II SAB/Op 62/19

II SAB/Op 62/19 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2019-12-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska /sprawozdawca/
Elżbieta Kmiecik
Jerzy Krupiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2725/21 - Wyrok NSA z 2023-03-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 2 pkt 8
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 47, art. 61 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Stowarzyszenie A z siedzibą w [...] (zwane dalej skarżącym lub Stowarzyszeniem) jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Opolu (zwanego dalej organem lub Prezesem Sądu) w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia 29 lipca 2019 r. (2 sierpnia 2019 r. - data wpływu do organu) Stowarzyszenie wystąpiło do Prezesa Sądu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej biegłego sądowego A. J. w zakresie przekazania kopii wszystkich postanowień sądu o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia lub innych należności w latach 2015-2018. Alternatywnie Stowarzyszenie domagało się udostępnienia innych dokumentów, z których jasno wynika, w jakich sprawach biegły opiniował oraz jakie wynagrodzenie czy też inne należności otrzymywał.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 6 sierpnia 2019 r., nr [...], Prezes Sądu poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 - dopisek Sądu), zwanej dalej w skrócie: u.d.i.p. Prezes wskazał, że informacje te nie dotyczą działania sądu jako instytucji publicznej, a zmierzają do ustalenia informacji dotyczącej określonej osoby fizycznej i z tych powodów nie spełniają przesłanki przedmiotowej, która według u.d.i.p. zadecydowałaby o możliwości istnienia obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Organ wyjaśnił też, że informacje, które dotyczą konkretnej osoby stanowią informację o charakterze prywatnym i pozostają poza zakresem spraw publicznych.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2019 r. Stowarzyszenie zwróciło się do organu o zweryfikowanie udzielonej odpowiedzi.
W piśmie z dnia 14 sierpnia 2019 r. Prezes Sądu podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi z dnia 6 sierpnia 2019 r.
Następnie, pismem z dnia 16 sierpnia 2019 r., Stowarzyszenie wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, objętej wnioskiem z dnia 29 lipca 2019 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
- art. 10 ust. 1 EKPCz, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji gromadzonej przez władze państwowe;
- art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji o wynagrodzeniu biegłego sądowego w nieprzewidzianej przez prawo formie;
- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. poprzez odmowę wydania postanowień sądu o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia lub innych należności;
- art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bądź niewydanie aktu w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.
Na podstawie tych zarzutów skarżący domagał się zobowiązania organu do załatwienia wniosku w terminie czternastu dni, wymierzenia organowi grzywny w wysokości 300 zł oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi Stowarzyszenie nie zgodziło się ze stanowiskiem organu i dowodziło, że zgodnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, które jednak nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zdaniem skarżącego, wynagrodzenie jest niewątpliwie jednym z warunków wykonywania funkcji, a poza tym wypłacane jest z funduszy publicznych. Natomiast na podstawie przepisów u.d.i.p. osobą pełniącą funkcje publiczne będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne. Dalej, odwołując się do poglądów orzecznictwa, skarżący wywiódł, że wynagrodzenie biegłego za sporządzenie opinii należy uznać za informację publiczną, ponieważ jest wypłacane ze środków publicznych, a biegły wykonując swoje obowiązki jest osobą pełniącą funkcje publiczne. W przypadku, gdy organ chciał ograniczyć informację publiczną ze względu na prywatność osoby fizycznej, powinien to uczynić w formie decyzji administracyjnej, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Uznanie, że informacja podlega ochronie prywatności nie pozbawia jej charakteru informacji publicznej, a jedynie ustawodawca przewidział ograniczenie dostępu do takiej informacji. Ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie zmieniają istoty informacji i nie skutkują tym, że traci ona walor informacji publicznej. Skarżący podkreślił również, że od początku obowiązywania u.d.i.p. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że wyroki oraz postanowienia są jawne i wraz z uzasadnieniami stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. W ocenie skarżącego, stanowisko organu nosi cechy unikania konieczności udostępnienia żądanej informacji publicznej, a tym samym świadczy o jego bezczynności. Stowarzyszenie podniosło również, że Prezes Sądu winien wykazać się należytą starannością podczas wykonywania obowiązków służbowych, w tym niewątpliwą znajomością art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. jednoznacznie zobowiązującego go do udostępniania treści orzeczeń. Końcowo skarżący stwierdził, że wniosek o wymierzenie grzywny jest w pełni uzasadniony, ponieważ nieudostępnienie informacji publicznej stanowi naruszenie tego prawa z powodu niebudzącego wątpliwości stanu prawnego i praktyki innych sądów.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu wniósł o oddalenie skargi, nie zgadzając się z zarzutami skarżącego. Organ wywiódł, że biegły sądowy - zważywszy na pełnioną przezeń funkcję organu pomocniczego wymiaru sprawiedliwości, środka dowodowego dysponującego wiedzą specjalistyczną, którego rolą jest funkcja służebna względem organów wymiaru sprawiedliwości, polegająca na służeniu wiedzą i informacjami specjalnymi - ewidentnie nie mieści się w kategorii podmiotów ujętych w użytym w u.d.i.p. pojęciu "osób pełniących funkcje publiczne". Może być natomiast postrzegany jako osoba publiczna. Taka konstatacja, zdaniem organu, płynie z treści regulacji prawnej zagadnienia i stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonego w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05. W ocenie organu, rozszerzająca wykładnia pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne" polegająca na objęciu jego definicją podmiotów służebnych względem organów wymiaru sprawiedliwości (niebędących funkcjonariuszami publicznymi, ani też podmiotami, o jakich mowa np. w art. 115 § 19 K.k.) byłaby pozbawiona podstaw normatywnych, a z racji istotnego ograniczenia prywatności podmiotów szkodliwa i nieuprawniona. Przy uwzględnieniu zatem jedynie opiniotwórczego charakteru czynności pełnionych przez biegłych sądowych - w przekonaniu organu - krytycznie należy się odnieść do stanowiska skarżącego utrzymującego, iż biegły sądowy miałby się mieścić w analizowanej kategorii osób pełniących funkcje publiczne. W konsekwencji powyższego, organ stwierdził, że informacje dotyczące wynagrodzenia wypłaconego konkretnemu biegłemu sądowemu nie stanowią informacji publicznej. Tym samym podniesiony w skardze zarzut doprowadzenia do zaistnienia stanu bezczynności organu i to bezczynności rażącej, gdyż tylko taka uzasadniałaby wymierzenie grzywny, organ uznał za całkowicie chybiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Prezesa Sądu w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia, złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p.
Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.
Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że Prezes Sądu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
Z powyższego nie wynika jednak automatycznie, że Prezes Sądu jest zobowiązany do udostępnienia każdej informacji, którą wnioskodawca uważa za publiczną. Aby taki obowiązek powstał ustalenia wymaga, czy objęte żądaniem skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. Jedynie publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia pogląd, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności.
W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. I tak, informacja może dotyczyć m.in. podmiotów zobowiązanych, w tym ich organizacji oraz organów i osób sprawujących w nich funkcje i ich kompetencji (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i d u.d.i.p.), a także zasad funkcjonowania tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W najogólniejszym rozumieniu dysponentem informacji publicznej jest zatem wspólnota publicznoprawna (państwo), która z woli ustawodawcy staje się adresatem roszczeń o udostępnienie takiej informacji. Wspólnota publicznoprawna z istoty swojej działa przez podmioty ją reprezentujące (tak: NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 468/17, dostępnym - jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo do informacji publicznej wiąże się z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Natomiast działalność innych osób oraz jednostek organizacyjnych może być przedmiotem informacji publicznej w takim zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tak więc nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 19 i 24). U.d.i.p. nie może być zatem i nie jest środkiem, który można wykorzystać w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji o sprawach publicznych, a nie do wszelkich informacji.
W rozpoznawanej sprawie wyjaśnienia również wymaga pojęcie "osoby pełniącej funkcje publiczne" w związku z przyjętym przez skarżącego założeniem, że biegły sądowy należy do tej kategorii podmiotów i wobec tego informacje o wysokości jego wynagrodzenia stanowią informację publiczną. Dokonując wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., należy mieć na uwadze, że stanowi ono element określający relacje pomiędzy dwoma konstytucyjnymi prawami podmiotowymi, tj. prawem do ochrony prywatności (art. 47 Konstytucji RP) i prawem do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Jak słusznie dostrzegł organ, odnośnie do omawianego zagadnienia obszernie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (opubl. w OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30), w którym stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trudno byłoby również stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".
Akceptując powyższe stanowisko Trybunału, NSA w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt I OSK 2130/15) trafnie stwierdził, że poza zakresem pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" nie pozostają tylko te osoby, które w ramach instytucji publicznej podejmują działania wyłącznie na stanowiskach usługowych i technicznych. Również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako "osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd zgodził się z organem, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej. Skarżący domagał się bowiem informacji o wynagrodzeniu konkretnego biegłego sądowego - oznaczonego z imienia i nazwiska - który pełniąc funkcję służebną względem organów wymiaru sprawiedliwości poprzez wydawanie opinii nie może być traktowany jako osoba pełniąca funkcje publiczne. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego nie dotyczył w istocie jawności wydatkowania przez Sąd środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia biegłych sądowych, a znajomości wynagrodzenia konkretnej osoby fizycznej i uzyskanego przez nią dochodu w latach 2015-2018. Nie można też przyjąć, że złożony wniosek służył uzyskaniu wiedzy na temat sprawy publicznej, czyli sprawy związanej z działalnością i funkcjonowaniem Sądu w zakresie wydatkowania i rozliczania środków finansowych na wynagrodzenia dla biegłych. Jedynie informacja o takich wydatkach mogłaby natomiast stanowić informację publiczną, która pozwoliłaby na ocenę przestrzegania zasady jawności gospodarowania tymi środkami. Wobec powyższego Sąd uznał, że zakres informacji objętych wnioskiem Stowarzyszenia nie stanowi informacji publicznej, a więc nie została spełniona przesłanka przedmiotowa z u.d.i.p. W tych okolicznościach organ prawidłowo pismem z dnia 6 sierpnia 2019 r. poinformował skarżącego - w odpowiedzi na jego wniosek z dnia 29 lipca 2019 r., który wpłynął do organu w dniu 2 sierpnia 2019 r. - że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.
W konsekwencji powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego dotyczący braku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w niniejszej sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się bowiem słuszny pogląd, zgodnie z którym jeżeli żądanie strony nie obejmuje udzielenia informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., lecz wnioskodawcę należy poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1864/11; z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10).
W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej, wystarczające do rozpoznania wniosku było skierowanie przez Prezesa Sądu do wnioskodawcy pisma informacyjnego. Tym samym zarzut dotyczący bezczynności organu jest nieuzasadniony, dlatego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.