II SAB/Ke 132/26

II SAB/Ke 132/26 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2026-08-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Andrzej Mącznik
Artur Adamiec
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 5 lit. c, art. 13 ust. 1-2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 149 par. 1 pkt 1 i 3 par. 1a, art. 205 par. 2, art. 206
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Andrzej Mącznik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy Słupia Konecka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Słupia Konecka do rozpatrzenia wniosku C. W. o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia 15 maja 2026 r., w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Wójt Gminy Słupia Konecka dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy Słupia Konecka na rzecz C. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siadem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
C. W. (dalej także jako: "Skarżąca", "Wnioskodawczyni") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wójta Gminy Słupia Konecka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W skardze z dnia 1 czerwca 2026 r. wniosła o: zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku z dnia 15 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Organowi Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej przez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 15 maja 2026 r., wysłany w tym samym dniu za pośrednictwem poczty elektronicznej;
- art. 10 ust. 1 w zw. z art 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej także jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku: decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji, zgodnie z wnioskiem.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podała, że w dniu 15 maja 2026 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej środków pochodzących z Unii Europejskiej otrzymanych lub realizowanych w latach 2014-2025, obejmujący:
1. Wykaz wszystkich projektów finansowanych lub współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej (w tym z Europejskiego Funduszu Społecznego. Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, programu Kreatywna Europa. Horizon Europę, Erasmus+, PO WER, FENG, funduszy norweskich/ EOG itp.) realizowanych lub zakończonych w okresie 2014—2026, zawierający co najmniej: pełną nazwę projektu, numer umowy/decyzji o dofinansowaniu, nazwę programu operacyjnego/funduszu, okres realizacji, całkowitą wartość projektu, kwotę dofinansowania z UE, beneficjenta koordynującego, krótki opis celów projektu.
2. Aktualny stan realizacji każdego z ww. projektów (np. w trakcie, zakończony, rozliczony, w trakcie kontroli).
3. Kopie lub linki do publicznie dostępnych sprawozdań merytorycznych i finansowych złożonych do instytucji pośredniczących/ zarządzających za lata 2021- 2023, jeśli nie są opublikowane w BIP.
4. Informację, czy jednostka występowała jako beneficjent lub partner w projektach w ramach perspektywy finansowej UE 2021 - 2027 - a jeśli tak, to w jakich naborach i z jakim wynikiem (przyznane dofinansowanie, odrzucenie, w trakcie oceny).
5. Łączną kwotę środków unijnych wykorzystanych w latach 2014-2025 (w podziale na lata i źródła finansowania).
Jako sposób i formę udostępnienia wskazanych informacji wskazano przesłanie informacji na adres poczty elektronicznej.
Skarżąca podała, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni skargę zasadną i konieczną.
Zwróciła uwagę, że podmiot nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, co zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest dopuszczalne pod rygorem powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni od złożenia wniosku o powodach tegoż opóźnienia wraz ze wskazaniem terminu przekazania informacji "nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku.
Ponadto podmiot nie zawiadomił wnioskodawcy o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi, nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co należy twierdzić, iż te okoliczności nie wystąpiły.
Zdaniem skarżącej, pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Słupia Konecka wniósł o:
1. stwierdzenie, że ewentualna bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
2. odstąpienie od stosowania wobec Organu środków dyscyplinujących przewidzianych wart. 149 2 p.p.s.a.;
3. oddalenie wniosku Skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie w razie odmiennej oceny Sądu o nieobciążanie Organu kosztami postępowania z uwagi na szczególne okoliczności sprawy;
4. przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w niniejszej odpowiedzi i znajdujących się w aktach sprawy;
5. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, o ile Sąd uzna, że zachodzą ku temu przesłanki.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że wniosek dotyczył bardzo szerokiego zakresu informacji o środkach pochodzących z Unii Europejskiej otrzymanych lub realizowanych przez Gminę w latach 2014—2025. Nadto wniosek obejmował aktualny stan realizacji każdego projektu, kopie albo linki do sprawozdań merytorycznych i finansowych za lata 2021—2025, informacje o projektach w perspektywie finansowej UE 2021—2027 oraz łączną kwotę środków unijnych wykorzystanych w latach 2014—2025, w podziale na lata i źródła finansowania.
Zwrócił uwagę, że skarga została sporządzona w dniu 1 czerwca 2026 r., a zatem bezpośrednio po upływie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Podkreślił, że organ nie uchyla się od udostępnienia informacji publicznej. Przeciwnie, po ustaleniu zakresu żądania oraz po analizie skargi podjęto czynności zmierzające do skompletowania dokumentacji i przygotowania odpowiedzi. Na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę organ pozostaje w toku realizacji wniosku.
Informacja publiczna nie została jeszcze udostępniona wyłącznie z uwagi na obszerność dokumentacji, wieloletni zakres żądania oraz konieczność rzetelnego ustalenia, zweryfikowania i uporządkowania danych. Organ zadeklarował jednocześnie, że informacja zostanie udostępniona Skarżącej niezwłocznie po skompletowaniu i sprawdzeniu wszystkich dokumentów niezbędnych do udzielenia pełnej, prawidłowej i zgodnej ze stanem taktycznym odpowiedzi i założył, że zakończenie tych czynności nastąpi nie później, niż do dnia 7 lipca 2026 r.
Podkreślono, że organ nie kwestionuje prawa Skarżącej do uzyskania informacji publicznej. Brak udzielenia odpowiedzi nie wynikał z odmowy udostępnienia informacji, lekceważenia wniosku ani zamiaru ograniczenia jawności działania Gminy. Przyczyną jest wyłącznie obiektywna trudność przygotowania pełnej odpowiedzi w krótkim czasie, przy tak szeroko zakreślonym zakresie żądania.
