Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

II SAB/Ke 33/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SAB/Ke 33/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2026-01-14
Data wpływu
2025-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Krzysztof Armański /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Detka
Sylwester Miziołek
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono wyrok
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 200  i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 206 art. 200  i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 206 art. 200  art. 161 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 207 § 2,  art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 206
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 , art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi kasacyjnej P. S. A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 września 2025 r. o sygn. akt II SAB/Ke 33/25 w sprawie ze skargi J. S. i J. S. na bezczynność P. S. A. w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla pkt I, II i IV zaskarżonego wyroku; II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania P. S. A. w L. do załatwienia wniosku J. S. i J. S. z dnia 6 grudnia 2024 r. III. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; V. zasądza od P. S. A. w L. na rzecz J. S. i J. S. solidarnie kwotę 298,50 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt osiem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 6 kwietnia 2025 r. J. S., J. S. i M. S. wnieśli skargę na bezczynność P. S.A. w L., Oddział S., zwanej dalej także organem lub Spółką, w sprawie udostępnienia informacji publicznej zarzucając organowi naruszenie art. 1 ust. 1
w zw. z art. 10 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p.
W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o:
1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
2) zobowiązanie organu do załatwienia (rozpatrzenia) wniosku skarżących
o udostępnienie informacji publicznej, w tym orzeczenie o obowiązku udzielenia wnioskowanych informacji, nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku wydanego w tej sprawie przez Sąd;
3) zasądzenie od P. S.A. na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł;
4) zasądzenie od organu na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, że wnioskiem z 6 grudnia 2024 r. zwrócili się do organu o udzielenie dostępu do informacji publicznej poprzez udostępnienie decyzji administracyjnych, zawartych umów (w tym umowy z 18 maja 2015 r., na którą organ powołał się w swoim piśmie z 7 listopada 2024 r.), oświadczeń właścicieli, projektów budowlanych i wykonawczych, protokołów odbiorów technicznych i przekazania urządzeń przesyłowych do eksploatacji, protokołów zdawczo - odbiorczych środków trwałych, map obejmujących część opisową i graficzną projektowanych i wybudowanych urządzeń przesyłowych oraz wykazów właścicieli - dotyczących lokalizacji (w tym usytuowania, przebiegu i głębokości wkopania kabla), budowy (w tym umieszczenia w gruncie), ewentualnej przebudowy lub modernizacji oraz eksploatacji infrastruktury elektroenergetycznej zlokalizowanej na następujących nieruchomościach:
1) działce ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości [...], dla której Sąd Rejonowy w Końskich prowadzi księgę wieczystą [...],
2) działce ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości [...], dla której Sąd Rejonowy w Końskich prowadzi księgę wieczystą [...] oraz
3) działce ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości [...], dla której Sąd Rejonowy w Końskich prowadzi księgę wieczystą [...].
We wniosku wskazane zostało, że rzeczone informacje winny być przesłane
w formie kserokopii (egzemplarzy na piśmie) pocztą tradycyjną na adres: J.
i J. S. [...].
W ocenie skarżących P. S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem spółka ta jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej dotyczącej dystrybucji energii elektrycznej oraz innych zadań przez siebie realizowanych, a określonych np. przez art. 9c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne.
W dniu 17 grudnia 2024 r. wnioskodawcy otrzymali pismo P. S.A. datowane na 12 grudnia 2024r., w którym spółka stwierdziła, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Stanowisko to zostało oparte na twierdzeniu, że "zapytania dotyczące prywatnych interesów nie stanowią informacji publicznej", a taki charakter — zdaniem P.S.A. — ma wniosek z 6 grudnia 2024 r.
Do dnia złożenia niniejszej skargi, P.S.A. nie udostępniła skarżącym informacji określonych we wniosku z 6 grudnia 2024 r.
Zdaniem skarżących stanowisko organu jest błędne, na okoliczność czego przywołali orzecznictwo sądowe. Błędnym jest pogląd, że wniosek jest pismem
w indywidualnej sprawie jego autorów - ich sprawie "własnej". Organ nie dostrzega, że informacje, których udostępnienia domagają się skarżący we wniosku, są informacjami o charakterze publicznym. Dokumenty je obejmujące służyły bowiem projektowaniu, budowie i rozbudowie sieci elektroenergetycznej, a obecnie dystrybucji energii elektrycznej, a zatem sprawom o charakterze ewidentnie publicznym. Poza tym, z tej sieci (kabla) korzystają nie tylko wnioskodawcy. Czyni to choćby właściciel nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. Przyjęcie zapatrywania spółki kreuje pogląd, że nie można na podstawie u.d.i.p. starać się uzyskać informację w swojej własnej sprawie, co prowadzi do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy.
