II SAB/Kr 140/26

II SAB/Kr 140/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Mirosław Bator
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 149 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
w zw. z art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Prądnik Biały w Krakowie M. P. sprawy ze skargi Ł. P. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w B. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku Ł. P. z dnia 17.11.2025 roku - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w B. i dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w B. na rzecz skarżącego Ł. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
L. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 17.11.2025 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej rezultatu podjętej w dniu 15 listopada 2025 r. interwencji policyjnej w miejscowości D., zarzucając naruszenie: art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: ,u.d.i.p.") poprzez ich niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji objętej wnioskiem w ustawowym terminie; art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że objęta wnioskiem informacja podlega udostępnieniu wyłącznie sądom oraz prokuraturom; art. 8 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuzasadnionym odstąpieniu od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Wniesiono o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W skardze podkreślono, iż skarżony organ pismem z dnia 26.11.2025 r., przesłanym poprzez ePUAP tego samego dnia, poinformował wnioskodawcę, że we wskazanym dniu, pod podanym adresem, przeprowadzono interwencję w związku z zakłócaniem ciszy nocnej, a szczegóły dotyczące je przebiegu oraz dane zgłaszających i uczestników zostaną przekazane na polecenie sądu lub prokuratury.
Wg skarżącego nie zasługuje na aprobatę twierdzenie organu, jakoby żądana informacja mogła zostać udostępniona wyłącznie na wniosek sądu lub prokuratury. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji przysługuje każdemu. Koresponduje to zresztą z ideą informacji publicznej, która na co wskazuje już jej nazwa - przysługiwać powinna nawet nieokreślonemu kręgowi adresatów. Przyjęcie forsowanej przez Komendanta wykładni prawa przeczyłoby idei informacji publicznej; gdyby wszak informacja o wyniku interwencji Policji mogła być udostępniona jedynie sądom bądź prokuraturom, nie byłaby to już informacja publiczna.
Objęcie wnioskiem z dnia 17 listopada 2025 r. interwencji, o jakiej sam skarżący zawiadomił organy ścigania, także nie może przesądzać o braku możliwości udostępnienia mu tej informacji w trybie u.d.i.p. Jak bowiem wskazał NSA, dana informacja albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada niezależnie od celu wnioskowania lub sposobu jej następnego wykorzystania (tak wyrok NSA z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2160/17). Nie ma znaczenia prawnego cel, dla którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej" (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Kr 214/24), zaś składanie wniosków inspirowanych własną indywidualną sprawą wnioskodawcy może mieć znaczenie "dla większej ilości osób, czy grup obywateli, a nie służyć jedynie realizacji lub ochrony indywidualnych interesów podmiotu, który żądanie składa" (zob. wyrok WSA w Krakowie z 24 maja 2022 r., II SAB/Kr 63/22).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia podając, iż w sprawie nie doszło do bezczynności organu administracji skutkującej zasadnością żądania o zobowiązanie go do załatwienia wniosku skarżącego. Wiąże się to z tym, że z lakonicznej treści wniosku i samego uzasadnienia skargi nie wynika, aby żądana informacja miała walor informacji publicznej jako istotnej dla większej ilości osób lub czy grup obywateli albo była ważna dla funkcjonowania organów państwa. Wręcz przeciwnie, to sam skarżący wskazał, że interesuje go sposób załatwienia sprawy, którą sam zgłosił w związku z zakłócaniem jego spoczynku nocnego. Dlatego organ w sposób prawidłowy ocenił zgłoszone żądanie i odmówił podania informacji powiadamiając o tym wnioskodawcę zwykłym pismem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.
W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. Ponadto wnioskiem strony co do wyznaczenia rozprawy czy jej sprzeciwem w zakresie rozpatrzenia sprawy w trybie uproszczonym, sąd nie jest związany.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przepisy u.d.i.p. stanowią, iż bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Stosownie do art. 13 ust 1 i 2 u.d.i.p. samo udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym terminie to podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku.
