II SAB/Go 84/26

II SAB/Go 84/26 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2026-07-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /przewodniczący/
Jacek Jaśkiewicz
Kamila Karwatowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151, art. 286
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 8, art. 9
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lipca 2026 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na bezczynność [...] sp. z o.o. w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2026 r. [...] z siedzibą w [...] (dalej jako Fundacja lub skarżąca) zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ze skargą na bezczynność [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako skarżona spółka lub organ) w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2024 r. Fundacja zwróciła się do Prezesa Zarządu skarżonej spółki o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (aktualnie t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 670, dalej u.u.i.ś.) w zakresie:
1) udostępnienia decyzji (wraz ze złożonymi wnioskami na przewóz transgraniczny) wydanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na transgraniczny przewóz odpadów do spółki;
2) udostępnienia informacji dotyczącej decyzji GIOŚ wydanych od 1 stycznia 2022 r. do dnia udostępnienia informacji na złożony wniosek – na przewóz transgraniczny odpadów do spółki w określonym przez skarżącego układzie;
3) ilości odbiorców usług w zakresie gospodarki odpadami, krajowych i spoza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej?
4) czy spółka prowadzi zakres usług i działania:
a) 77.12.2. wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli.
b) 49.41.Z. transport drogowy towarów ?
Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2024 r. Prezes Zarządu Spółki przekazał wniosek Fundacji o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, w zakresie pkt. 1 oraz pkt. 2 Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Warszawie na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. jako organowi właściwemu, wskazując jednocześnie, iż nie posiada informacji w tym zakresie, o czym Fundacja została poinformowana tego samego dnia pocztą elektroniczną.
Pismem z dnia [...] lipca 2024 r. Prezes Zarządu Spółki poinformował Fundację, że pkt 3 i pkt 4 wniosku rozpatrzy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.). W zakresie pkt 4 wskazał, że wnioskowana informacja stanowi informację powszechnie dostępną w Krajowym Rejestrze Sądowym, przy czym obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie.
Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. Prezes Zarządu Spółki w oparciu o treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał Fundację do wykazania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji. W udzielonej dnia [...] sierpnia 2024 r. odpowiedzi Fundacja oświadczyła, iż pismem z dnia [...] lipca 2024 r. wniosła o udostępnienie informacji prostej.
Decyzją z dnia [...] września 2024 r. Prezes spółki po rozpatrzeniu wniosku Fundacji z dnia [...] lipca 2024 r., działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odmówił udostępnienia informacji publicznej, którą zakwalifikował jako informację przetworzoną, z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego.
Na skutek wniesionej przez Fundację skargi na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 552/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję organu z dnia [...]września 2024 r. wskazując, iż w jej uzasadnieniu wskazano jedynie w sposób ogólnikowy, iż pozytywne jego rozpatrzenie wymagałoby podjęcia dodatkowych działań organizacyjnych polegających na konieczności poszukiwania szeregu dokumentów, dokonania ich przeglądu oraz wyselekcjonowania informacji istotnych z punktu widzenia wnioskodawcy. Uzasadnienie to nie konkretyzowało, jakie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces oraz czy będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi.
Po ponownym wezwaniu wnioskodawcy do wykazania, iż uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz udzieleniu przez Fundację odpowiedzi na wezwanie, decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. Prezes Spółki ponownie odmówił Fundacji udostępnienia informacji publicznej uznając, iż wnioskodawca nie wykazał powyższej okoliczności. Od decyzji tej nie został wniesiony środek zaskarżenia.
Wnioskiem z dnia [...] marca 2025 r. Fundacja wystąpiła do Spółki, powołując się na art. 8 u.u.i.ś. z wnioskiem o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie "o ilości odbiorców usług w zakresie gospodarki odpadami, krajowych i spoza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w okresie od [...].01.2019 r. do [...].03.2019r." na adres: [...].
