Pełny tekst orzeczenia II SAB/Kr 165/26

II SAB/Kr 165/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-06-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Mirosław Bator
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Zachód w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
H. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 29 marca 2026 r. na bezczynność Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Kraków – Śródmieście Zachód w Krakowie (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 1 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W skardze wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w terminie 3 dni, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, wymierzenie grzywny (art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), przyznanie sumy pieniężnej 15 000 zł (art. 149 § 2 p.p.s.a.), zasądzenie kosztów i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i bez rozprawy.
W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że wniosek obejmował informacje dotyczące wykonywania funkcji publicznej przez prokuratora (zakres 1-18), a do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił odpowiedzi, nie wydał decyzji odmownej i nie skorzystał z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (przedłużenie), podając przyczyny zwłoki. Takie działanie skutkowało, zdaniem skarżącego naruszeniem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm; dalej: u.d.i.p.) w zakresie bezwzględnego 14-dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi, art. 61 Konstytucji RP w zakresie prawa do informacji, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zakresie prawa do rzetelnej procedury oraz art. 7 i 8 k.p.a., tj. zasad legalizmu i zaufania.
Ponadto, skarżący zwrócił uwagę, że bezczynność ta ma charakter kwalifikowany, gdyż organ pozostaje całkowicie bierny, ignorując ustawowy obowiązek. Na uzasadnienie swoich twierdzeń skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych.
Pismem z dnia 1 marca 2026 r. skarżący złożył bowiem do Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Zachód w Krakowie wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wykonywania funkcji publicznej przez prokuratora T. K., tj.:
1. Data powołania do służby prokuratorskiej.
2. Organ powołujący.
3. Data objęcia obecnego stanowiska.
4. Czy pełni funkcję kierowniczą -jeśli tak, jaką.
5. Czy w latach 2010-2025 przeprowadzano oceny okresowe -jaki był ich ogólny wynik.
6. Czy przeprowadzano wizytacje służbowe - czy stwierdzono uchybienia.
7. Liczba spraw prowadzonych rocznie w latach 2010-2025.
8. Liczba aktów oskarżenia wniesionych w tym okresie.
9. Liczba postanowień uchylonych przez sąd.
10. Liczba zażaleń uwzględnionych przez sąd.
11. Liczba skarg na czynności prokuratora w latach 2010-2025.
12. Liczba skarg uznanych za zasadne.
13. Czy wszczynano postępowania dyscyplinarne - ile.
14. Czy zakończyły się ukaraniem.
15. Czy stwierdzono przypadki przewlekłości postępowań.
16. Czy prowadzono kontrolę terminowości pracy.
17. Czy Skarb Państwa wypłacał odszkodowanie w związku z działaniami służbowymi.
18. Czy wobec prokuratora prowadzono postępowania wyjaśniające w związku z zarzutem rażącego naruszenia prawa.
We wniosku skarżący sprecyzował, że żądane informacje nie dotyczą życia prywatnego ani danych osobowych wrażliwych, lecz odnoszą się wyłącznie do sfery wykonywania funkcji publicznej, jakości pracy, nadzoru, odpowiedzialności służbowej oraz wykorzystania środków publicznych, a także wniósł o udostępnienie informacji w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej.
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 10 marca 2026 r. poinformowano skarżącego, że wnioskowane informacje nie mogą zostać udzielone w terminie z uwagi na obszerność wniosku i długi czasookres obejmujący zapytania. Pismo to przesłano za pośrednictwem poczty elektronicznej do skarżącego w dniu 11 marca 2026 r. Kolejno, pismem z dnia 27 marca 2026 r. przesłano do Naczelnika 5 Wydziału Organizacyjnego Prokuratury Okręgowej w Krakowie projekt odpowiedzi na rzeczony wniosek do akceptacji.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że sprawę zarejestrowano w urządzeniach ewidencyjnych prokuratury w dniu 5 marca 2026 r. sygn. 4138-0.IP.4.2026. Wstępna analiza wykazała, że wniosek jest obszerny, zawiera wiele pytań, obejmujących długi czasookres. Poinformowano więc skarżącego, że wniosek zostanie rozpoznany w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia jego złożenia. Część z pytań zawierała także informację przetworzoną dotyczącą danych, które rejestrowano w formie papierowej albo nie odnotowywano w urządzeniach ewidencyjnych. Wobec tego, wydłużenie terminu do udzielenia wnioskodawcy odpowiedzi było zdeterminowane treścią i zakresem wniosku. O przedłużeniu terminu skarżący został poinformowany za pośrednictwem e-maila 10 marca 2026 r. Wobec tego, organ stwierdził, że przedłużony termin na dzień złożenia skargi jeszcze nie minął. Organ wniósł więc o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Pismem z dnia 21 maja 2026 r. złożył podkreślił swoje stanowisko w sprawie i wskazał, że jego wniosek był konkretny, dotyczył funkcjonariusza publicznego i odnosił się do wykonywania funkcji publicznej oraz miał znaczenie w zakresie społecznej kontroli instytucji oraz zmierzał do przygotowania materiałów naukowych, dlatego też skarżący podtrzymał twierdzenia zawarte w skardze.
Następnie, pismem z dnia 18 maja 2026 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie bezczynności organu i wskazał, że w jego ocenie wydanie przez organ decyzji z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 4138-0.Ip.4.2026 o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie eliminuje stanu bezczynności w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Prawo dostępu do informacji publicznej wynika przede wszystkim z Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Niemniej, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05).
Artykuł 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.
Udostępnianie informacji publicznych, stosownie do art. 7 ust. 1 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), tj. (pkt 4).
Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:
1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);
2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;
4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Bezczynność organu w świetle norm u.d.i.p. ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie albo też udostępnia informację niepełną, czy też niezgodną z wnioskiem.
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego z dnia 1 marca 2026 r. został skierowany do Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Kraków – Śródmieście Zachód w Krakowie i dotyczył wykonywania funkcji publicznej przez prokuratora T. K.. Wniosek obejmował udzielenie odpowiedzi dotyczącej szeregu informacji takich jak: data powołania do służby prokuratorskiej, organ powołujący, data objęcia obecnego stanowiska, czy wskazana osoba pełni funkcję kierowniczą -jeśli tak, jaką, czy w latach 2010-2025 przeprowadzano oceny okresowe - jaki był ich ogólny wynik, czy przeprowadzano wizytacje służbowe - czy stwierdzono uchybienia, a także na temat liczby spraw prowadzonych rocznie w latach 2010-2025, liczby aktów oskarżenia wniesionych w tym okresie, liczby postanowień uchylonych przez sąd, liczby zażaleń uwzględnionych przez sąd, liczby skarg na czynności prokuratora w latach 2010-2025, liczby skarg uznanych za zasadne oraz czy wszczynano wobec wskazanego prokuratora postępowania dyscyplinarne (ile), czy zakończyły się ukaraniem, czy stwierdzono przypadki przewlekłości postępowań, czy prowadzono kontrolę terminowości pracy, czy Skarb Państwa wypłacał odszkodowanie w związku z działaniami służbowymi i czy wobec prokuratora prowadzono postępowania wyjaśniające w związku z zarzutem rażącego naruszenia prawa.
Wobec tak skonstruowanego wniosku, który wpłynął do organu w dniu 5 marca 2026 r. organ stwierdził, że nie jest w stanie ustosunkować się do treści wniosku w terminie 14 dni i pismem z dnia 10 marca 2026 r. poinformował skarżącego, stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że z uwagi na liczbę pytań i ich zakres, w szczególności obejmujący długi okres obejmujący żądane informacje, nie jest w stanie rozpoznać wniosku. Termin organ wyznaczył na dwa miesiące od dnia złożenia wniosku.
Z akt sprawy wynika, że wniosek został złożony w dniu 1 marca 2026 r., zatem termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek mijał 1 maja 2026 r. Skarga na bezczynność została natomiast złożona w dniu 29 marca 2026 r., czyli przed upływem wyznaczonego przez organ terminu. Pismem z dnia 10 marca 2026 r. w sposób żądany przez skarżącego (na adres poczty elektronicznej) organ prawidłowo poinformował skarżącego, stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację.
W ocenie Sądu wiadomość ta nie stanowi końcowej odpowiedzi organu na złożony wniosek, a jedynie należy ją zakwalifikować jako zawiadomienie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Skuteczność tego zawiadomienia determinuje odpowiedź na pytanie, czy organ dopuścił się bezczynności, czy też skarga jest przedwczesna.
Odnosząc się do powyższych kwestii Sąd zwraca uwagę, że postępowanie wywołane wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej ma specyficzny charakter. Zasadniczo zmierza ono do udostępnienia informacji publicznej poprzez udzielenie informacji ustnej, okazanie dokumentu, wysłanie pisemnej informacji, dokumentu drogą pocztową, czy też drogą elektroniczną. W nauce prawa administracyjnego i w piśmiennictwie taki rodzaj działania określa się czynnością materialno-techniczną. Taki charakter mają również działania podmiotu zobowiązanego polegające np. na zawiadomieniu o braku żądanej informacji publicznej, o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępniania informacji publicznej, o udostępnieniu informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej, o braku możliwości niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej, czy też na wezwaniu do podania adresu wnioskodawcy, czy wykazania, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym zakresie podstawy działania podmiotu zobowiązanego określają przepisy art. 10 i art. 12-15 u.d.i.p.
Drugą fazę postępowania wywołanego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej stanowi etap, w którym może dojść do wydania decyzji administracyjnej. Należy podkreślić, że wydanie decyzji w sprawach dostępu do informacji publicznej może nastąpić tylko w przypadku umorzenia postępowania (vide: art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Podstawę do wydania decyzji administracyjnej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Przywołany art. 14 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W tym przypadku wnioskodawca może, na podstawie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.
Zgodnie z przepisami proceduralnymi zawartymi w u.d.i.p. - w pierwszej fazie postępowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady nie stosuje się przepisów k.p.a., w szczególności nie stosuje się przepisów dotyczących wniosku, pozostawienia wniosku bez rozpoznania, terminów załatwiania spraw, doręczeń itd. Co więcej, w przypadku podmiotów niebędących organami władzy publicznej z mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przepis art. 16 tej ustawy, a w ślad za tym, przepisy k.p.a., stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie przepisów jest uzasadnione specyfiką podmiotu, którego wyrażona tam norma dotyczy, a więc podmiotów, które tylko funkcjonalnie w ramach procedury dostępu stają się organami administracji publicznej; zasadniczo natomiast powołane są do działalności innego rodzaju.
Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy należało przyjąć, że podmiot zobowiązany skutecznie przedłużył termin udzielenia informacji na wniosek skarżącego, kierując do niego zawiadomienie drogą mailową w dniu 10 marca 2026 r. Zdaniem Sądu, podmiot zobowiązany dopełnił niezbędnych czynności wymaganych do przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., bowiem w terminie 14 dniowym od dnia złożenia wniosku poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu i powodach opóźnienia. W okolicznościach sprawy wystarczająca była argumentacja zawarta w piśmie z 10 marca 2026 r. w którym powołano się na zakres żądanych informacji i konieczność i zgromadzenia żądanych informacji.
W ocenie Sądu możliwość przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wymaga jedynie podania powodu lub powodów nieudostępnienia informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, nie wymagając ich wykazania. Powody te powinny być powiązane z treścią wniosku, np. z rodzajem żądanej informacji, jej zakresem, przedmiotem, formą. Zdaniem Sądu, uzasadnia przedłużenie terminu - złożenie wniosku wielowątkowego, składającego się z kilku wniosków o udostępnienie informacji publicznej, także jeśli występują wątpliwości co do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną lub co do tego czy żądana informacja publiczna podlega udostępnieniu. Nierzadko odpowiedź na pytanie, czy określona informacja stanowi informację publiczną oraz czy podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. wymaga wnikliwej analizy przepisów prawa i orzecznictwa sądów odnoszących się do konkretnego zagadnienia. To zaś nie zawsze jest możliwe w krótkim terminie. Przyjmując odpowiednio, że termin dwumiesięczny liczy się w tym przypadku, jak w art. 57 § 3 k.p.a., należało wyznaczyć termin do dnia 1 maja 2026 r., jak w piśmie Prokuratora Rejonowego z dnia 10 marca 2026 r.
Tym samym, w ocenie Sądu, skarga została wniesiona przedwcześnie, jako że nie doszło na dzień wniesienia skargi do uchybienia terminowi udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Organ wyznaczył wprawdzie przedłużony termin udzielenia odpowiedzi na wniosek na dwa miesiące, a w dacie wniesienia skargi nie upłynął jeszcze maksymalny termin, o którym mowa w przywołanym przepisie.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.