II SAB/Go 31/26

II SAB/Go 31/26 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Jaśkiewicz /sprawozdawca/
Jarosław Piątek
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1079
art. 210 ust. 1, art. 223 ust. 1
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 337
art. 100 d
Ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 37
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3 § 2 pkt 8, art. 52 § 1, art. 53 § 2b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi E.E. na bezczynność i przewlekłość Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w Polsce oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Dnia 3 października 2025r. E. E., będąca obywatelką Białorusi, działając przez pełnomocnika złożyła do Wojewody [...] wniosek
o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w Polsce. Dnia
8 grudnia 2025r. złożyła ponaglenie wskazując, że jej wniosek nie został załatwiony w terminach określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] grudnia 2025r. organ pozostawił to ponaglenie bez rozpoznania.
2. Dnia 10 stycznia 2026r. E. E. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość w jej sprawie, zarzucając Wojewodzie [...] naruszenie art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 4, a także art. 61 i 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025r. poz. 1691, dalej k.p.a.). W skardze wniosła o:
1) stwierdzenie, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności i przewlekłości
w prowadzeniu postępowania,
2) zobowiązanie Wojewody [...] do załatwienia sprawy,
3) stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
4) zarządzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania,
5) rozpoznanie niniejszej skargi w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi opisała przebieg sprawy i przedstawiła argumentację prawną sprowadzającą się głównie do opisu zasad postępowania administracyjnego oraz wyboru orzecznictwa.
3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie albo odrzucenie, powołując się na przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013r.
o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1079) oraz ustawy z dnia 12 marca 2022r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j Dz. U. z 2025r. poz. 337) i wskazując, że skarżąca złożyła wniosek
o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE w dniu 3 października 2025r., czyli w trakcie obowiązywania przepisów zawieszających terminy rozpatrywania takich wniosków. Następnie organ szeroko uzasadnił przyczyny i cele wprowadzenia przepisów wstrzymujących bieg terminów w sprawach cudzoziemców o zezwolenie na pobyt na terytorium Polski. W konkluzji wniósł o "odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na czasową niedopuszczalność wywodzenia środków prawnych zwalczających bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a zatem również skarg o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p. p. s. a., a w przypadku uznania dopuszczalności skargi o jej oddalenie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) stanowi, że kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4.
Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
5. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie zaś z art. 53 § 2b p.p.s.a skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przepisów tych wynika, że wniesienie ponaglenia w trybie w art. 37 k.p.a. stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.
W sprawie przed wniesieniem skargi do sądu zostało wniesione ponaglenie, co umożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma bowiem znaczenia prawnego to, czy ponaglenie zostało załatwione przez organ II instancji, czy nie i czy zostało uwzględnione. Wystarczające jest jego wniesienie.
6. Wniosek złożony w sprawie i zarzucana w nim bezczynność i przewlekłość (skarga tych instytucji nie rozróżnia a są rozłączne) dotyczą wniosku skarżącej cudzoziemki o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w Polsce. Zgodnie z przepisem art. 223 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach do udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stosuje się przepisy art. 202, art. 203 ust. 2a i 2b oraz
art. 206-210 tej ustawy. Zgodnie zaś z przepisem art. 210 ust. 1 cytowanej ustawy decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje
się w terminie 6 miesięcy. Poprzez odesłanie, o którym mowa w art. 223 ustawy
o cudzoziemcach, 6 miesięczny termin na wydanie decyzji dotyczy również sprawy udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
w Polsce.
Przywołane przepisy regulują w sposób ścisły terminy załatwienia wniosku
o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, wydłużając ten termin do 6 miesięcy od dnia spełnienia wymogów określonych w art. 210 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach (w zw. z art. 233 ust. 1). Wniosek w niniejszej sprawie został złożony dnia 3 października 2025 r. zatem w dacie składania ponaglenia, jak i skargi do tutejszego sądu
6 miesięczny termin, o którym mowa w tym przepisie nie upłynął. Dla ustalenia tej okoliczności nie ma więc znaczenia podnoszona przez organ kwestia braków formalnych wniosku, która ten okres może jeszcze wydłużyć.
Wskazane przepisy ustawy o cudzoziemcach mają charakter szczególny
i jako tzw. lex specialis wyłączają w uregulowanym w nich zakresie ogólne przepisy
o terminach załatwiania spraw administracyjnych zawarte w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów skarga jako przedwczesna a więc bezzasadna podlegać musiała oddaleniu w całym jej zakresie (art. 151 p.p.s.a.).
7. Odnosząc się do powoływanej przez organ ustawy z dnia 12 marca 2022r.
o pomocy obywatelom Ukrainy należy wskazać, że w aktualnym orzecznictwie odnoszącym się do stanów faktycznych dotyczących wniosków cudzoziemców
o pobyt na terytoriom Polski złożonych po dniu 30 czerwca 2024 r. przyjmuje się, iż ponad dwuletni okres od dnia 15 kwietnia 2022r. do dnia 30 czerwca 2024r. był wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Przyjmuje się, że nadzwyczajne okoliczności, które stanowiły o wprowadzaniu takich regulacji nie mogły stanowić podstawy do kolejnego przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy (z wielu por. wyroki NSA z dnia 19 maja
2025 r., II OSK 2921/24, II OSK 2498/24, II OSK 2737/24 i 2926/24; 28 maja 2025 r., II OSK 2945/24; 12 czerwca 2025 r., akt II OSK 3096/24; 26 czerwca 2025 r., II OSK 2234/24 i II OSK 2243/24; CBOSA).
Poglądy te aktualnie już jednolite, tutejszy sąd je podziela i uwzględnia, co oznacza, że nie znajduje podstaw do zastosowania wskazanych przez organ przepisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w niniejszej sprawie. Nie ma to jednak znaczenia dla jej rozstrzygnięcia z przyczyn wskazanych w poprzednim punkcie.