W wyniku analizy treści powyższego wniosku, Spółka w piśmie z [...] marca 2025 r. adresowanym do Fundacji wskazała, że okoliczności i charakter tego wniosku, w myśl art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jednoznacznie przesądzają, iż stanowi on nadużycie prawa do informacji o środowisku, a tym samym żądane w nim informacje nie podlegają udostępnieniu w myśl przepisów u.u.i.ś.
Na skutek wniesionej przez Fundację skargi na bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Go 54/25 WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił powyższą skargę wskazując w uzasadnieniu, iż pismo Spółki z [...] marca 2025 r. stanowi decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji o środowisku. Rozpoznanie wniosku strony z [...] marca 2025 r. nastąpiło zatem w dniu [...] marca 2025 r. przez wydanie decyzji w sensie prawnym. Skoro natomiast decyzja ta została wydana i przesłana stronie z zachowaniem miesięcznego terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.u.i.ś., to nie sposób uznać, że organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji o środowisku. Brak w decyzji pouczenia, czy i w jakim trybie może zostać ona zaskarżona, nie powinno wywierać negatywnych dla skarżącej skutków prawnych, co oznacza możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia na zasadach określonych w art. 58 k.p.a.
Po złożeniu przez Spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności – pozytywnie rozpatrzonym przez organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2025 r., Prezes Spółki wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2025 r., utrzymującą w całości w mocy decyzję z [...] marca 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji o środowisku.
Na skutek skargi wniesionej przez Spółkę do tutejszego Sądu od w/w decyzji tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 475/25 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że o ile dla zainicjowania procedury udostępnienia w/w informacji wystarczy wniosek w formie niesformalizowanej, o tyle sytuacja przedstawia się odmiennie w przypadku choćby potencjalnej możliwości wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, o umorzeniu postępowania albo jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. W takim przypadku do usunięcia braków formalnych wniosku zastosowanie znajdzie art. 64 § 2 k.p.a.. Wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku, zaś jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a.. Podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek może być równoznaczne z wydaniem decyzji dotkniętej wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę, w przypadku, gdy organ ponownie zmierzać będzie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji, w pierwszej kolejności jego obowiązkiem będzie wezwanie strony skarżącej do usunięcia braku formalnego wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego podpisanie oraz wykazanie, że osoba podpisująca wniosek była do tego uprawniona w dacie dokonania tej czynności (art. 153 p.p.s.a.).
Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 30 grudnia 2025 r., a doręczenie Spółce odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpiło w dniu [...] stycznia 2016 r. (informacja znana Sądowi z urzędu na podstawie akt sprawy o sygn. II SA/Go 475/25 - k. 86).
Pismem z dnia [...] stycznia 2026 r. Fundacja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Spółki, podnosząc zarzut naruszenia:
1. Art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Pakietu Praw Obywatelskich i Publicznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,
2. Art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskania informacji poprzez błędne zastosowane, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,
3. Art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacji nieudostępniona w BIP jest udostępniona na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania polegający an niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu skargi Fundacja podała, że w dniu [...] grudnia 2025 r. złożyła przez platformę e-PUAP wniosek o udostępnienie informacji o środowisku w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] grudnia 2025 r. do uzupełnienia braku formalnego wniosku (z dnia [...] marca 2025 r. – przyp. Sądu) poprzez jego podpisanie podpisem kwalifikowanym, podpisem elektronicznym, a które to wezwanie stanowiło wykonanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Go 475/25. Skarżąca wskazała na brak udostępnienia przez organ informacji pomimo upływu terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.u.i.ś.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w następstwie wyroku Sądu z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 475/25, wezwał wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku formalnego wniosku z dnia [...] marca 2025 r. poprzez jego podpisanie. Brak formalny w/w wniosku został usunięty przez skarżącą w dniu 11 grudnia 2025 r., wobec czego termin do wydania przez organ decyzji zgonnie z
art. 14 ust. 1 u.u.i.ś. ubiegał [...] stycznia 2026 r. Organ przyznał, że nie wywiązał się z tego terminu, co było spowodowane okresem świątecznym i brakami kadrowymi oraz dużą ilością spraw generowanych przez skarżącą. Jednocześnie organ poinformował, że w dniu [...] stycznia 2026 r. wydana została przez organ decyzja utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2025 r. W świetle powyższych okoliczności zdaniem organu brak jest podstaw do stwierdzenia dopuszczenia się przez niego bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie skarga [...] z siedzibą w [...] na bezczynność [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] w zakresie rozpoznania wniosku Fundacji z dnia [...] marca 2025 r. (o treści przytoczonej w stanie faktycznym uzasadnienia), zgłoszonego w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czyli wniosku o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie. Należy wskazać, iż złożenie wniosku z dnia [...] marca 2025 r. w tym trybie potwierdza sama treść tego wniosku, a także treść skargi i przede wszystkim prawomocne wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Go 54/25 i z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 475/25, w którym tak został w/w wniosek zakwalifikowany (wyrok jako prawomocny jest wiążący zgodnie z art. 170 i 153 p.p.s.a.).
