II SAB/Lu 123/25

II SAB/Lu 123/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58, art. 53 par. 2b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 110
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy N. w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Z. W. (dalej także jako: skarżący) wniósł 18 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego – k. 3) skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy N. (dalej także jako: Wójt) w sprawie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych.
Skarga dotyczy wniosku skarżącego z 23 maja 2025 r. w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych (k. 1 akt admin). Skarżący cofnął powyższy wniosek pismem z 15 lipca 2025 r. (k. 21 akt admin.).
W odpowiedzi na powyższą skargę Wójt wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że 18 lipca 2025 r. w sprawie została wydana decyzja – organ umorzył postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Naczelny Sąd Administracyjny 22 czerwca 2020 r. podjął w składzie siedmiu sędziów następującą uchwałę (II OPS 5/19): wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. (II OPS 1/21), zgodnie z którą: skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że termin "w każdym czasie", którym posługuje się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a. należy wykładać w nawiązaniu do trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym skargę można wnieść od zaistnienia stanu bezczynności lub przewlekłości i po wniesieniu ponaglenia, aż do załatwienia sprawy, której stan dotyczy. Zakończenie postępowania skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności i przewlekłości. Naczelny Sąd Administracyjny zanegował tym samym pogląd o dopuszczalności nielimitowanego żadnym terminem orzekania w przedmiocie bezczynności i przewlekłości. W związku z powyższym kontrolowany stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny.
Szczególnego podkreślenia wymaga okoliczność, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności (przewlekłości).
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi, tj. 18 lipca 2025 r., organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie 18 lipca 2025 r. (k. 24 akt admin.) decyzji o umorzeniu postępowania. Skarga nie została wniesiona przed datą zakończenia postępowania. W związku z powyższym należy podkreślić, że w chwili wniesienia skargi zachodziła pierwotna bezprzedmiotowość postępowania. Decyzję doręczono skarżącemu 31 lipca 2025 r. (k. 16 akt admin.).
Momentem załatwienia sprawy jest – jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej – chwila wydania decyzji, nie zaś jej doręczenia. W świetle art. 110 § 1 k.p.a. i zasad logiki nie sposób utożsamiać momentu wydania i doręczenia decyzji. Doręczenie decyzji ma taki skutek, że wchodzi ona do obrotu prawnego i decyduje o związaniu treścią decyzji organu zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. Nie wpływa jednak na samą kwestię istnienia w sensie prawnym (wydania) decyzji (por. wyrok NSA z 5 maja 2021 r., sygn. I OSK 3098/19, postanowienie NSA z 29 września 2021 r., sygn. akt I OSK 531/21). Zasada związania rozciąga się zatem na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, oczywiste jest bowiem, że organ nie może w tym czasie jej zmienić, a decyzja ta istnieje – nawet jeżeli nie wywołuje wszystkich skutków (por. wyrok NSA z 3 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 2162/21). Data wydania (sporządzenia) decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową, wywołująca oznaczone, chociaż nie wszystkie skutki prawne (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III OSK 7246/21).
Gdyby determinujące znaczenie dla załatwienia sprawy miało doręczenie decyzji, to w sprawach, w których uczestniczyłoby wiele stron, należałoby przyjąć kilka różnych dat wydania decyzji i załatwienia sprawy. Uznanie sprawy za załatwioną w kliku różnych datach pozostawałoby w sprzeczności z racjonalnym interpretowaniem prawa (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22 i powołane tam orzecznictwo). Należy stanąć na stanowisku, że sprawa może mieć tylko jedną datę załatwienia, związaną z dniem wydania decyzji tj. datą wydania wynikającą z jej treści. Termin w jakim zostanie doręczona decyzja jest irrelewantny dla kwestii dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (tak np. postanowienie NSA z 19 września 2023 r., sygn. akt III OSK 1793/23).
Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. inna przyczyna niedopuszczalność skargi. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność, że nie została wniesiona przed wydaniem decyzji w sprawie, której dotyczy skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.
W związku z powyższym Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.