II SAB/Ol 95/23

II SAB/Ol 95/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Marzenna Glabas /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozp. wniosku w części; w pozostałej części umorzono postęp. w zakresie bezczynn. organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1, § 1a, § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi D. R. na bezczynność P. Sp. z o.o. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje P. Sp. z o.o. do rozpoznania pkt. 1 wniosków skarżącego z 9 marca 2023 r. i 24 maja 2023 r. oraz pkt. 3 wniosku skarżącego z 24 maja 2023 r. - w terminie 14 dni; II. w pozostałej części umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. nie wymierza organowi grzywny; V. nie przyznaje skarżącemu sumy pieniężnej; VI. zasądza od P. Sp. z o.o. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 9 marca 2023 r. D. R. (dalej jako: "skarżący") zwrócił się do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (dalej jako: "organ"), powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji w zakresie:
1. przesłania wszelkiej dokumentacji będącej podstawą wizyty 6-ciu pracowników PWiK w dniu 9 marca 2023 r. w budynku mieszkalnym [...]. Pracownicy usiłowali wtargnąć do piwnicy przynależnej do lokalu skarżącego, tj. [...]
2. przesłania listy imion i nazwisk 6-ciu mężczyzn (pracowników PWiK), którzy byli obecni w dniu 9 marca 2023 r. w budynku mieszkalnym [...].
W odpowiedzi pismem z dnia 21 marca 2023 r. organ wskazał, że wizyta pracowników wynikała z uprawnień i obowiązków prowadzonej przez spółkę działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a działalność przedsiębiorstwa wynika z przepisów prawa i stosownych zezwoleń. Zgodnie z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków do obowiązków przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego należy kontrola m.in. poprawności instalacji wodomierza, czy też opomiarowania wszystkich punktów poboru wody. Kontrola została przeprowadzona na wniosek mieszkańców budynku [...], a o jej wynikach skarżący zostanie poinformowany odrębnym pismem.
Jednocześnie decyzją nr 1/03/2023 z dnia 21 marca 2023 r. organ odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku skarżącego, uzasadniając odmowę ochroną prywatności osób fizycznych.
Kolejnym wnioskiem z 24 maja 2023 r. skarżący zażądał od organu:
1. przesłania wszelkiej dokumentacji będącej podstawą wizyty 6-ciu pracowników PWiK w dniu 9 marca 2023 r. w budynku mieszkalnym [...], tj. m.in. pism mieszkańców budynku [...], na których podstawie skarżący został pomówiony przez PWiK o bezumowne pobieranie wody. Pracownicy usiłowali wtargnąć do piwnicy przynależnej do lokalu skarżącego, tj. [...];
2 . przesłania listy imion i nazwisk 6-ciu mężczyzn (pracowników PWiK), którzy byli obecni w dniu 9 marca 2023 r. w budynku mieszkalnym [...]. Pracownicy usiłowali wtargnąć do piwnicy przynależnej do lokalu skarżącego, tj. [...];
3. wskazania ile kontroli poboru wody przeprowadził PWiK od dnia 01.01.2022 r. do dnia 24.05.2023 r.;
4. wskazania ile zawiadomień do organów ścigania w związku z działalnością PWiK prezes S. złożył od dnia 01.01.2010 r. do dnia 24.05.2023 r.
Skarżący w dniu 13 czerwca 2023 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu poprzez przekroczenie terminu do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z 24.05.2023 r. w przypadku udzielenia żądanej informacji lub wydania decyzji przed rozpatrzeniem skargi, wymierzenie organowi grzywny, przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z 21 czerwca 2023 r. organ w zakresie punktu 4 wniosku z 24 maja 2023 r. poinformował skarżącego, że niemożliwe jest wskazanie zawiadomień w dacie od dnia 01.01.2010 r., ponieważ M. S. pełni obowiązki prezesa zarządu spółki od dnia 1 lipca 2013 r. W okresie od 1 lipca 2013 r. do dnia 24 maja 2023 r. zawiadomień do organów ścigania dotyczących działalności PWiK złożono trzy.
W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w punkcie 1. wniosku zakres żądanej informacji określony został w sposób nieprecyzyjny, co uniemożliwiło udzielenie odpowiedzi, gdyż posłużenie się słowem "wszelkiej" w żaden sposób nie wskazuje jakiej informacji oczekuje wnioskodawca. Co do punktu 2. wniosku organ wskazał na decyzję wydaną w odpowiedzi na wniosek z 9 marca 2023 r. tożsamy w tym zakresie. Co do punktu 3. i 4. wniosku organ wskazał, że udzielił żądanej informacji w dniu 22 czerwca 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a.")., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).
Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższego spółka wodnokanalizacyjna, która realizuje obowiązki związane ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę wykonuje zadania publiczne, jest zatem organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Z kolei żądane przez skarżącego informacje dotyczą działalności spółki związanej z zaopatrzeniem w wodę, zatem mieszczą się w definicji informacji publicznej.
Ponieważ obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia i część z nich podjął.
