II SAB/Ke 66/18

II SAB/Ke 66/18 - Postanowienie WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2018-09-28
Data wpływu
2018-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
659
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
odmówiono zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 247
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiocie postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odmówić zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Uzasadnienie
K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiocie postępowania rozgraniczeniowego. Dodatkowo wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "Ppsa", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 Ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. II OZ 700/14).
Przepis art. 247 Ppsa wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. II OZ 998/14).
Przepis art. 52 § 1 Ppsa stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2).
Środkiem zaskarżenia w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest ponaglenie wniesione w trybie art. 37 § 1 Kpa. Przepis ten stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się (ust. 3): 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest więc uprzednie, tj. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia na przewlekłość do organu wyższego stopnia. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu wyższego stopnia. Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b Ppsa).
Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby skarżący kierował do organu wyższego stopnia nad Burmistrzem Miasta i Gminy D., tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczym (art. 17 pkt 1 Kpa), ponaglenie w trybie art. 37 § 1 Kpa, co oznacza, że nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Skierował jedynie w dniu 6 maja 2016 r., w trybie art. 37 Kpa w brzmieniu wówczas obowiązującym, zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy D. w sprawie o rozgraniczenie, uznane przez Kolegium za nieuzasadnione postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r., znak: [...]. Zażalenia tego nie można jednak traktować jako wyczerpanie środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy bezczynności, a nie przewlekłości postępowania, zostało złożone na etapie początkowym postępowania toczącego się przed Burmistrzem Miasta i Gminy D., kiedy nie sposób jeszcze ocenić, czy zachowanie organu nosi cechy przewlekłego prowadzenia postępowania.
Okoliczność niewyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Z uwagi na powyższe, tut. Sąd postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. odrzucił jako niedopuszczalną skargę K. K. na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta i Gminy D. postępowania administracyjnego w przedmiocie postępowania rozgraniczeniowego. Skarga w niniejszej sprawie odpowiada więc kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej. W konsekwencji, żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 247 Ppsa.