Ponadto wnioskodawcy nie wskazali we wniosku, jaki użytek chcą czynić
z wnioskowanych informacji. Nie uczynili tego, gdyż nie wymagają od nich tego przepisy u.d.i.p. Wszelkie twierdzenia organu w tym zakresie są zatem zupełnie dowolne. Nie jest też prawdą, że wnioskodawcy noszą się z zamiarem uregulowania stanu prawnego urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach stanowiących ich własność. Są to nieuzasadnione domniemania. Nie świadczy o tym żaden dokument. Celem skarżących jest ustalenie zasad i okoliczności wytyczenia przebiegu sieci elektroenergetycznej istniejącej wzdłuż drogi gminnej w miejscowości [...], która częściowo jest naziemna, a częściowo wkopana w grunt, w dodatku znajduje się z jednej i drugiej strony wspomnianej drogi. Okoliczności te mają wpływ na sposób dalszego rozwoju tej sieci, a co za tym idzie, na zagospodarowanie nieruchomości zlokalizowanych przy tej drodze, która jest jedną z dwóch ulic przecinających całą miejscowość ([...]) i jako taka ma istotne znaczenie dla lokalnej społeczności i rozwoju miejscowości. Skarżący podnieśli, że między nimi a P.S.A. nie toczy się żaden spór sądowy, a jedyny stosunek prawny ich łączący to ten, którego przedmiotem jest dostawa i sprzedaż energii elektrycznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w przypadku skarżącego M. S. oraz o oddalenie skargi J. S. i J. S.. Wskazał, że sprawa ze skargi M. S. na bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 6 grudnia 2024 r. toczy się przed tut. Sądem pod sygn. II SAB 18/25. W tym zakresie istnieje zatem stan sprawy w toku. Odnośnie J. S. i J. S. organ zauważył, że skarżący we wniosku z 6 grudnia 2024 r. wprost nawiązali do swojego pisma z 17 października 2024 r., co jednoznacznie pokazuje, że ich działanie jest związane ze sporem dotyczącym infrastruktury elektroenergetycznej.
W ocenie organu, informacje dotyczące spraw indywidualnych nie stanowią informacji publicznej, bowiem nie mają związku z prawidłowością funkcjonowania wspólnoty publicznoprawnej, zaspokajaniem potrzeb ogółu społeczeństwa, bezpieczeństwem funkcjonowania Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, ani nie stanowią o realizacji funkcji dystrybucji energii elektrycznej i wykonywania obowiązków Operatora Sieci Dystrybucyjnej dla ogółu obszaru, na którym organ działa. Na poparcie tego stanowiska Spółka wskazała na wyrok NSA z 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 404/20.
Kwestia oceny merytorycznej sporu co do infrastruktury elektroenergetycznej na działkach wskazanych przez skarżących jest poza zakresem sprawy zainicjowanej skargą na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Prawomocnym postanowieniem z 30 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach umorzył postępowanie sądowe w zakresie skargi wniesionej przez M. S., który cofnął wniesioną przez siebie skargę, co miało związek z uwzględnieniem jego skargi na bezczynność P. S. A. w L. i zobowiązaniem tej Spółki prawomocnym wyrokiem z 21 maja 2025 r., sygn. II SAB/Ke 18/25, do rozpoznania wniosku z 6 grudnia 2025 r.