Przepisy u.u.i.ś. regulują m.in. zasady i tryb postępowania w sprawie udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, który to tryb jest trybem szczególnym w stosunku do trybu ogólnego, przewidzianego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm., dalej jako u.d.i.p.). Wskazać należy, że co do zasady realizacja konstytucyjnie przysługującego obywatelom prawa do uzyskiwania informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP), odbywa się na zasadach i trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakże, w przypadku odmiennego ukształtowania zasad i trybu dostępu do informacji będących informacjami publicznymi w innych trybach, ustawodawca przyznał pierwszeństwo na rzecz tych innych trybów (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z tym przepisem - przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis ten oznacza, iż wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną, uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji, zaś stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić - pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3322/18, oraz uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13). Skoro u.u.i.ś. określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie (art. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś.), przepisy u.d.i.p. w tym zakresie nie znajdują zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 462/15).
W myśl art. 20 ust. 2 u.u.i.ś. do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie stosuje się przepisy p.p.s.a. Oceniając dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie u.u.i.ś., która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie oraz do terminu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji i przekazania wniosku podmiotowi, w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja (art. 14 ust. 2 i art. 19 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś.). Utrwalone już orzecznictwo sądów administracyjnych także potwierdza, że skarga na bezczynność w postępowaniu toczącym się na podstawie u.u.i..ś., analogicznie jak w przypadku informacji publicznej, nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 czerwca 2016 r., II OSK 1391/16, wyroki: WSA w Warszawie z 6 maja 2021 r., IV SAB/Wa 1335/20, WSA w Opolu z 23 lipca 2020 r., II SAB/Op 39/20, WSA w Kielcach z 3 października 2018 r., II SAB/Ke 55/18 ). Zatem skargę wniesioną w niniejszej sprawie uznać należało za dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu.
W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, podobnie jak w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Przy czym o spełnieniu tych elementów na gruncie przedmiotowej sprawy przesądził już tutejszy Sąd w wyroku z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Go 54/25, gdzie Sąd stwierdził, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację o środowisku w rozumieniu u.u.i.ś, a skarżony podmiot jest tym, który jest obowiązany do rozpoznania wniosku i udzielenia informacji o środowisku i jego ochronie. Zatem ocena prawna w w/w zakresie nie podlega ponownemu badaniu, gdyż Sąd pozostaje związany nią na podstawie w/w wyroku (podobnie w treści wyroku z dnia 30 października 2025 r., II SA/Go 475/25).
Ponieważ przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności, inaczej niż na gruncie K.p.a., zasadne jest posiłkowanie się wykładnią systemową i odwołanie się do definicji formułowanej w przepisach K.p.a., gdzie art. 37 § 1 pkt 1 stanowi, że jest to sytuacja, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Zatem jest to sytuacja, w której organ w prawnie ustalonym terminie, wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Badanie skargi na bezczynność sprowadza się więc do oceny czy w okolicznościach danej sprawy, w zakreślonych ramach czasowych, podjęto czynności, dla których postępowanie jest prowadzone. Celem skargi na bezczynność jest zaś doprowadzenie do załatwienia sprawy. Tezy te są utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki: NSA z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16; z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17). Zatem istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zaś oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.
