II SAB/Kr 127/20

II SAB/Kr 127/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-12-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący/
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6480
658
Sygn. powiązane
III OSK 5573/21 - Wyrok NSA z 2022-12-16
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w udostępnieniu informacji publicznej w związku z wnioskiem z dnia 2 czerwca 2020 r.
Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2020 r., skierowanym do organu, A. C. domagała się, na podstawie art. 61 Konstytucji RP, udostępnienia informacji publicznej poprzez podanie do wiadomości 1/ zarządzenia o powołaniu komisji konkursowej, 2/ kopii koncepcji programowych złożonych przez kandydatów na stanowisko dyrektora Teatru Bagatela o których mowa w ogłoszeniu o konkursie: "autorski program realizacji zadań w zakresie bieżącego funkcjonowania i rozwoju Teatru (maksymalnie do 10 stron A4) z uwzględnieniem: a/ programu obejmującego działalność repertuarową – artystyczną i edukacyjną na okres co najmniej 5 sezonów artystycznych z zachowaniem profilu działalności Teatru określonego w § 3 statutu tej instytucji oraz zgodnego z Programem Rozwoju Kultury w Krakowie do roku 2030 przyjętym uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXXIX/1933/17 z dnia 5 lipca 2017 r. Skarżąca prosiła o przekazanie informacji drogą mailową.
Zważywszy, że organ nie udostępnił skarżącej żądanej przez nią informacji pomimo ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosła jednocześnie o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i nakazanie organowi udostępnienia żądanej informacji.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalanie.
Na wstępie organ wskazał, że w dniu 2 czerwca 2020 r. na adresy poczty elektronicznej Urzędu Miasta Krakowa wpłynęła wiadomość z adresu [...], jednak obie wiadomości zostały zablokowane przez filtr skanujący zawartość wiadomości jako niebezpieczne lub o potencjalnie groźnej zawartości. W związku powyższym korespondencja ta nie została zarejestrowana i nie nadano jej właściwego biegu. Tym niemniej, z uwagi na to, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca przytoczyła pytania zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dlatego organ pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek, wskazując, iż żądane przez nią informacje zostały już udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź też, iż nie stanowią informacji publicznej, a w związku z tym nie podlegają udostępnieniu. Można zatem wskazać, iż niezwłocznie po otrzymaniu skargi w niniejszej sprawie, w której znajdował się wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ wystosował odpowiedź na zapytania i wysłał na adres e-mailowy skarżącej. Organ nie dopuścił się bezczynności, bowiem wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został skutecznie doręczony w dniu 2 czerwca 2020 r., ze względu na zablokowanie e-maili skarżącej przez filtr skanujący poczty Urzędu Miasta Krakowa. Zatem dopiero po otrzymaniu skargi z dnia 6 sierpnia 2020 r. (w dniu l1 sierpnia 2020 r.) możliwe było odczytanie treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej i udzielenie odpowiedzi wnioskodawczyni. Wobec powyższego organ nie ponosi winy za brak odpowiedzi na wniosek w żądanym zakresie, a bezczynność w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Jednocześnie nie można zgodzić się ze skarżącą, iż koncepcje programowe uczestników konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora Teatru "Bagatela", którzy nie zostali wybrani w konkursie stanowią również informację publiczną i podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury można wyłonić w drodze konkursu, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei ust. 3d art. 16 powołanej ustawy stanowi, iż organizator przed ogłoszeniem konkursu, o którym mowa w ust. 2, podaje do publicznej wiadomości informację o zamiarze ogłoszenia konkursu, zawierającą w szczególności termin rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia postępowania konkursowego. Natomiast ust. 3e art. 16 tej ustawy precyzuje co powinno określać ogłoszenie organizatora o konkursie, które podaje się do publicznej wiadomości. W ocenie organu przywołane przepisy nie przewidują udostępniania w ramach dostępu do informacji publicznej jakichkolwiek dokumentów złożonych przez kandydata w trakcie konkursu, za wyjątkiem programu realizacji zadań w zakresie bieżącego funkcjonowania i rozwoju instytucji kultury, który po podpisaniu umowy z wyłonionym w konkursie kandydatem podlega udostępnieniu w BIP. W ocenie organu koncepcja programowa kandydata na dyrektora Teatru "Bagatela", który wygrał konkurs i został powołany na stanowisko dyrektora jest informacją publiczną, i podlega udostępnieniu, w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy kopie koncepcji programowych osób, które nie zostały wybrane w konkursie - gdyż są to dokumenty prywatne, pochodzące od osób niepełniących funkcji publicznych i niezwiązane bezpośrednio z realizacją zadań publicznych, w tym dysponowaniem funduszami publicznymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., ), zwanej dalej P.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 P.p.s.a.
