II SAB/Kr 426/19

II SAB/Kr 426/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-12-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Iwona Niżnik-Dobosz /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2587/21 - Wyrok NSA z 2023-03-17
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
wymierzono grzywnę
oddalono wniosek o przyznanie sumy pieniężnej
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art.1 , art.2, 4, 5,6,13,14,15,16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Firma A na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Wojewodę do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 września 2019 r.; III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. wymierza Wojewodzie grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych); V. oddala wniosek o przyznanie od Wojewody na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej; VI. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Firma A kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 17 września 2019 r. Ł. M., redaktor naczelny portalu internetowego krknews.pl, wystąpił do Wojewody o udzielenie informacji publicznej w postaci wykazu delegacji, szkoleń i wyjazdów służbowych, w których wzięli udział (razem lub osobno) P. Ć. oraz A. Ś. w terminie od kwietnia 2017 r. do kwietnia 2018 r., ponawiając następnie ten wniosek w dniach kolejnych, tj. 19 i 20 września 2019 r.
W piśmie z dnia 27 września 2019 r., będącym odpowiedzią na ww. wniosek Wojewoda poinformował wnioskodawcę, że żądane przez niego informacje nie posiadają przymiotu informacji publicznej i nie zostaną udostępnione, wskazując, iż żądane informacje zmierzają do oczywistego naruszenia prawa oraz pozostają w sprzeczności z istotą i celem instytucji prawa do informacji publicznej, a także mają na celu zdyskredytowanie w opinii publicznej osób, których dotyczyły.
Mając na uwadze powyższe, wobec nie udostępnienia żądanych informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Firma A, wydawca portalu internetowego krknews.pl, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Wojewody, w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej na temat delegacji, szkoleń i wyjazdów służbowych, w których udział wzięli P. Ć. i A. Ś. od kwietnia 2017 r. do kwietnia 2018 r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 – dalej jako: u.d.i.p.).
Wobec powyższych naruszeń, strona skarżąca wniosła o:
1. zobowiązanie Wojewody do rozpatrzenia wniosku wydawcy portalu krknews.pl o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,
2. stwierdzenie, że bezczynność organu – Wojewody nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,
3. zasądzenie od organu – Wojewody na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w wysokości 25.000 zł.
W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a także podkreśliła zgodność jej żądania z przepisami prawa oraz powołała szeroko orzecznictwo sądów administracyjnych mające potwierdzać, iż informacje dotyczące podróży służbowych funkcjonariuszy publicznych stanowią informację publiczną. Podniesiono również, że w prowadzonej z organem korespondencji mailowej wskazywano, iż informacjom, o których udostępnienie wystąpiono nie można odmówić waloru informacji publicznej, gdyż dotyczą one organizowanych i finansowanych z publicznych pieniędzy delegacji dwóch urzędników, a nie dotyczą one relacji osób prywatnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, organ podkreślił natomiast, że jeżeli sprawa nie dotyczy informacji publicznej, wówczas nie można wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 16 u.d.i.p., a wnioskodawca powinien być jedynie powiadomiony o powodach nieudostępnienia informacji, bez wydawania decyzji. W tym zakresie wskazano również, że podstawowym warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów, tj. podmiotowego i przedmiotowego. Zdaniem organu, pierwsze z tych kryteriów (podmiotowe) zostało w przedmiotowej sprawie spełnione, gdyż Wojewoda niewątpliwie jest organem przewidzianym w u.d.i.p. jako organ władzy publicznej w świetle jej art. 4 ust. 1 pkt 1, natomiast wątpliwości mogą dotyczyć spełnienia drugiego kryterium (przedmiotowego), tj. czy żądane informacje dotyczą sprawy o charakterze publicznym. Zwrócono bowiem uwagę, że żądanie danych publicznych w celach niezgodnych czy z innego powodu nieakceptowalnych w państwie prawa, nie powinno prowadzić do uwzględnienia żądania, które wówczas stanowić może nadużycie prawa, na poparcie którego to twierdzenia organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, a następnie przytoczył treść art. 47 oraz art. 233 Konstytucji RP. Dodatkowo w ocenie organu celem złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie są wartości wskazane w art. 1 Prawa prasowego, ani w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a jedynie nękanie organu zmierzające do publikacji niczym niepotwierdzonych informacji mających cechy zwykłej plotki. Podkreślono również, że zdaniem organu, uzyskanie takich informacji przez stronę skarżącą ma służyć wyłącznie celom marketingowym.
