II SAB/Kr 237/24

II SAB/Kr 237/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 sierpnia 2024 roku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 20 sierpnia 2024 roku w części dotyczącej udostępnienia protokołów rozpraw w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz skarżącego M. S. kwotę 5,80 zł (pięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. S. - dalej jako "Skarżący" jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 sierpnia 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie w jakim nie udostępniono Skarżącemu protokołów rozpraw toczących się w latach 2023 - 2024 w sprawach o czyn z art. 203 KK lub art. 204 KK.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach.
Za pismem z dnia 20 sierpnia 2024 roku Skarżący złożył do Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie - dalej też jako "Prezes" lub "podmiot obowiązany" wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to jest cyt.: "kopii zanonimizowanych wyroków wraz z uzasadnieniami oraz protokołami rozpraw (z tych spraw) wydanych przez tut. Sąd w latach 2023 - 2024 w sprawach o czyn z art. 203 KK lub art. 204 KK".
W odpowiedzi na powyższe Prezes pismem z dnia 6 września 2024 roku poinformował Skarżącego, że żądana przez niego informacja, dotycząca udostępnienia kopii zanonimizowanych orzeczeń wraz z uzasadnieniami i protokołami za okres 2023 roku w sprawach o czyn z art. 204 k.k. została już Skarżącemu udzielona za pismem Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 maja roku. Jednocześnie Prezes przesłał Skarżącemu zanonimizowane orzeczenie w sprawie o sygn. (...) z dnia 12 stycznia 2023 roku wraz z uzasadnieniem oraz protokołem rozprawy z dnia 12 stycznia 2023 roku. Ponadto poinformował, że informacja publiczna w pozostałym zakresie, zostanie udzielona najpóźniej w terminie do dnia 18 października 2024 r. Wydłużenie terminu udzielenia informacji publicznej wynika z dokonania anonimizacji dużej ilości stron (art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6.09.2001 roku o dostępie do informacji publicznej). W przypadku wcześniejszego przygotowania informacji, zostanie ona do Pana niezwłocznie przesłana.
Następnie w dniu 18 października 2024 roku przesłano Skarżącemu zanonimizowane orzeczenia wraz z uzasadnieniami oraz protokołami rozpraw w sprawach o sygn. [...] i [...]
Za pismem z dnia 24 października 2024 roku Skarżący M. S. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 sierpnia 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie w jakim nie udostępniono Skarżącemu protokołów rozpraw.
W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez częściową realizację wniosku. Powołując się na podniesione zarzuty wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku i o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej udostępnienie wyroków wraz uzasadnieniami oraz protokołami rozpraw z tych spraw. Z nieznanych mu jednak powodów organ przesłał mu protokoły rozpraw, które zostały jednak nieprawidłowo zanonimizowane, w sposób zbyt obszerny, automatyczny i arbitralny usuwając z nich wszystkie pozostałe dane, które nie dotyczyły podstawowych danych z wokandy. W protokołach zostały pominięte m.in. oświadczenia stron i uczestników postępowania, świadków, oskarżyciela publicznego a nawet postanowienia sądu wydawane w toku przewodu sądowego. W ocenie Skarżącego postępowanie organu jest nieprawidłowe. Odwołując się do orzecznictwa wskazał, że protokoły, co do zasady w pełnym ich zakresie - oczywiście po stosownym zanonimizowaniu stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Prezes wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że niekwestionowana jawność procedowania przez sąd powszechny, w tym prowadzenia rozprawy, jest zatem kwestią niesporną. Wątpliwości może natomiast budzić to w jaki sposób winna być realizowana jawność samego procesu sądowego, w szczególności rozprawy, a idąc dalej protokołów rozprawy, w stosunku do podmiotów, które nie są stronami lub uczestnikami postępowania. Możliwość uczestniczenia w posiedzeniu jawnym (w rozprawie) jest najczęściej równoznaczna z zapoznaniem się m.in. z treścią zapisywanego na rozprawie protokołu. Jednak ogranicza się wyłącznie do prawa obserwowania i przysłuchiwania się wydarzeniom na rozprawie, nie obejmując prawa do późniejszego żądania pełnej kopii protokołu rozprawy lub złożonych zeznań. Tym samym prawo jawności procedowania przez sąd, a więc informacji o działaniu sądu w konkretnej sprawie, może materializować się poprzez udział w posiedzeniu sądowym, co wynika wprost z przepisów ustrojowych i procesowych. Odmiennie zagadnienie to należy ocenić w ramach informacji możliwych do uzyskania na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pomimo, że bierny udział w posiedzeniu sądowym dla osób nie uczestniczących w nim w sensie procesowym jest co do zasady dopuszczalny i osoby te uzyskują tym samym wiedzę o treściach odnotowywanych w protokole rozprawy, to żądanie udostępnienia skanu pełnej treści protokołu rozprawy w ramach dostępu do informacji publicznej jest nieuzasadnione. Zdaniem