Wyrokiem z 26 września 2025 r. o sygn. akt II SAB/Ke33/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach:
I. zobowiązał P. S. A. w L. do rozpatrzenia wniosku J. S. i J. S. z dnia 6 grudnia 2024 r. - w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku;
II. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
III. oddalił skargę w pozostałej części;
IV. zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd przyjął, że jednostką zobowiązaną w niniejszej sprawie do udzielenia informacji publicznej jest P. S.A., wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz pkt 5 lit. d) u.d.i.p., zaś poinformowanie wnioskodawców J. S. i J. S. pismem z 12 grudnia 2024 r., że żądana informacja im nie przysługuje, bowiem pragną oni pozyskać dokumentację, którą wykorzystają dla osobistego i partykularnego interesu w innej, własnej sprawie, nie stanowi rozpatrzenia złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z u.d.i.p., co w konsekwencji świadczy o bezczynności organu. Zdaniem Sądu na tle ustalonego stanu faktycznego sprawy i zaprezentowanej oceny prawnej nie może być wątpliwości co do tego, że do dnia orzekania przez Sąd organ pozostawał bezczynny w zakresie załatwienia wniosku J. S. i J. S. z 6 grudnia 2024 r. Sąd nie dopatrzył się w bezczynności organu cech rażącego naruszenia prawa, gdyż odpowiedź na wniosek udzielona została w terminie 1 tygodnia, zaś brak rozpatrzenia żądania w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wynikał z lekceważenia prawa wnioskodawcy, lecz z wadliwego rozumienia "sprawy publicznej", które to pojęcie nie jest zdefiniowane ustawowo i wymaga wykładni. Okoliczności te nie dawały także podstaw do zasądzenia na rzecz skarżących sumy pieniężnej, niezależnie od tego, że w skardze nie przywołano żadnej argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem tego żądania. W tym zakresie skarga została oddalona na podstawie art 151 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od pkt I, II i IV ww. wyroku wywiodła P. S.A., domagając się w pkt 1 jej petitum uchylenia tego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania tut. Sądowi, formułując jednocześnie zarzuty naruszenia:
a) przepisów postępowania w postaci art. 149 § 1 pkt 1 i 3, art. 149 § 1a, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", stosowanych w związku z art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w części przed wyliczeniem zawartym w tym ust., art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w części przed wyliczeniem zawartym w tym pkt., art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i f u.d.i.p. – poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że Spółka pozostawała w bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącym informacji publicznej, a w konsekwencji poprzez zobowiązanie organu w pkt I zaskarżonego wyroku - do rozpatrzenia wniosku J. S. i J. S. z 6 grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku – podczas gdy przed wydaniem zaskarżonego wyroku Spółka pismem z 12 sierpnia 2025 r. poinformowała skarżących, że po przeprowadzeniu weryfikacji wewnętrznej P.S.A. nie posiada decyzji administracyjnych dotyczących przedmiotowych urządzeń elektroenergetycznych zlokalizowanych na wskazanych we wniosku nieruchomościach, a ponadto Spółka przesłała skarżącym kopię umowy z 18 maja 2015 r. tj. częściowo udostępniła wnioskowane informacje, a ponadto decyzją z 12 sierpnia 2025 r. odmówiła udzielenia żądanych informacji i dokumentacji, innych niż decyzje administracyjne oraz umowa z 18 maja 2015 r. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, zaś po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 3 września 2025 r. utrzymała w mocy tę decyzję z 12 sierpnia 2025 r. odmowie udostępnienia informacji publicznej – w konsekwencji czego dacie wydania zaskarżonego wyroku nie pozostawała w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji podanych we wniosku z 6 grudnia 2024 r., skoro załatwiła wniosek skarżących poprzez częściowe udostępnienie informacji, częściowe odmówienie udostępnienia informacji oraz poinformowanie skarżących, że nie dysponuje informacjami wskazanymi w piśmie z 12 sierpnia 2025 r. - wbrew odmiennej ocenie wyrażonej w zaskarżonym wyroku, błędnie zatem Sąd zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia wniosku skarżących z 6 grudnia 2024 r. (pkt I wyroku), a także stwierdził, że Spółka dopuściła się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej (pkt II wyroku), zaś zarzucane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż nietrafnie Sąd uwzględnił skargę na bezczynność organu, w sytuacji gdy skarga ta powinna zostać oddalona, w konsekwencji czego zarzucane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, jako że treść wyroku Sądu I instancji powinna być odmienna niż miało to miejsce;
b) przepisów prawa materialnego w postaci art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w części przed wyliczeniem zawartym w tym ust., art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w części przed wyliczeniem zawartym w tym pkt, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i f u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu że do dnia orzekania przez Sąd organ pozostawał bezczynny w zakresie załatwienia wniosku J. i J. S.ch z 6 grudnia 2024 r. – podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych w niniejszym zarzucie przepisów prowadzi do wniosku, że wobec rozpoznania wniosku skarżących z 6 grudnia 2024 r. przed dniem wydania zaskarżonego wyroku organ nie pozostawał bezczynny w dacie wydania zaskarżonego wyroku, zaś wynikowo względem zarzutu b skargi kasacyjnej Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., art. 149 § 1a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., gdyż tut. Sąd uwzględnił skargę na bezczynność organu, w sytuacji gdy skarga ta powinna zostać oddalona, a w konsekwencji czego zarzucane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, jako że treść wyroku Sądu I instancji powinna być odmienna niż miało to miejsce.