Zgodnie z art. 14 u.u.i.ś. władze publiczne udostępniają informacje o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku (ust. 1). Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. W tym przypadku przepisy art. 35 § 5 i art. 36 K.p.a. stosuje się odpowiednio (ust. 2). W przypadku odmowy udostępnienia informacji, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio (ust. 5). Na podstawie art. 14 ust. 1 u.u.i.ś. podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji, jeżeli uzna ją za informację o środowisku i jego ochronie, udostępnia tę informację przez zwykłą czynność materialno-techniczną albo na podstawie art. 20 ust. 1 u.u.i.ś. wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie. Natomiast jeżeli podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji uzna, że informacja ta nie stanowi informacji o środowisku, winien - w drodze pisma - poinformować wnioskodawcę o zajętym stanowisku.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżąca Fundacja złożyła wniosek o udzielenie informacji o środowisku w dniu [...] marca 2025 r., który rozpoznany został przez skarżony organ pismem z dnia [...] marca 2025 r. wskazującym, że okoliczności i charakter tego wniosku, w myśl art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jednoznacznie przesądzają, iż stanowi on nadużycie prawa do informacji o środowisku, a tym samym żądane w nim informacje nie podlegają udostępnieniu w myśl przepisów u.u.i.ś. Powyższe pismo uznane zostało w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 czerwca 2025 r., II SAB/Go 54/25 za decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji o środowisku. Natomiast po złożeniu przez Spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności – pozytywnie rozpatrzonym przez organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2025 r., Prezes Spółki wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2025 r., utrzymującą w całości w mocy decyzję z [...] marca 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji o środowisku.
Dalej zaś na skutek skargi wniesionej przez Fundację do tutejszego Sądu od w/w decyzji Sąd wyrokiem z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 475/25 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2025 r. zwracając uwagę na brak formalny wniosku skarżącej w postaci podpisu wniosku i zobowiązując organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w przypadku, gdy organ ponownie zmierzać będzie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji, do wezwania strony skarżącej do usunięcia braku formalnego wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego podpisanie oraz wykazanie, że osoba podpisująca wniosek była do tego uprawniona w dacie dokonania tej czynności. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 30 grudnia 2025 r., a doręczenie organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpiło w dniu 21 stycznia 2026 r. Przy czym, jak wynika z analizy akt sprawy i stanowiska stron, organ pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego wniosku z dnia [...] marca 2025 r., który usunięty został przez skarżącą w dniu [...] grudnia 2025 r. Natomiast decyzja utrzymująca w mocy decyzję własną organu z dnia [...] marca 2025 r. wydana została przez organ w dniu [...] stycznia 2026 r., po wniesieniu przez Fundację skargi na bezczynność do tutejszego Sądu.
Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, iż z pewnością w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z najczęściej spotykanym, klasycznym przypadkiem, gdy wnioskodawca po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji o środowisku, po bezskutecznym upływie terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.u.i.ś, wnosi skargę na bezczynność organu. W niniejszej bowiem sprawie skarżony organ rozstrzygał już w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2025 r., wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji o środowisku z dnia [...] marca 2025 r., a tutejszy Sąd orzekał w sprawie już trzykrotnie. Powyższe powoduje, iż ocena Sądu z punktu widzenia dopuszczenia się przez organ bezczynności wymaga szczegółowej analizy przepisów prawa na tle ustalonego stanu faktycznego, nie jest wystarczające samo odniesienie do terminu wynikającego z art. 14 ust. 1 u.u.i.ś.