Organu możliwe jest uzyskanie w tym trybie takich informacji wynikających z protokołu rozprawy jak skład orzekający, miejsce, czy termin rozpoczęcia i zakończenia posiedzenia, bowiem informacje te związane są z funkcjonowaniem danego sądu i wykonywaniem przez sędziego funkcji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2016r. II SAB/Sz 57/16 stwierdził, że "tak jak możliwe jest uzyskanie w trybie dostępu do informacji publicznej danych o godzinie rozpoczęcia i zakończania konkretnej sprawy, o ilości posiedzeń sądu, o składzie sądu, tak możliwe jest również uzyskanie skanu protokołu rozprawy obejmujących te informacje ale z ograniczeniami wynikającymi z przepisów innych ustaw (art 1 ust. 2 ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej) "
Dodatkowo wskazano, że w związku z realizacją wniosku M. S. z dnia 15 mara 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, wraz z pismem z dnia 27 maja 2024 r. przekazano mu m.in. orzeczenia wraz z uzasadnieniami oraz protokołami rozpraw w sprawach o sygn. akt: [...] oraz [...] (vide: pismo Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Krakowie SSO B. M. z dnia 3 września 2024 r. oraz pismo Przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Krakowie SSO J. M. z dnia 26 sierpnia 2024 r.). Tym samym Wnioskodawcy już wcześniej udostępniono część dokumentów będących przedmiotem jego wniosku z dnia 23 sierpnia 2024 r. W sytuacji zaś gdy wnioskującemu udzielono już żądanej informacji publicznej, realizując np. uprzednio złożony wniosek ojej udzielenie dotyczący tego samego przedmiotu, Organ może odmówić "ponownego" jej udostępnienia, informując o tym zainteresowanego (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 sierpnia 2021 r" sygn. II SAB/Go 128/21).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1),
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2),
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3),
4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a),
5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1 b),
6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2).
W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a.
Stosownie do art. 119 pkt. 4) p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem skargi M. S. jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 sierpnia 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie w jakim nie udostępniono Skarżącemu protokołów rozpraw.
Dokonując kontroli legalności wskazanego postępowania w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).
Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11).
Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11).
Ustawodawca w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., definiując pojęcie dokumentu urzędowego, stwierdza, że jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 1 marca 2022 r. III OSK 1166/21).
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że protokoły z rozpraw, jako dokument urzędowy stanowią informację publiczną (por. np. uzasadnienie do wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2021 r, sygn. III OSK 43/21, WSA w Rzeszowie z 26 października 2017 r., II SAB/Rz 130/17, WSA w Gliwicach z 26 września 2017 r., IV SAB/GI 7/17, wyrok WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2014 r, II SAB/Wa 395/14). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że informacje żądane przez wnioskodawcę tj. kopie zanonimizowanych protokołów rozpraw we wskazanej rodzajowo sprawie stanowią informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).
Z udostępnionych Skarżącemu zanonimizowanych protokołów wynikają jednakże tylko takie dane jak imię i nazwisko sędziego, który prowadził sprawę, prokuratora i protokolanta. Wszelkie pozostałe elementy protokołu oraz jego jego treść nie została ujawniona.
Przesłanie protokołu w takiej formie nie spełnia wymagań ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro Prezes słusznie zdecydował, że wskazane dokumenty urzędowe podlegają u.d.i.p., to nie powinien ich udostępnić w takiej formie, że w istocie pozbawił te protokoły wszelkiej treści. Taki sposób udostępnienia informacji publicznej faktycznie oznacza odmowę udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie, jakkolwiek przy jednoczesnym formalnym jej udostępnieniu.
Zgodnie z art. 148 § 1 i § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 37) - dalej jako "k.p.k." protokół powinien zawierać:
1) oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca oraz osób w niej uczestniczących;
2) przebieg czynności oraz oświadczenia i wnioski jej uczestników;
3) wydane w toku czynności postanowienia i zarządzenia, a jeżeli postanowienie lub zarządzenie sporządzono osobno, wzmiankę o jego wydaniu;
4) w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.
§ 2. Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności przez organ prowadzący postępowanie zamieszcza się w protokole z możliwą dokładnością. Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zamieszczenia w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw lub interesów.