Ponadto, w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o:
1) nadesłanie akt sprawy przekazanych wraz ze skargą J. S. i J. S. z 1 października 2025 r. na decyzję Spółki z 3 września 2025r. ([...] w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 531/25 - celem przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów znajdujących się w tych aktach w postaci:
a. pisma Spółki z 12 sierpnia 2025 r. wraz z załącznikiem w postaci kopii umowy z 18 maja 2015 r. wraz z pocztowym dowodem doręczenia przesyłki poleconej,
b. ww. decyzji organu z 12 sierpnia 2025r. wraz z pocztowym dowodem doręczenia przesyłki poleconej,
c. wniosku skarżących z 29 sierpnia 2025 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z kopertą nadawczą,
d. decyzji organu z 3 września 2025 r. ([...] wraz z pocztowym dowodem doręczenia przesyłki poleconej,
celem wykazania: treści tych dowodów, rozpoznania przez organ przed wydaniem zaskarżonego wyroku wniosku skarżących z 6 grudnia 2024 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, bezprzedmiotowości zobowiązania Spółki zawartego w pkt I zaskarżonego wyroku do rozpatrzenia wniosku skarżących z 6 grudnia 2024 r., braku bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżących w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej;
2) przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci:
a. wniosku P.S.A. z 17 listopada 2025 r. do tut. Sądu o wydanie odpisów dokumentów z akt sprawy prowadzonej pod sygnaturą akt w sprawie II SAB/Ke 531/25, wraz z pocztowym dowodem nadania przesyłki listem poleconym –celem wykazania treści tych dowodów, zwrócenia się przez organ do tut. Sądu o wydanie odpisów dokumentów potwierdzających rozpoznanie przez organ jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyroku wniosku skarżących z 9 grudnia 2024 r., w związku z czym wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego również z dokumentów w postaci:
b. pisma P. S.A. z 12 sierpnia 2025r. wraz z załącznikiem w postaci kopii umowy z 18 maja 2015 r. wraz z pocztowym dowodem doręczenia przesyłki poleconej nr [...],
c. decyzji P.S.A. z 12 sierpnia 2025 r. ([...]) wraz z pocztowym dowodem doręczenia przesyłki poleconej nr [...],
d. wniosku Skarżących z 29 sierpnia 2025 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z kopertą nadawczą oznaczoną numerem przesyłki [...],
e. decyzji P. S.A. z 3 września 2025r. ([...] wraz z pocztowym dowodem doręczenia przesyłki poleconej nr [...],
które zostaną przedłożone po ich otrzymaniu przez organ w odpowiedzi na wniosek z 17 listopada 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach - dowody powołane w lit. b-e powyżej celem wykazania: ich treści, rozpoznania przez organ przed wydaniem zaskarżonego wyroku wniosku skarżących z 6 grudnia 2024r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, bezprzedmiotowości zobowiązania Spółki zawartego w pkt I zaskarżonego wyroku do rozpatrzenia wniosku skarżących z 6 grudnia 2024 r., braku bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżących w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej,
4. zasądzenie od skarżących solidarnie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych,
6. rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik J. S. i J. S. wniósł o jej oddalenie w części, w której zaskarżono pkt II i IV ww. wyroku wydanego w tej sprawie w dniu oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W przypadku, gdyby Sąd zastosował art. 179a p.p.s.a. pełnomocnik wniósł o stwierdzenie, ze organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie znalazł podstaw dla zasądzenia od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wniesiono o odstąpienie od zasądzenia ich zwrotu od skarżących na rzecz organu na podstawie art. 206 p.p.s.a. Zdaniem skarżących zgodzić się można z organem co do tego, że do rozpatrzenia wniosku doszło w sierpniu 2025 r., a zatem przed dniem wydania zaskarżonego wyroku. Świadczy o tym skierowanie do skarżących przez organ decyzji z 12 sierpnia 2025 r. oraz pisma z 12 sierpnia 2025 r., choć strony pozostają w sporze sądowym co do tego, czy wniosek został tymi dokumentami prawidłowo rozpatrzony. Natomiast, zdaniem skarżących, nie sposób zgodzić się z organem w zakresie w jakim twierdzi, że nie dopuścił się bezczynności przy rozpatrzeniu wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 179a p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Przepis ten zawiera dwie przesłanki – Sąd I instancji może bowiem stwierdzić, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Należy przy tym zwrócić uwagę, że spójnik "albo" wyraża alternatywę rozłączną. Przesłanki unormowane w art. 179a są więc od siebie niezależne i stosuje się je rozłącznie. Wystarczy zatem, aby ziściła się tylko jedna z nich.