Na wypadek uznania przez Sąd, że w sprawie wystąpiła bezczynność w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., Organ wniósł o jednoznaczne stwierdzenie, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kwalifikacji naruszenia jako rażącego nie może decydować sam fakt przekroczenia ustawowego terminu. Konieczna jest ocena całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności zakresu wniosku, czasu trwania opóźnienia, przyczyny braku odpowiedzi, zachowania Organu po ustaleniu zakresu żądania oraz skutków dla strony. W niniejszej sprawie nie sposób przypisać Organowi lekceważenia obowiązków ustawowych, uporczywego milczenia ani celowego ograniczania prawa Skarżącej do informacji publicznej. Wniosek obejmuje bardzo obszerny materiał z lat 2014—2025, wymaga weryfikacji dokumentacji projektowej, finansowej i sprawozdawczej a także przygotowania wieloelementowego zestawienia. Czynności te są obecnie wykonywane. Zdaniem Organu, ewentualne uchybienie terminowi powinno zostać ocenione jako incydentalne i usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami sprawy. Nie ma podstaw do przyjęcia, że Organ działał w złej wierze albo że jego zachowanie miało charakter oczywistego, ciężkiego i kwalifikowanego naruszenia prawa.
Z tych względów brak jest podstaw do wymierzenia Organowi grzywny, przyznania Skarżącej sumy pieniężnej albo obciążania Organu kosztami postepowania.
W piśmie procesowym z dnia 23 lipca 2026 r. skarżąca podtrzymała zaprezentowane w sprawie stanowisko oraz wnioski. Jednocześnie poinformowała, że pomimo deklaracji Organu rozpoznania wniosku do dnia 7 lipca 2026 r., nadal nie udzielono odpowiedzi na wniosek skarżącej. Zatem Organ nadal pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Stosownie do ww. przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną.
Skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej także jako: "u.d.i.p."), nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p, nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udostępnienia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udostępniania informacji.
Prawo obywateli do uzyskania od określonych podmiotów informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten określa, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).
Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że w dniu 15 maja 2026 r. Skarżąca skierowała do organu wniosek o udostępnienie informacji w opisanym na wstępie niniejszego uzasadnienia zakresie.
Nie jest sporne między stronami, że przedmiotem wniosku są dane stanowiące informację publiczną. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Ustawodawca doprecyzował pojęcie informacji publicznej w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Objęte wnioskiem pytania dotyczące działalności jednostki samorządu terytorialnego - Gminy Słupia Konecka w zakresie korzystania ze środków pochodzących z UE otrzymanych lub realizowanych w latach 2014-2025, w tym m.in. informacji o realizowanych projektach, stanu ich realizacji sprawozdań, czy łącznej kwoty środków unijnych wykorzystanych we wskazanych okresie, to informacje publiczne wymienione odpowiednio w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c (informacja publiczna o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań) oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. (informacja publiczna o majątku jednostek samorządu terytorialnego).
Nie ulega więc wątpliwości, że tego typu dane stanowią informację publiczną, której organ był zobowiązany udostępnić Skarżącej w terminie 14 dni od złożenia wniosku. Wójt Gminy Słupia Konecka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych. Organ nie kwestionował ani swego statusu jako podmiotu, co do zasady zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ani nie kwestionował także, że żądane przez Wnioskodawczynię informacje stanowią informacje publiczne.
Wniosek Skarżącej pozostał jednak bez jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony organu przed złożeniem skargi na bezczynność. Pomimo deklaracji organu, zawartej w odpowiedzi na skargę - załatwienia wniosku strony do 7 lipca 2026 r. - nie uczyniono tego, nie tylko we wskazanym terminie, ale również do czasu rozpoznania skargi przez sąd.
Ponieważ żądane informacje nie zostały udostępnione Skarżącej zgodnie z wnioskiem, ani na dzień wniesienia skargi do sądu, ani na dzień wyrokowania, Sąd w punkcie I sentencji wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku.
Niezałatwienie wniosku Skarżącej zgodnie z uregulowaniami u.d.i.p. obligowało Sąd do stwierdzenia, że Wójt Gminy Słupia Konecka dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a.
Oceniając, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd miał na uwadze, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację, w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. Oceniając charakter bezczynności organu Sąd wziął również pod uwagę szeroki zakres wniosku, konieczność analizy obszernego materiału z lat 2014—2025, wymagającego weryfikacji dokumentacji projektowej, finansowej i sprawozdawczej, jak i okoliczność, że przystąpiono do gromadzenia stosownych danych, a tym samym podjęto działania mające na celu udostępnienie żądanych informacji.
Działanie organu nie nosi cech lekceważenia, działania w złej wierze. Nie mnożna również przyjąć, aby uchybienie terminowi załatwienia wniosku strony miało charakter oczywistego, ciężkiego i kwalifikowanego naruszenia prawa.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2, zasądzając od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), a także kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika działającego w sprawie.
Wbrew żądaniu Organu, Sąd nie dostrzegł możliwości zastosowania art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.
W powyższym kontekście podniesienia wymaga, że skarga okazała się zasadna w całości, sąd uwzględnił wszystkie żądania strony skarżącej. Organ nie zareagował na wniosek strony nie tylko w określonym przepisami prawa terminie lecz również pozostawał w bezczynności do dnia rozpoznania skargi. W realiach sprawy Sąd nie stwierdził zatem istnienia uzasadnionych przypadków otwierających możliwość odstąpienia od zasądzenia kosztów postępowania.