Należy wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przepis ten ma zastosowanie, gdy żądane dane stanowią informację publiczną, ale na podstawie konkretnych przepisów ich udostępnienie podlega prawnej ochronie. Takie ograniczenie do dostępu do informacji publicznej wprowadza art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Z odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych w odniesieniu do punktu drugiego wniosku skarżącego z 9 marca 2023 r. skorzystał organ, wydając decyzję z dnia 21 marca 2023 r. Decyzję tę skarżący mógł zaskarżyć w stosownym trybie, zgodnie z pouczeniem w niej wskazanym. Zatem w tym zakresie ponowienie tego samego żądania we wniosku z 24 maja 2023 r. należało uznać za bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie ponowne żądanie udzielenia informacji publicznej, rozszerzone o dwa dodatkowe punkty, zgłoszone zostało organowi 24 maja 2023 r. Ustawowy termin ustosunkowania się do wniosku upłynął zatem 7 czerwca 2023 r. W ustawowym terminie 14 dni organ nie udzielił skarżącemu żądanych informacji, w związku z tym skarga na dzień jej wniesienia (13 czerwca 2023 r.) była częściowo zasadna (poza pkt 2. wniosku, co omówiono wyżej). Jednakże bezczynność organu w odniesieniu do pkt. 4. wniosku dotyczącego liczby złożonych zawiadomień do organów ścigania ustała przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd, ponieważ w dniu 21 czerwca 2023 r. została skarżącemu udzielona odpowiedź w tym przedmiocie. Piśmie z tego dnia organ poinformował skarżącego, że niemożliwe jest wskazanie zawiadomień w dacie od dnia 01.01.2010 r., ponieważ M. S. pełni obowiązki prezesa zarządu spółki od dnia 1 lipca 2013 r. oraz że w okresie od 1 lipca 2013 r. do 24 maja 2023 r. zawiadomień do organów ścigania dotyczących działalności PWiK złożono trzy.
W sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji publicznej rozpoznał wniosek (udostępnił żądaną informację), chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udzielonej odpowiedzi i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). W takich przypadkach sąd umarza postępowania w zakresie bezczynności organu. Z uwagi na ustanie bezczynności co do pkt 4. wniosku skarżącego z 24 maja 2023 r. oraz jego bezprzedmiotowość w pkt 2. z powodu wcześniejszego załatwienia tożsamego wniosku decyzją, Sąd umorzył postępowanie w zakresie bezczynności organu co do tych dwóch punktów (pkt II. wyroku).
Wbrew twierdzeniom organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę, w aktach sprawy nie ma pisma z 22 czerwca 2023 r., którym organ udzieliłby odpowiedzi na punkt 3. wniosku skarżącego. Dołączone zostało pismo z 21 czerwca 2023 r., którym rozpoznano punkt 4. wniosku. Zatem w tym zakresie organ nadal pozostaje w bezczynności.
To samo stwierdzenie należy odnieść do punktu pierwszego obydwu wniosków – z 9 marca i 24 maja 2023 r. O ile ten pierwszy wniosek zawierał żądanie nadesłania kserokopii wszelkiej dokumentacji stanowiącej podstawę wizyty pracowników organu w budynku, w którym zamieszkuje skarżący, o tyle w rozszerzonym wniosku z 24 maja 2023 r. skarżący dodatkowo wskazał, że m.in. domaga się kopii pism mieszkańców budynku [...], na których podstawie został pomówiony przez organ o bezumowne pobieranie wody. Nawet jednak żądanie pierwszego wniosku nie zostało przez organ załatwione w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Poinformowanie bowiem skarżącego w odpowiedzi na żądanie przesłania kopii dokumentów o podstawie prawnej działania organu i ustawowych obowiązkach przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego nie stanowi załatwienia wniosku o dostęp do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publiczne przewiduje albo poinformowanie wnioskodawcy pismem, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, albo udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna) – przy założeniu, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania określone w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., albo w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne odmowę udostępnienia informacji, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Odmówienie udostępnienia informacji może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (na skutek ograniczeń określonych w art. 5 u.d.i.p), albo w przypadku informacji przetworzonej, ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego. Żadnego z tych działań organ nie podjął. Powyższe rozważania dotyczą również rozszerzonego wniosku z 24 maja 2023 r., w którym skarżący doprecyzował, m.in. jakich dokumentów się domaga. Zatem w rozpoznaniu pkt 1. obu wniosków organ również pozostaje w bezczynności.
W związku z powyższym Sąd w punkcie I. wyroku zobowiązał organ do rozpoznania punktu 1 wniosków skarżącego z 9 marca i 24 maja 2023 r. oraz punktu 3 wniosku z 24 maja 2023 r. w terminie 14 dni.
W aktualnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Również podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt III. wyroku. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12, dostępny CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; wyroki WSA w Poznaniu z 11 marca 2015 r., sygn. IV SAB/Po 19/15, CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zachowanie podmiotu zobowiązanego wynikało z błędnego przekonania, że żądana informacja została skarżącemu w części prawidłowo udostępniona, w części załatwiona decyzją odmowną, a w pozostałym zakresie nie mogła zostać udostępniona z uwagi na zbytnią ogólnikowość wniosku. Takie postępowanie nie miało cech lekceważącego traktowania przez organ obowiązków nakładanych mocą u.d.i.p., czy jaskrawego braku woli załatwienia sprawy.
Z tych samych powodów Sąd nie uwzględnił wniosku o wymierzenie organowi grzywny ( pkt IV. wyroku).
Oddalając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej (pkt V. wyroku) Sąd wziął pod uwagę, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter fakultatywny i zależne jest od uznania sądu. Ustalenie, że organ pozostaje w bezczynności nie przesądza jeszcze o konieczności przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. O ile bowiem grzywna jest środkiem o charakterze represyjnym i prewencyjnym, mającym zdyscyplinować organ, o tyle suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowić ma nie tyle sankcję za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu. Tymczasem skarżący nie wykazał żadnych ujemnych dla niego konsekwencji wynikających z bezczynności organu.
O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł w pkt. VI. wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.