W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy K.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08).
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była wskazywana przez skarżącą bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku skarżącej z 2 czerwca 2020 r. Skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej poprzez podanie do wiadomości 1/ zarządzenia o powołaniu komisji konkursowej, 2/ kopii koncepcji programowych złożonych przez kandydatów na stanowisko dyrektora Teatru Bagatela o których mowa w ogłoszeniu o konkursie: "autorski program realizacji zadań w zakresie bieżącego funkcjonowania i rozwoju Teatru (maksymalnie do 10 stron A4) z uwzględnieniem: a/ programu obejmującego działalność repertuarową – artystyczną i edukacyjną na okres co najmniej 5 sezonów artystycznych z zachowaniem profilu działalności Teatru określonego w § 3 statutu tej instytucji oraz zgodnego z Programem Rozwoju Kultury w Krakowie do roku 2030 przyjętym uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXXIX/1933/17 z dnia 5 lipca 2017 r.
Zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że faktycznie skarżąca w dniu 2 czerwca 2020 r. na adresy poczty elektronicznej Urzędu Miasta Krakowa (umk@um.krakow.pl oraz kd.umk@um.krakow.pl) wysłała wniosek o udostępnienie informacji publicznej jednakże wiadomości te zostały zablokowane jako widomości potencjalnie niebezpieczne. Dlatego też organ nie zarejestrował wskazanej korespondencji i nie nadał jej właściwego biegu. Tym samym organ o wniosku skarżącej i jego zawartości powziął wiadomość ze skargi. Niemal natychmiast po wpłynięciu skargi do organu, pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek wskazując, ze część żądanych przez nią informacji została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Natomiast co do żądania skarżącej dotyczącego koncepcji programowych uczestników konkursu na stanowisko dyrektora Teatru "Bagatela", którzy nie zostali wybrani w konkursie organ stwierdził, że nie stanowią one informacji publicznej. Z takim stanowiskiem organu należy się zgodzić.
Podkreślenia wymaga, że konkurs na stanowisko Dyrektora Teatru "Bagatela" odbył się w trybie art. 16 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U.2020.194). Odnosząc się do kwestii udostępnienia autorskiej koncepcji programowo- organizacyjnej złożonych przez wszystkich kandydatów przystępujących do konkursu stwierdzić należy, że są one dokumentami prywatnymi, niezależnie od tego, że mogą podlegać ochronie przewidzianej przepisami ustawy o prawie autorskim. Dopiero w przypadku zatrudnienia osoby która wygrała konkurs na stanowisko dyrektora przedstawiona przez nią koncepcja programowa stanie się dokumentem urzędowym zawierającym informację publiczną. Na jej podstawie dyrektor instytucji kultury - teatru prowadzić będzie działalność artystyczną i organizacyjną. A skoro stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. tylko każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, to nie można uznać, że jako informacje w ramach dostępu do informacji publicznej można by udostępnić dokumenty złożone przez kandydata w trakcie konkursu.
Stwierdzić zatem należało, że w badanej sprawie nie doszło do bezczynności organu, a w konsekwencji nie było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a w zależności od okoliczności sprawy orzeka o przewlekłym postępowaniu lub bezczynności. Natomiast zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a tym bardziej nie zaistniały podstawy do zastosowania art. 149 § 1a P.p.s.a. (rażącego naruszenia prawa).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 P.p.s.a.