Zasadnicze znaczenie bowiem przy ocenie czy w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się bezczynności ma kwestia wydanego przez tutejszy Sąd ostatniego z wyroków tj. z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 475/25. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na treść art. 286 p.p.s.a., która ma w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie. Mianowicie zgodnie z art. 286 § 1 p.p.s.a. po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności (...). Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli akta administracyjne sprawy są prowadzone w postaci elektronicznej. Organowi administracji publicznej doręcza się odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności (§ 1a). Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia (§ 2). Jak wskazuje się w piśmiennictwie, znaczenie art. 286 § 2 p.p.s.a. jest niebagatelne, ustanawia on bowiem cezurę, od której obliczać należy termin do załatwienia sprawy po wykonaniu sądowej kontroli działalności administracji. Przewidziane w przepisach prawa, zwłaszcza w art. 35 § 1–3a k.p.a. i art. 139 § 1–3 o.p. (ale także wynikające z przepisów szczególnych), terminy biegną od chwili zwrotu akt, ewentualnie – gdy na podstawie art. 286 § 1a doręczany jest jedynie odpis prawomocnego orzeczenia – od momentu tego doręczenia. (por. J. Wegner [w:] T. Kolanowski, J. Wegner, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2026, art. 286.).
Treść cyt. art. 286 § 2 p.p.s.a. wskazuje zatem wyraźnie jak liczyć termin do rozpoznania sprawy (wniosku), co pozwala też określić od jakiego momentu można uznać, że organ dopuszcza się bezczynności. Z treści w/w przepisu jednoznacznie wynika, że bieg terminu do rozpoznania przez organ sprawy (wniosku) biegnie od daty doręczenia organowi przez Sąd odpisu prawomocnego orzeczenia, ewentualnie jeżeli były w sprawie przesyłane akta administracyjne, to wówczas od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z uzasadnieniem wraz z aktami administracyjnymi w sprawie. Dopiero od tego momentu zaczyna biec wobec organu termin do załatwienia sprawy, natomiast wcześniej organ ten nie może popaść w bezczynność.
Skoro zatem analiza akt przedmiotowej sprawy i ustalenia poczynione przez tutejszy Sąd wykazały, że odpis wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 475/25 doręczony został skarżonemu organowi wraz z uzasadnieniem w dniu [...] stycznia 2026 r., to należało uznać, że dopiero od tego momentu zaczyna biec wobec organu termin do rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej z [...] marca 2025 r. Mając na uwadze, iż sprawa po zwróceniu przez Sąd akt organowi znajdowała się na etapie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji własnej organu z dnia [...] marca 2025 r., w zakresie terminu jaki obowiązany był zachować organ, zastosowanie znalazły odpowiednio stosowane przepisy k.p.a., mając na uwadze treść art. 15 u.u.i.ś. Termin na rozpoznanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wynosi miesiąc (art. 35 § 3 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 u.u.i.ś.), licząc od daty doręczenia przez Sąd organowi odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Wobec powyższego termin ten nie upłynął jeszcze, gdy skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu. Nawet jeżeli liczyć termin do rozpoznania wniosku (jeżeli przyjąć, że organ nie stosowałby trybu decyzyjnego) wynikający z art. 14 ust. 1 u.u.i.ś. termin ten także wynosiłby 30 dni, a zatem wynik byłyby taki sam.
Dodać przy tym należy, że skarżony organ wydał w dniu [...] stycznia 2026 r. decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] marca 2025r. (która stała się przedmiotem odrębnej skargi wniesionej do tutejszego Sądu tj. sygn. akt II SA/Go 194/26). W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, iż brak było podstaw do stwierdzenia w przedmiotowej sprawie bezczynności organu, a tym skarga okazała się nieuzasadniona.
Natomiast bez znaczenia dla przedstawionej powyżej oceny pozostaje okoliczność, iż organ jeszcze przez doręczeniem mu odpisu wyroku tutejszego Sądu wraz z uzasadnieniem, pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. wezwał skarżąca - stosując się do wskazań Sądu zwartych w uzasadnieniu wyroku z [...] października 2025 r., a skarżąca udzieliła na to wezwanie odpowiedzi w dniu [...] grudnia 2025 r. Podjęcie przez organ tych czynności nie wpłynęło na modyfikację ustawowo określonego w art. 286 § 2 p.p.s.a. rozpoczęcia biegu terminu do załatwienia przez organ sprawy i związanej z tym terminem oceny zagadnienia dotyczącego bezczynności organu.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.