Zgodnie z art. 156 § 1 zdanie pierwsze i drugie k.p.k., stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie. Stosownie do art. 156 § 2 zdanie pierwsze i drugie k.p.k., na wniosek oskarżonego lub jego obrońcy wydaje się odpłatnie kopie dokumentów z akt sprawy. Kopie takie wydaje się odpłatnie, na wniosek, również innym stronom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym.
Akta sądowe stanowią zbiór różnego rodzaju informacji, zarówno takich, które są informacją publiczną, jak i takich, które jej nie stanowią.
Te informacje, które nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnianiu na zasadach i w trybie u.d.i.p. Powyższe nie oznacza jednak, że poszczególne informacje zawarte w dokumentach urzędowych, precyzyjnie określone, a znajdujące się w aktach zakończonego postępowania karnego nie będą podlegać u.d.i.p. jako nośnik konkretnej informacji. Uznanie, że akta sądowe jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej, nie ogranicza bowiem prawa do informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że jeżeli we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostaną wskazane konkretne informacje publiczne, zawarte w określonych dokumentach urzędowych znajdujących się w aktach zakończonego postępowania karnego, wówczas informacje takie winny być udostępnione przez podmiot zobowiązany (por. np. uzasadnienie do wyroków: NSA z 14 lutego 2013 r. sygn. I OSK2662/12; wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r. sygn. III OSK 865/21).
Na gruncie niniejszej sprawy Prezes uznał i trafnie przyjął, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Nie sposób jednak zaakceptować dokonanej przez organ anonimizacji protokołów poprzez pominięcie w całości treści zarejestrowanego posiedzenia.
Wykreślenie en bloc całej zasadniczej treści protokołu posiedzenia nie znajduje uzasadnienia w celu anonimizacji danych wrażliwych. Anonimizacja ma bowiem dotyczyć jedynie określonych danych i np. zapobiegać identyfikacji konkretnych podmiotów, których dane podlegają ochronie. Ma ona polegać zatem na wyważaniu w indywidualnym przypadku, które dane należy usunąć, a nie na usunięciu każdej treści. Zanonimizowana wersja dokumentu powinna w jak największym stopniu zachowywać swoją czytelność i nie pomijać treści natury ogólnej. Dokonanego w niniejszej sprawie pominięcia nie można uznać za anonimizację, lecz w istocie udzielenie informacji niepełnej, co powoduje, że zasadny jest zarzut bezczynności w tym zakresie.
Sąd nie podziela poglądu, że treści umieszczone w protokole rozprawy, nie mogą podlegać udostępnieniu, bowiem nie stanowią one informacji publicznej. Skoro protokół rozprawy stanowi informację publiczną, to sposobem na pogodzenie konstytucyjnych praw do prywatności i do informacji publicznej jest udostępnienie protokołu zanonimizowanego. Tym bardziej, że rozprawy, których dotyczyły przedmiotowe protokoły, najprawdopodobniej były jawne. W orzecznictwie wskazuje się, iż aby sformułować adekwatną ocenę w tym zakresie należy zweryfikować, czy dane ujawnione jako informacja publiczna dotykają tej sfery prywatności, która powinna zostać niejawna z uwagi na dobro tej osoby. W każdym wypadku, ocenę w tym zakresie należy formułować ad casum, a więc z uwzględnieniem okoliczności właściwych dla danej sprawy. Jeżeli natomiast w ocenie organu żądane informacje nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych, to adresat wniosku zobowiązany jest podjąć rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie, przy czym rozstrzygnięcie to przybiera formę decyzji administracyjnej.
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania, Sąd rozpatrując skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 20 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku.
W niniejszej sprawie organ zdecydował o udostępnieniu informacji publicznej, ale nie udostępnił następnie pełnej, prawidłowo zanonimizowanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Wobec tego organ pozostaje w bezczynności w świetle przepisów u.d.i.p.
Z tych względów Sąd zobowiązał organ do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku na zasadzie art. 149 § 1 p.p.s.a.
Jednocześnie należało stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku). Trzeba przypomnieć, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, a także w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla dokonanej przez Sąd oceny charakteru bezczynności organu znaczenie miał fakt sporządzenia i udzielenia odpowiedzi w przepisanym terminie. Ponadto Sąd przyjął, że niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie tyle z intencjonalnego lekceważenia skarżącego, ile raczej z niewłaściwej interpretacji mających zastosowanie przepisów, w sytuacji istniejących w orzecznictwie rozbieżności
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.a.a. Na zasądzone koszty składa się koszt wysyłki listu poleconego przez Skarżącego w wysokości 5,80 zł.