Ponadto organ powołując się na treść art. 14 ust. 6 Prawa prasowego wskazał, że w treści złożonego wniosku nie sposób dostrzec chęci uzyskania informacji w celu kontroli działalności organów, natomiast treść żądania – zdaniem Wojewody – wyraźnie wskazuje, że jego autor w pełni świadomie oczekuje udostępnienia informacji w celach sprzecznych z ustawą o dostępie do informacji publicznej, a także stara się uzyskać informacje w sposób niezgodny z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, która to ocena działalności strony skarżącej wypływa z korespondencji kierowanej do organu. Jednocześnie przywołując korespondencję mailową między stroną skarżącą a organem oraz artykuły pochodzące z serwisu krknews.pl, organ wskazał, że informacje, których udostępnienia żądano miały służyć dalszemu badaniu sprawy rzekomego romansu P. Ć. z drugą objętą wnioskiem osobą, co niewątpliwie w ocenie organu, nie dotyczyło spraw publicznych, a stanowi sprawę prywatną osób fizycznych, nawet gdy są one osobami sprawującymi funkcję publiczną. Zdaniem Wojewody, strona skarżąca za pomocą informacji o delegacjach próbuje uzyskać dowód na okoliczność jakiegoś domniemanego romansu, a nie dokonać kontroli sposobu realizacji zadań publicznych przez osoby pełniące funkcje publiczne. Ponadto podniesiono, że z całokształtu akt sprawy wynika, iż strona skarżąca próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania organów administracji. Organ zwrócił również uwagę, że okoliczności związane z treścią e-maili przywołanych przez stronę skarżącą zostały objęte postępowaniem toczącym się przed organami ścigania, wobec czego wskazano, że organ ma obowiązek nieujawniania wiadomości z prowadzonego postępowania, stosownie do treści art. 241 § 1 kodeksu karnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W związku z powyższym, przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159).
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez Firma A była bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu delegacji, szkoleń i wyjazdów służbowych, w których udział wzięli (razem lub osobno) P. Ć. oraz A. Ś. od kwietnia 2017 r. do kwietnia 2018 r.
Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia (bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej), w pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych również na gruncie obecnego brzmienia art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz art. 52 i art. 53 p.p.s.a. (po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2017 r., poz. 935) nie budzi wątpliwości, iż wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (tj. ponagleniem, które zastąpiło zażalenie oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), a zatem wyłączony został obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. W tym zakresie podnosi się bowiem, że swoją aktualność zachowuje ugruntowane od lat orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazujące, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), w trybie unormowanym w k.p.a. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym nadal przyjmuje się, że brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1650/18, LEX nr 2639245 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2830/18, LEX nr 2682467 oraz powołane tam orzecznictwo). Dlatego też należało uznać, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez Firma A jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi trzeba przede wszystkim wskazać, że w kontrolowanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Wojewody, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mieści się w kręgu podmiotów określonych przez ustawodawcę jako obowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie, w jakim byłby on dysponentem żądanej informacji oraz zastosowanie do żądanej informacji miałby tryb przewidziany w u.d.i.p. Stosownie bowiem do treści przywołanego powyżej przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.
Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się natomiast do oceny sposobu postępowania organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2019 r. (w tym zachowania ustawowych terminów, podejmowanych czynności, kwalifikowania żądanych informacji, czy też formy rozstrzygnięcia), a w konsekwencji konieczności ustalenia czy Wojewoda dopuścił się w kontrolowanej sprawie bezczynności. Co istotne, dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu ona powstała i czy była ona zawiniona.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do charakteru żądanej informacji, wymaga podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063). Na uwagę w tym względzie zasługuje również treść art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Jednocześnie stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5 u.d.i.p., za informację publiczną należy m.in. uznać informację o podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz o zasadach ich funkcjonowania, danych publicznych, jak również majątku publicznym. Tym samym przyjąć należy, że wobec braku zamkniętego katalogu informacji publicznych, o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść.
W odniesieniu natomiast do trybu, w jakim powinna zostać udzielona wnioskowana informacja publiczna wymaga zaznaczenia, że zgodnie z treścią art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, przy czym informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy zaistnieje konieczność poboru opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadomi wnioskodawcę o jej wysokości w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a następnie udostępni informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Tym samym bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomi w tym terminie wnioskodawcy, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., jednocześnie informując o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
W świetle przedstawionych powyżej unormowań nie ulega zatem wątpliwości, iż objęta wnioskiem strony skarżącej informacja w postaci wykazu delegacji, szkoleń i wyjazdów służbowych, w których wzięli udział (razem lub osobno) P. Ć. oraz A. Ś. w terminie od kwietnia 2017 r. do kwietnia 2018 r. przynajmniej częściowo, tj. w zakresie w jakim odnosiła się ona działalności Wojewody, dotyczyła sfery faktów, zaliczając się tym samym, w tym zakresie do kręgu informacji publicznych, podlegających udostępnieniu w trybie u.d.i.p., jako informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach, organizacji oraz majątku którym dysponują, a także zasadach funkcjonowania tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.). W tym też zakresie Sąd nie podziela stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na wniosek z dnia 17 września 2019 r., potrzymanej następnie w odpowiedzi na skargę, że żądane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej i nie zostaną udostępnione. Jednocześnie niezależnie od powyższego, Sąd zaznacza, że w zakresie w jakim wniosek z dnia 17 września 2019 r. odnosił się do A. Ś., organ powinien rozważyć czy osoba ta wykonuje funkcje publiczne, gdyż ustalenie tej okoliczności będzie miało znaczenie dla zgodności z prawem działania organu.