Wskazany w skardze organ jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż w świetle jego brzmienia takimi organami są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm.), Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań należy m.in.: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych (art. 1 ust. 2 pkt 2), wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (art. 1 ust. 2 pkt 4). Nie ma więc wątpliwości co do tego, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i przez to jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Dlatego informacja o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących te zadania stanowi informację o sprawach publicznych (zob. też np. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2020 r., sygn. I OSK 2266/19). Ocena ta nie była kwestionowana przez organ.
Również z treści wniosku wynika, iż żądana informacja wytworzona została w ramach sfery działalności publicznej organu – podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, stąd co do zasady stanowi ona informację publiczną. Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej i jako mającej przymiot tj. odnoszącej się do organu władzy publicznej. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżonego organu, iż sporna informacja nie miała waloru "informacji o sprawach publicznych" z racji odnoszenia się li tylko do interesu indywidulanego – prywatnego wnioskodawcy wobec starania się uzyskania informacji w swojej własnej sprawie. Żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Zatem dane i informacje jakich żądał skarżący stanowią informacje wytworzone przez organ - wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzoną interwencją (sprawy wykroczeniowej) posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie załatwienia doniesienia, sprawy, itp., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" i pkt 4 lit. "a" i "b", będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Nadto czym innym jest żądanie udostępnienia akt sprawy np. wykroczeniowej jako całości, od dostępu do informacji poprzez podanie rezultatu interwencji, co było przedmiotem żądania w niniejszej sprawie. Ponadto jak wskazuje się w orzecznictwie – tylko żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich (por. uzasadnienie do uchwały składu Siedmiu Sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 7/13).
Ponadto Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż z treści u.d.i.p. nie wynika, aby cel prywatny (własne doniesienie na Policję np. w związku z naruszeniem swojego interesu) stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Jeżeli zatem żądanie dotyczy informacji publicznej, to nie może być ona tej cechy pozbawiona wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć dla celu prywatnego (por. np. wyroki NSA z 18 października 2013 r. I OSK 1482/13, z 15 listopada 2013 r., I OSK 1585/13, z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1987/13). Natomiast tylko udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Jak wyżej wskazano w świetle przepisów u.d.i.p. podmiot do którego kieruje się wniosek, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnia informację.
Powyższe wymogi zostały naruszone i skarżony organ nie zakończył postępowania ani wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, ani wymaganej czynności. Stąd skoro, jak wyżej wskazano żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu, to winien udzielić takiej informacji. Jeśli natomiast uważa, iż nie może udostępnić informacji, to winna zostać wydana decyzja administracyjna w tym względzie. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wobec nie uczynienia zadość temu obowiązkowi, w pkt I sentencji wyroku Sąd uznając, iż skarżony organ dopuścił się bezczynności zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania aktu lub dokonania czynności, w terminie 14 dni.
W zakresie oceny czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) zdaniem Sądu, skarżony organ nie działał z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ udzielił bez zbędnej zwłoki pisemnej odpowiedzi na wniosek, a zatem nie można uznać, aby zlekceważył wnioskodawcę. Z pisma tego wynika, iż organ dokonał analizy treści wniosku, zajął jednoznaczne stanowisko merytoryczne co do jego charakteru prawnego oraz przekazał skarżącemu uzasadnioną informację o przyczynach nieuwzględnienia żądania w trybie u.d.i.p. Nie można więc zarzucić, iż organ nie podjął pewnych działań, lecz dokonał błędnej oceny prawnej. W tych okolicznościach nie można organowi przypisać oczywistego zaniechania, milczenia czy bierności, które mogłyby stanowić podstawę do formułowania zarzutu rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a., zachodzi wyłącznie w sytuacjach kwalifikowanych gdy świadczy o całkowitym zignorowaniu przez organ podstawowych obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Nie uczynienie zadość wymogom ustawowym wyżej opisanym, spowodowane zaś było błędną oceną przesłanek informacji publicznej. Dlatego nie można organowi w kontrolowanej sprawie zarzucić złej woli czy świadomego lub celowego zaniechania. Wobec tego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, na którą składa się koszt wpisu, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku.