te wnioski wskazując, że wszystkie informacje, które interesują skarżącego są dostępne na stronie internetowej BIP.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego nieuprawniony był wniosek, że wobec treści art. 7 ust. 1 u.d.i.p. należało uznać, że organ spełnił swój obowiązek, ponieważ wskazał gdzie można zapoznać się z dokumentami, jakie interesują skarżącego, skoro w toku sprawy ujawniono, że pomimo udostępnienia w internecie informacji publicznych nie było do nich faktycznego dostępu. Ponieważ dostęp do danych zawartych na stronie BIP Zakładu Karnego był możliwy z serwerów Służby Więziennej to oznacza, że skarżący nie miał realnego dostępu do informacji, o które wnioskował. Sąd pierwszej instancji nadmienił przy tym, że skoro tak, to w myśl art. 10 ust. 1 u.d.i.p. należało udostępnić informację publiczną w taki sposób, w jaki zażyczył sobie tego wnioskodawca.
Sąd zaznaczył, że w terminie, w którym Dyrektor ZK był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, organ nie spełnił swojego zobowiązania. Po odkryciu faktu, że dostęp do informacji publicznej był w rzeczywistości niemożliwy, Dyrektor ZK doręczył skarżącemu w dniu 14 lutego 2023r. nowe linki, które również okazały się wadliwe. Tym razem było to spowodowane migracją danych między serwerami, co zostało zaplanowane bez udziału administracji Zakładu Karnego. Ostatecznie, w dniu 22 maja 2023 r. okazało się, że w wyniku migracji dane są już dostępne. Sąd pierwszej instancji potwierdził, że możliwy jest dostęp do niektórych danych, które znajdują się na stronie BIP Zakładu Karnego, tj. umowy zawarte między Dyrektorem ZK a dostawcą mięsa drobiowego wraz z załącznikami oraz aneksami do umowy, raporty stanu żywionych (podstawowe i uzupełniające), asygnaty rozchodowe artykułów żywnościowych oraz faktury za zakup mięsa drobiowego. Organ wysłał Sądowi wydruki stron internetowych na potwierdzenie tego, że ujawnione przez niego dane znajdują się na stronie BIP, jednak dane dotyczące asygnaty zaopatrzenia żywnościowego oraz zestawienia kontrolnego dziennych kosztów wyżywienia nie znajdują się na tej same stronie co pozostałe, tylko widnieją na stronie, do której nie było dostępu jeszcze w dniu orzekania, tj. bip.[...].sw.gov.pl. Z nadesłanych wydruków stron internetowych wynikało, że informacje, o które zawnioskował skarżący, poza pkt 4 i 6 wniosku z dnia 10 października 2022 r., znajdowało się na stronie BIP Zakładu Karnego, co w stopce wskazywało prawidłowy adres dostępny dla każdego użytkownika Internetu. Natomiast nie było dostępu co do danych żądanych w pkt 4 i 6 wniosku z dnia 10 października 2022 r., bowiem w stopce jest inny adres. W ocenie Sądu Wojewódzkiego zamieszczenie ich na stronie internetowej, do której nie ma możliwości dostępu, oznacza, że Dyrektor ZK nie udostępnił tych danych.
Podsumowując WSA stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ "żył w nieświadomości", że jego udostępnione na czas linki nie działają, gdyż dostęp z jego serwerów był możliwy, i natychmiast podjął próbę poprawienia tej sytuacji. Nie było zatem żadnej winy Dyrektora ZK w tym, że łącze internetowe obsługiwane przez Centralny Zarząd Służby Więziennej zostało tak zabezpieczone, że z zewnątrz nie dało się z nimi połączyć, jak i również to, że doszło do migracji danych, co tylko wydłużyło czas, po którym możliwe było uzyskanie dostępu do informacji publicznej. Ponadto Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w zakresie wymierzenia organowi grzywny wskazując, że brak charakteru rażącego bezczynności nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny. Skoro bowiem orzeczona bezczynność nie miała charakteru rażącego to represjonowanie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzez wymierzenie jemu grzywny nie było celowe. Sąd zobowiązał organ do udostępnienia informacji publicznej określonej w pkt 4 i 6 ww. wniosku ponieważ do dnia wydania wyroku wniosek skarżącego z dnia 10 października 2022 r. nie został rozpoznany w całości z uwagi na udostępnienie części danych na stronie, do której nie było dostępu.
Dyrektor ZK nie zgodził się z wydanym wyrokiem, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oparcie wyroku na analizie akt sprawy z pominięciem treści pism organu z dnia 14 lutego 2022 r. kierowanych do skarżącego oraz do Sądu, w których stwierdzono, że w tej dacie organ zobowiązany do udostepnienia informacji publicznej przedłożył skarżącemu kopię dokumentacji objętej żądaniem wniosku.
Wyrokiem z dnia 30 lipca 2024 roku, sygn. III OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny w pkt I. uchylił pkt I zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; II. oddalił dalej idącą skargę kasacyjną; III. odstąpił od zasądzenia od R. A. na rzecz Dyrektora Zakładu Karnego kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
NSA wskazał, że pominięcie wyjaśnień organu w kwestii udostępnienia skarżącemu w wersji papierowej żądanej informacji publicznej prowadziło do stwierdzenia, że uzasadniony był zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 u.p.p.s.a., skoro Sąd pierwszej instancji, pomimo odnotowania faktu udostępnienia skarżącemu w dniu 14 lutego 2023 r. informacji publicznej w formie papierowej, w swoich rozważaniach nie odniósł się do tej kwestii w kontekście realizacji przez Dyrektora ZK obowiązku informacyjnego. W nawiązaniu do pisma skarżącego z dnia 3 czerwca 2024 r., że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego zabrakło ustosunkowania się do zarzutu skarżącego co do opublikowania żądanej informacji w BIP po dacie wpłynięcia wniosku do organu w sytuacji, gdy wskazanym sposobem udostępnienia żądanej informacji miało być przesłanie papierowej kopii dokumentów.
Odnosząc się natomiast do żądania uchylenia zaskarżonego wyroku w całości NSA zwrócił uwagę, że orzeczenia z pkt III i pkt IV zaskarżonego wyroku są korzystne dla Dyrektora ZK, bowiem stwierdzono w nich, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także oddalono skargę w pozostałym zakresie, który odnosił się do żądania wymierzenia organowi grzywny. Zatem żądanie ich uchylenia jest co najmniej niezrozumiałe. Organ w istocie nie zaprzeczył swojej bezczynności do czasu udostępnienia skarżącemu informacji w formie pisemnej, nie mniej jednak udostępnienie informacji publicznej zgodnie z żądaniem skarżącego, jednakże po upływie ustawowego terminu, nie dawało podstawy do oddalenia skargi, jak tego domaga się organ.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co do stwierdzenia, że Dyrektor ZK dopuścił się bezczynności. Z uwagi odformalizowanie procedur udostępniania informacji publicznej, ustawodawca wymaga jedynie, aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zapewnił możliwość realnego zapoznania się z tą informacją. Udostępnienie zatem informacji publicznej na stronie BIP bez możliwości dostępu do tych danych spowodowało, że nie można mówić o dostępie do tych danych, a tym samym organ na dzień wniesienia skargi pozostawał w zwłoce z udzieleniem żądanej informacji publicznej.
NSA zgodził się, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak świadomości Dyrektora ZK w zakresie braku dostępu do danych zawartych na stronie BIP oraz podjęcie działań przez organ po odkryciu faktu, że dostęp do informacji publicznej był w rzeczywistości niemożliwy, a także niedziałające – bez winy organu – nowe linki z uwagi na migrację danych między serwerami. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w pozostałym zakresie, wskazując, że brak rażącego charakteru stwierdzonej bezczynności nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjnej w zakresie od pkt II do pkt V zaskarżonego wyroku, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym.
Niniejsza sprawa była już przedmiotem wyrokowania NSA, który w wyniku złożonej przez stronę skargi kasacyjnej wyrokiem z 30 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK [...] uchylił zaskarżony wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2023 roku, sygn. akt II SAB/Po [...] w części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Istota sporu w sprawie sprowadzała się do oceny, czy na dzień wniesienia skargi organ zobowiązany pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także czy na dzień wydania rozstrzygnięcia sądu informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku została dostarczona do podmiotu ubiegającego się o stosowne informacje.
Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd I instancji. Stosownie bowiem do treści art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.
Wykonując wytyczne tego Sądu, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego.
Uwzględniając powyższe rozważania oraz dotychczasowy przebieg sprawy należał wziąć pod uwagę, że przedmiotowa skarga okazała się zasadna, co potwierdził w wyznaczonym zakresie wyrok NSA z 30 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK [...].
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o udostępnienie opisanych we wniosku informacji publicznych związanych z określonymi aspektami działalności Zakładu Karnego [...]. Dyrektor Zakładu Karnego, uznając, że jest organem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji, w odpowiedzi na wnioski wskazał wnioskodawcy adresy internetowe stron Biuletynu Informacji Publicznej, na których informacje objęte żądaniem wniosku zostały opublikowane.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczą bezczynności organu. Stąd aktualny jest wypowiadany w orzecznictwie sądowym pogląd, że warunkiem wykluczenia zarzutu bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to, aby stosowne działanie podmiotu zobowiązanego podjęte było - w wymaganych przepisami tej ustawy - terminie i formie. Oznacza to, że adresat wniosku, jeżeli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeżeli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) - por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 51/22.
W toku postępowania sądowego organ z pism Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powziął informację, że adresy stron wskazane w pismach do wnioskodawcy nie pozwalały na dostęp do informacji objętych żądaniem wniosku. Po zweryfikowaniu tych informacji organ ustalił, że przedmiotowe informacje były opublikowane w portalu BIP, jednakże uzyskanie do nich dostępu na komputerach służbowych oraz na komputerach niepodłączonych do wewnętrznej sieci Służby Więziennej, było możliwe z adresów o innej treści. Organ uznając się za zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, niezwłocznie po powzięciu informacji o pozostawaniu w bezczynności oraz mając na celu jak najszybsze jej przerwanie, wykonał kopie dokumentacji zawierającej wszystkie informacje objęte żądaniem wniosku i doręczył je wnioskodawcy, o czym poinformował Sąd w trakcie prowadzonego postępowania. Informacja publiczna objęta wnioskiem została wnioskodawcy udostępniona w formie papierowej - a więc w takiej formie jakiej skarżący się domagał. W piśmie z dnia 14 lutego 2023 r. Dyrektor ZK wyjaśnił, że nie miał świadomości braku dostępu do podanych przez siebie stron internetowych poprzez inne łącza niż wewnętrzne łącza Służby Więziennej, co dotyczyło także uzyskania dostępu do tej dokumentacji przez skarżącego. W piśmie tym podano, że po otrzymaniu wezwania Sądu z dnia 7 lutego 2023 r. i powzięciu informacji o braku dostępu do treści dokumentów z innych łączy internetowych, w celu jak najszybszego przerwania bezczynności, wykonano wydruki dokumentów żądanych przez wnioskodawcę i odrębnym pismem je mu doręczono (dołączono kopię pisma z dnia 14 lutego 2023 r. – k. [...] akt sądowych). Analogiczne oświadczenie organ zawarł również w piśmie z dnia 15 lutego 2023 r. odnośnie listy podmiotów współpracujących (k. [...]- [...] akt sądowych). Natomiast pismem z dnia 28 lutego 2023 r. wyjaśniono skarżącemu kwestię datowania pism, co uzasadniało stanowisko o braku podstaw do twierdzenia o niekompletności dokumentacji przekazanej skarżącemu.
Reasumując, zdaniem Sądu stan bezczynności organu został przerwany wraz z doręczeniem wnioskodawcy pisma datowanego na 14 lutego 2023 r., do którego załączono kopie dokumentacji zawierającej wszystkie żądane przez wnioskodawcę informacje. W istocie organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego po upływie 14-dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) i po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Z uwagi na udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z 14 lutego 2024 r., co miało miejsce po wniesieniu rozpoznawanej skargi, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy.
Wobec powyższego Sąd orzekł działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).