W niniejszym przypadku za oczywiście usprawiedliwione należało uznać podstawy skargi kasacyjnej nawiązujące do ustania stanu bezczynności organu przed wydaniem przez Sąd wyroku z dnia 26 września 2025 r. Okolicznością niekwestionowaną także przez skarżących, a potwierdzoną dokumentami nadesłanymi przy piśmie organu z 15 grudnia 2025 r. (k. 112 i nast.) był fakt, że Spółka pismem z dnia 12 sierpnia 2025 r. poinformowała skarżących, że po przeprowadzeniu weryfikacji wewnętrznej nie posiada decyzji administracyjnych dotyczących przedmiotowych urządzeń elektroenergetycznych zlokalizowanych na wskazanych we wniosku nieruchomościach, a ponadto Spółka przesłała skarżącym kopię umowy z 18 maja 2015 r., tj. częściowo udostępniła wnioskowane informacje, zaś decyzją z 12 sierpnia 2025 r. odmówiła udzielenia żądanych informacji i dokumentacji, innych niż decyzje administracyjne oraz umowa z 18 maja 2015 r. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, zaś po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 3 września 2025 r. utrzymała w mocy tę decyzję z 12 sierpnia 2025 r. odmowie udostępnienia informacji publicznej. Okoliczności te zostały przyznane przez skarżących w piśmie z 29 grudnia 2025 r., z zastrzeżeniem że strony pozostają w sporze sądowym co do tego, że wniosek został w ten sposób prawidłowo rozpoznany. Kwestia ta podlega jednak odrębnemu rozpatrzeniu w ramach skargi na ww. decyzję z 3 września 2025 r. i nie ma wpływu na ocenę, że stan bezczynności Spółki ustał przed wydaniem wyroku z 26 września 2025 r. Wydając ten wyrok Sąd nie posiadał wiedzy o powyższych okolicznościach, co zostało przyznane w skardze kasacyjnej (str. 7-8), a ich ujawnienie w tej skardze spowodowało konieczność zastosowania art. 179a p.p.s.a. Na podstawie tego przepisu Sąd uchylił zatem wyrok w zakresie, w jakim został on zaskarżony, tj. co do punktów I, II i IV.
Rozpoznając sprawę ponownie na wstępie należy wyjaśnić, że wobec prawomocnego umorzenia postępowania sądowego w zakresie skargi M. S., Sąd w niniejszej sprawie rozpoznał wyłącznie skargę J. S. i J. S.. Jednocześnie trzeba odnotować, że skarga J. S. i J. S. złożona w sprawie o sygn. II SAB/Ke 18/25 została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego. Nie było zatem przeszkód dla merytorycznego rozpoznania ponownej skargi wniesionej przez te osoby. Podobnie nie stwarzał powagi rzeczy osądzonej wyrok Sądu wydany w powyższej sprawie, zapadł on bowiem pomiędzy innymi stronami. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej w pełni podziela natomiast argumentację wyrażoną w uzasadnieniu ww. wyroku.
I tak, stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt. 4a.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że J. S. i J. S. złożyli wniosek opisany w skardze, dotyczący ich działki oznaczonej nr [...]. Nie ulega również wątpliwości, że Spółka pismem z 12 grudnia 2024 r. poinformowała wnioskodawców, że zapytanie zawarte we wniosku nie jest informacją publiczną, gdyż dotyczy ich prywatnych interesów. W piśmie wskazano, że z treści drugiego, równorzędnego pisma z 6 grudnia 2024 r. w sprawie wskazania odpowiedzi dotyczących ustanowienia służebności przesyłu wynika, że wniosek dotyczy urządzeń, co do których wnioskodawcy noszą się z zamiarem uregulowania ich stanu prawnego w związku posadowieniem na nieruchomościach stanowiących ich własność, tj. m.in. na działce nr [...]. "Bezsprzecznie stoją więc za tym interesy prywatne, gdyż wnioskodawcy pragną pozyskać dokumentację, którą wykorzystają dla osobistych i partykularnych interesów (sprawa o uregulowanie stanu prawnego urządzeń w związku z ich posadowieniem na nieruchomości). Nie istnieje żadna okoliczność, która przyznawałaby temu zagadnieniu bardziej publiczny i ogólny charakter."
