II SAB/Go 195/25

II SAB/Go 195/25 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-11-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Krzysztof Rogalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpatrzenia petycji postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2025 r. Stowarzyszenie [...] w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Zastępcy Burmistrza [...] w przedmiocie rozpatrzenia pisma z dnia [...] sierpnia 2025 r., w którym Stowarzyszenie zarzuciło Zastępcy Burmistrza nadużycie uprawnień poprzez podanie do "publicznej wiadomości, że most graniczny w [...] należy administracyjnie do [...], co jest kłamstwem", a dalej domagało się publicznego zdementowania ww. stwierdzenia.
W skierowanym do Sądu piśmie z dnia [...] listopada 2025 r. Stowarzyszenie doprecyzowało, że przedmiotem skargi jest "bezczynność, opieszałość i arogancja administracyjna v-ce Burmistrza" wobec pisma z dnia[...] sierpnia 2025 r., które jako petycja w interesie publicznym jest chroniona przepisami ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 870).
W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wobec dyspozycji art. 11a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153) Sąd przyjął, iż organem, którego bezczynność stanowić może przedmiot rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi jest burmistrz, tworzący wraz z radą miejską organy jednostki samorządu terytorialnego – gminy, a nie nieposiadający statusu organu administracji publicznej pracownik samorządowy, którym niewątpliwie jest zastępca burmistrza (art. 26a u.s.g.). Zastępca wójta (burmistrza) jest bowiem pracownikiem samorządowym zatrudnianym na podstawie powołania w urzędzie gminy, co wynika z treści art. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U.2024 r., poz. 1135 ze zm.). Stąd jako organ, którego bezczynność stanowi przedmiot skargi Stowarzyszenia [...] z dnia [...] września 2025 r., uznany został Burmistrz [...]. Skargę do sądu administracyjnego można bowiem wnieść na działanie, przewlekłe prowadzenie postępowania lub – tak jak w niniejszej sprawie – bezczynność organu administracji publicznej (co wynika z treści art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), a nie określonej osoby, nawet jeśli osoba ta jest pracownikiem urzędu będącego strukturą pomocniczą organu administracji publicznej.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo badaniem dopuszczalności jej wniesienia, obejmującym również ocenę tego, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Negatywny wynik tejże oceny uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ ten zwleka z wydaniem – wskazanych w pkt 1-4 – decyzji, postanowień lub aktów, nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, prowadzi przewlekle postępowanie w sprawie wydania wymienionej w pkt 4a interpretacji indywidualnej z zakresu prawa podatkowego lub opinii zabezpieczającej (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), bądź zwleka z wydaniem innych aktów lub czynności wyszczególnionych przez ustawodawcę w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu jest zatem pochodną dopuszczalności skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi bezczynność w zakresie złożonej – w interesie publicznym – petycji. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, wedle którego sposób procedowania w przedmiocie petycji pozostaje poza zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, bowiem ani ustawa o petycjach, ani żadne inne ustawy szczególne nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego działań realizowanych w ramach tego postępowania. Podkreśla się, że rozpatrzenie petycji następuje w formie czynności materialno - technicznej, to jest zawiadomienia, które nie ma charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a tylko takie akty stanowią przedmiot kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 2878/24). W konsekwencji, kontroli sądów administracyjnych na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i przepisów szczególnych nie została również poddana bezczynność organów władzy publicznej w przedmiocie rozpatrzenia petycji (vide postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 81/20, WSA w Kielcach z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Ke 81/21, WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt I SAB/Go 5/22).
Wobec uznania, iż brak reakcji organu jednostki samorządu terytorialnego na złożoną petycję nie podlega określonej powyżej kognicji sądów administracyjnych, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., na mocy którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, postanowiono jak w sentencji postanowienia.
Z uwagi na stwierdzoną niedopuszczalność skargi, Sąd za bezprzedmiotowe uznał badanie umocowania osoby wnoszącej skargę w imieniu Stowarzyszenia do dokonania tejże czynności procesowej.