Odnosząc się natomiast do sposobu procedowania przez organ w kontrolowanej sprawie wskazać należy, że zdaniem Sądu, Wojewoda odpowiadając na wniosek z dnia 17 września 2019 r. w sposób określony w piśmie z dnia 27 września 2019 r. pominął treść art. 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tym samym, jeżeli nawet organ ewentualnie zamierzał chronić dane osobowe osób objętych wnioskiem z dnia 17 września 2019 r. z uwagi na podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczności związane z przedmiotową sprawą, to powinien był rozważyć możliwość wydania w przedmiotowej sprawie odpowiedniej decyzji, czego jednak nie uczynił, pomijając treść art. 13 i art. 16 u.d.i.p. Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania, zdaniem Sądu należało uznać, że w kontrolowanej sprawie wobec niezałatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 17 września 2019 r. organ pozostawał w stanie bezczynności i stan ten występował nadal w chwili orzekania przez Sąd, a w związku z tym konieczne było zobowiązanie tego podmiotu do załatwienia sprawy we wskazanym przez Sąd terminie w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 września 2019 r., a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu należało bowiem uznać, że Wojewoda jako organ o dużym stopniu świadomości prawnej, adekwatnym do wykonywanych zadań publicznych i posiadanych kompetencji, mający duże doświadczenie związane z rozpoznawaniem kierowanych do niego licznych wniosków w zakresie dostępu do informacji publicznej, nie mógł w okolicznościach przedmiotowej sprawy zwolnić się z zarzutu bezczynności wystosowując nawet w terminie ustawowym do strony skarżącej informację z dnia 27 września 2019 r., iż żądane przez nią informacje nie stanowią informacji publicznej. Wymaga bowiem podkreślenia, że takie działanie organu, w sytuacji, w której charakter żądanych informacji nie budzi wątpliwości, iż stanowią one informację publiczną (co najmniej we wskazanym powyżej zakresie) nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Tym bardziej, nie jest zrozumiała dla Sądu wykładnia prawa zastosowana przez organ w odniesieniu do wniosku strony skarżącej. W tym zakresie Sąd zwraca również uwagę, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 u.d.i.p. organ, nie ma możliwości prawnej żądania od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej wskazywania okoliczności i celu, w jakim są jej potrzebne wnioskowane informacje publiczne. Z ustawy wynika bowiem, że wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi nawet wskazywać interesu faktycznego przy składaniu wniosku, nie wspominając już o interesie prawnym. Tym samym, jak zostało to już wyżej wskazane, niezależnie od tego, że organ w terminie udzielił odpowiedzi na wniosek, to z uwagi na fakt, iż była ona rażąco błędna, w ocenie Sądu w sprawie zaistniała bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II i III sentencji wyroku.
Stosownie natomiast do treści art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zdaniem Sądu kierującego się w tym względzie zasadą proporcjonalności oraz mającego na uwadze, iż organ nie pozostawał całkowicie bierny w odpowiedzi na wniosek z dnia 17 września 2019 r., za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy należy uznać grzywnę w kwocie 500 zł, której wysokość określona została przy założeniu, że łącznie ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa będzie ona stanowić dostateczną dolegliwość i przestrogę dla organu, wypełniając tym samym przypisywaną jej funkcję dyscyplinującą, o czym orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku.
Jednocześnie jednak Sąd nie znalazł podstaw do przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej, o którą zawnioskowała we wniesionej skardze, gdyż nie podała ona w treści skargi żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na poniesioną przez nią szkodę spowodowaną nieudzieleniem jej żądanej informacji w ustawowym do tego terminie, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku. Jak podkreśla się natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych, suma pieniężna, ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, a jedynie akcesoryjnie charakter represyjny i prewencyjny (dyscyplinujący). Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej chodzi bowiem przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznała strona skarżąca na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji, które to okoliczności powinny jednak zostać wyraźnie wyartykułowane i uzasadnione przez stronę skarżącą w treści wnoszonej przez nią skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17, LEX nr 2440285 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2954/17, LEX nr 2521333). Dlatego też Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej, o czym orzeczono w punkcie V sentencji wyroku.
Stosownie natomiast do art. 200 w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie VI sentencji wyroku, zasądzając od Wojewody na rzecz strony skarżącej Firma A, kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, odpowiadającą wysokością kwocie uiszczonego wpisu.