Spór między stronami sprowadza się więc do odpowiedzi na pytanie, czy
w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie
z pierwszym z powołanych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a od osoby je wykonującej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).
Przepisy u.d.i.p. stanowią uszczegółowienie prawa o charakterze konstytucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości co do tego, że P. S. A. w L.(której jednostką organizacyjną jest Oddział S.), jako spółka prawa handlowego wykonująca zadania publiczne polegające na wykonywaniu funkcji operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, czyli zadania istotne z punktu widzenia celów państwa, bo mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli, jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1988/13, z 27 sierpnia 2014 r. I OSK 169/14, z 6 września 2016 r. I OSK 700/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Podkreślenia jednocześnie wymaga, że "jednostką organizacyjną", o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki, powołana w celu świadczenia usług na określonym terenie. Stąd też należy uznać, że jednostką zobowiązaną w niniejszej sprawie do udzielenia informacji publicznej jest P. S.A. Oddział S.(por. wyroki NSA: z 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 102/13; z 20 grudnia 2013 r. I OSK 1987/13; z 18 kwietnia 2014 r. I OSK 2298/13; dostępne j.w.).
Kwestia ta nie była zresztą sporna w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do stanowiska spółki, że wnioskowana w tej sprawie informacja nie jest publiczną, gdyż dotyczy indywidualnego, prywatnego interesu skarżących, których celem jest pozyskanie żądanych dokumentów w celu uregulowania stanu prawnego urządzeń znajdujących się na działce nr [...] należącej do J. S. i J. S., Sąd wyraża stanowisko zaprezentowane już w orzecznictwie, w tym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4568/21 (dostępnym w CBOSA), wskazujące, że kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji nie jest kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej.
W przywołanym wyroku NSA podkreślił, że przedmiot prawa dostępu do informacji publicznej, jakim jest informacja publiczna określona w art. 61 ust. 1 Konstytucji jako "informacja o działalności" podmiotów określonych w tym przepisie,
a w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako "każda informacja o sprawach publicznych", jest kategorią prawną podlegającą wykładni. Zarówno Konstytucja, jak i u.d.i.p. wiążą pojęcie informacji publicznej z aktywnością podmiotów wskazanych w tych aktach prawnych, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych
i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Wynika to z faktu, że zarówno działalność podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak
i sprawa, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wtedy mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna, gdy spełniają kryterium "publiczności".
W doktrynie prawa administracyjnego pojęcie "publiczności" służące m.in. tak podstawowym celom jak definiowanie administracji publicznej, czy kategorii interesu publicznego, jest wiązane z działalnością państwa jako przejętego przez nie zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli, wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach (zob. J. Boć, Pojęcie administracji, w: J. Boć (red.), Prawo administracyjne, Wrocław 2004, s. 16;
J. Supernat, Pojęcie administracji publicznej – "państwowe", "powszechnie pojemne
i ponadczasowe" oraz "pozapaństwowe", w: J. Korczak (red.): Układ administracji publicznej, Warszawa 2020, s. 114). Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem
i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu
z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA o sygn. I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi.
Granica pomiędzy sprawą "publiczną" a sprawą "prywatną" jest zatem jednocześnie jedną z granic pomiędzy informacją publiczną a informacją niepubliczną. Granica ta nie jest ostra, stąd jej ustalenie w konkretnych sprawach może być problematyczne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wypracowano stanowiska ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki NSA o sygn.: I OSK 1035/10, I OSK 3429/18, I OSK 2710/17, I OSK 2434/16, I OSK 1586/16, I OSK 1380/17, dostępne w CBOSA) i wiążąca się
z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Przyjęto również, że przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu u.d.i.p. dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA o sygn. I OSK 189/11, dostępny w CBOSA).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest informacją publiczną wniosek w sprawie indywidualnej, stanowiący dokument prywatny (por. wyroki NSA o sygn.: II SAB 180/02, I OSK 1797/10; postanowienie NSA o sygn.
I OSK 2154/11, dostępne w CBOSA), jak i inne pisma procesowe stron (por. wyrok NSA o sygn. I OSK 2487/11, dostępny w CBOSA).
Kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji, nie jest kryterium interesu wnioskodawcy
w uzyskaniu informacji publicznej. Przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe, stanowiące wyraz najsilniejszego ukształtowania pozycji prawnej jednostki wobec wspólnoty publicznoprawnej. Wyposaża ono podmiot tego prawa w przysługujące wobec wspólnoty publicznoprawnej (państwa, wspólnot samorządowych) roszczenie, tj. instrument umożliwiający skuteczne żądanie ściśle określonego pozytywnego zachowania odpowiadającego interesowi prawnemu żądającego bądź skuteczne żądanie nieingerencji w określone, prawnie zagwarantowane sfery wolności, służące wobec objętego tą sytuacją prawną innego podmiotu publicznego prawa podmiotowego (por. W. Jakimowicz: Publiczne prawa podmiotowe, Zakamycze 2002, s. 246-247). Innymi słowy publiczne prawo podmiotowe to sytuacja prawna, w której oparty na normie prawnej interes określonej osoby (będący na tej podstawie interesem prawnym) jest zaopatrzony i tym samym wzmocniony przez wynikające również z normy prawnej prawa publicznego roszczenie o określone zachowanie wspólnoty publicznoprawnej reprezentowanej przez odpowiednie organy. Publiczne prawo podmiotowe zasadza się zatem na interesie prawnym. Każdy podmiot publicznego prawa podmiotowego jest tym samym podmiotem interesu prawnego.
Jak powiedziano już wyżej, podstawą normatywną prawa dostępu do informacji publicznej jest art. 61 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., które stanowią o "prawie do" uzyskiwania informacji publicznej. Skoro zatem nie ma wątpliwości, że skarżący J. S. i J. S. są podmiotami publicznego prawa dostępu do informacji publicznej (bo mieszczą się w zakresie pojęcia "obywatel" – art. 61 ust. 1 Konstytucji i pojęcia "każdy" – art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), to znaczy, że mają interes prawny wzmocniony roszczeniem o uzyskanie informacji publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa interes prawny ma charakter obiektywny właśnie z tego względu, że jest prawny. Interes prawny istnieje bowiem wówczas, "gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy" (por. np. wyroki NSA o sygn.: I OSK 3534/18, II OSK 742/13, II OSK 557/11, II OSK 724/11; postanowienie NSA o sygn. I SA/Po 1242/97, dostępne w CBOSA).
Prezentowane przez organ stanowisko, odwołujące się do "sprawy własnej" jako dotyczącej informacji przydatnej dla innej, niż zainicjowana wnioskiem, indywidualnej sprawy wnioskodawcy, która nie staje się sprawą publiczną tylko
z tego tytułu, że dotyczy wnioskodawcy, uznać należy za nieczytelne i w istocie dyskryminujące wnioskodawcę w stosunku do innych osób. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby bowiem do konkluzji, zgodnie z którą wbrew normatywnie określonemu zakresowi publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację, co z kolei oznacza, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Stanowisko, wedle którego nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie prowadziłoby do nieakceptowalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Wzmocnieniu tej argumentacji służą także wnioski wynikające z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Na tle tego unormowania zarysował się problem, w jakim stopniu akta dotyczące indywidualnych, często bardzo osobistych spraw obywatela (spraw cywilnych, karnych, administracyjnych), są informacją publiczną i jaka powinna być możliwość dostępu do nich – w trybie określonym przez u.d.i.p. – osób innych niż strona, których akta te nie dotyczą. W orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym strony tych "własnych spraw" mają dostęp do wszelkich informacji prawnie dostępnych, w tym również do informacji publicznych, w oparciu o unormowania poszczególnych procedur. Inne osoby niż uczestnicy "spraw własnych" mają dostęp do informacji publicznych w "sprawach własnych" innych osób na podstawie u.d.i.p. Poglądy te dodatkowo ugruntowują w przekonaniu, że kategoria "sprawy własnej" nie jest wyznacznikiem kwalifikowania określonych informacji jako informacji publicznych.
Tym samym, dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej
w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (zawierającego przykładowy katalog spraw publicznych podlegających udostępnieniu) nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej", ani cel, dla jakiego wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa, może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa, a wówczas prowadzić do odmowy jego ochrony (por. także wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1559/24, dostępny w CBOSA).
