II SAB/Go 12/06

II SAB/Go 12/06 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Joanna Brzezińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nadania biegu odwołaniu z dnia 7 lutego 2006 r. postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 marca 2006 r. A.P. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w związku z naruszeniem art. 133 i 131 Kpa w zakresie odwołania skarżącego z dnia 7 lutego 2006 r. od decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.
Odpowiadając na skargę Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie wskazując, że dokumenty w sprawie wraz z odwołaniem zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] lutego 2006 r. Na skutek trudności w doręczeniu zawiadomienia stronie skarżącej, w dniu 13 marca 2006 r. przesłano je listem poleconym. Decyzja z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270 z późn.zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności.
W niniejszej sprawie przedmiot skargi został przez A.P. określony bardzo lakonicznie jako bezczynność organu: "w związku z naruszeniem przepisów art. 131 i 133 Kpa - odwołanie z dnia 7 lutego 2006 r.". W myśl wskazanych przez skarżącego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zobowiązany jest zawiadomić pozostałe strony o wniesieniu odwołania (art. 131) oraz przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132. (art. 133).
Należy podkreślić zatem, że wskazane obowiązki należą do czynności administracyjno-technicznych organu, który wydał decyzję zaskarżoną odwołaniem. Przy czym w odniesieniu do strony, która wniosła odwołanie nie ma zastosowania przepis art. 131. gdyż formułuje on obowiązek poinformowania innych stron o wniesieniu odwołania.
Przez dopuszczalność skargi sensu stricto należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi w tym rozumieniu jest więc złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
W myśl przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy te są powołane wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych przewidzianych ustawami szczególnymi. Jednocześnie w art. 3 § 2 ww. ustawy ustawodawca zastrzegł, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne,
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej
dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone
w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zatem skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu można wnieść wyłącznie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Wynika to z użytego w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a sformułowania: "w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4". Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.. Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. art. 149 P.p.s.a).
W tych okolicznościach nie można uczynić przedmiotem skargi na bezczynność organu pierwszej instancji samej czynności nieprzekazania w terminie odwołania organowi drugiej instancji, gdyż po wniesieniu odwołania to organ drugiej instancji jest zobowiązany do wydania orzeczenia w sprawie. W przypadku zaniechania wydania przez niego decyzji w terminach wskazanych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, po wyczerpaniu trybu wskazanego w art. 37 § 2 Kpa skarżącemu przysługiwałaby skarga na bezczynność organu drugiej instancji polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.