Wniosek skarżących dotyczący udostępnienia decyzji administracyjnych, zawartych umów, oświadczeń właścicieli, projektów budowlanych i wykonawczych, protokołów odbiorów technicznych i przekazania urządzeń przesyłowych do eksploatacji, protokołów zdawczo - odbiorczych środków trwałych, map obejmujących część opisową i graficzną projektowanych i wybudowanych urządzeń przesyłowych oraz wykazów właścicieli - dotyczących lokalizacji (w tym usytuowania, przebiegu i głębokości wkopania kabla), budowy (w tym umieszczenia w gruncie), ewentualnej przebudowy lub modernizacji oraz eksploatacji infrastruktury elektroenergetycznej zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości [...], będącej własnością J. S. i J. S., dotyczył informacji publicznej, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz pkt 5 lit. d) u.d.i.p., która może być udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie:
- udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,
z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);
- jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);
- udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej
z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.); w tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie; w takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych
w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);
- odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.
W świetle przedstawionych wyżej poglądów, poinformowanie wnioskodawców J. S. i J. S. pismem z 12 grudnia 2024 r., że żądana informacja im nie przysługuje, bowiem pragną oni pozyskać dokumentację, którą wykorzystają dla osobistego i partykularnego interesu w innej, własnej sprawie, nie stanowiło rozpatrzenia złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z u.d.i.p., co w konsekwencji świadczy o tym, że organ – nie rozpoznając wniosku w terminie ustawowym (14 dni bądź odpowiednio przedłużonym – zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami) pozostawał w bezczynności (o czym orzeczono w punkcie III wyroku), a stan tej bezczynności trwał do 12 sierpnia 2025 r., kiedy to częściowo udostępniono żądane informacje, częściowo poinformowano o tym, że Spółka ich nie posiada, a co do pozostałej części wydano decyzję odmowną. Tym samym nie można zgodzić się z wnioskiem skarżącej kasacyjnie Spółki, że nie pozostawała ona w bezczynności i że w związku z tym skarga powinna podlegać w całości oddaleniu. O zaistnieniu bezczynności decyduje bowiem, jak podniesiono, brak podjęcia odpowiednich działań w terminie ustawowym. Nie zmienia to faktu, że Sąd, rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność organu, zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny istniejący w chwili orzekania. Okoliczność podjęcia powyższych działań w dniu 12 sierpnia 2025 r., tj. już po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność, powoduje że zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżących stało się bezprzedmiotowe. Organ nie pozostaje już bowiem w stanie bezczynności. Z tego powodu w punkcie II wyroku Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Spółki do załatwienia wniosku skarżących z dnia 6 grudnia 2024 r.
W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce
z rażącym naruszeniem prawa.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). Bezczynność o charakterze rażącym ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący
i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające
w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli organu do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (por. wyrok NSA z 19 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3916/21, dostępny j.w.).
Sąd nie dopatrzył się w bezczynności organu cech rażącego naruszenia prawa, gdyż odpowiedź na wniosek udzielona została w terminie 1 tygodnia, zaś brak rozpatrzenia żądania w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wynikał
z lekceważenia prawa wnioskodawcy, lecz z wadliwego rozumienia "sprawy publicznej", które to pojęcie nie jest zdefiniowane ustawowo i wymaga wykładni. Należy odnotować, że działania podjęte przez Spółkę w dniu 12 sierpnia 2025 r., powodujące wyjście ze stanu bezczynności, miały miejsce po otrzymaniu (w dniu 4 sierpnia 2025 r.) przez Spółkę odpisu prawomocnego wspomnianego już wyżej wyroku tut. Sądu wraz z uzasadnieniem, wydanego w sprawie o sygn. II SAB/Ke 18/25, rozstrzygającego zasadność tego samego wniosku z 6 grudnia 2025 r. w stosunku do M. S., co wynika z akt ww. sprawy.
W punkcie IV wyroku Sąd orzekł, że odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, co znajduje podstawę w art. 207 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. O zaistnieniu okoliczności, które spowodowały konieczność częściowego uwzględnienia skargi kasacyjnej, Sąd nie posiadał wiedzy przed wydaniem wyroku z dnia 26 września 2025 r., co przyznano w skardze kasacyjnej, mimo możliwej inicjatywy każdej ze stron w tym zakresie.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. V wyroku na podstawie art. 200
i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 206 p.p.s.a. Na poniesione koszty złożyły się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) oraz 17 zł z tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uwzględniając okoliczności sprawy Sąd uznał za zasadne zastosowanie w niniejszym przypadku dyspozycji art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Ostatecznie bowiem uwzględnienie skargi nastąpiło w zasadzie jedynie co do samego faktu stwierdzenia bezczynności. Sąd zasądził zatem koszty postępowania w połowie ich wysokości.