II SAB/Gl 35/26

II SAB/Gl 35/26 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-04-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.M., A.M., A.P., M.P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta U. w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej solidarnie wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 stycznia 2026 r., sprecyzowanym pismem z dnia 6 marca 2026 r., T.M., A.M., A.P., M.P. (dalej: "skarżący") złożyli skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta U. (dalej również jako: "organ") w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 8 stycznia 2026 r. wydał decyzję, nr [...], o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie 84 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, bliźniaczej oraz wolnostojącej wraz z miejscami postojowymi oraz infrastrukturą techniczną, na nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...], obręb [...], położonej w U. przy ul. [...].
W toku postępowania skarżący T.M. złożył liczne pisma procesowe podając, że obwieszczenie o wydaniu decyzji opublikowano w dniu 14 stycznia 2026 r. (zob. pismo z dnia 7 kwietnia 2026 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się bowiem wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Badanie przez sąd administracyjny dopuszczalności skargi polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Badaniu sądu podlega więc na wstępie istnienie przedmiotowej przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy na zaskarżoną formę działalności administracji publicznej lub jej zaniechania (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Ustalenie natomiast przez sąd, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, czyni bezprzedmiotowym badanie przez sąd warunków formalnych dopuszczalności wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 136/21).
Sąd stoi na stanowisku, że skarżący wnieśli skargę w sprawie objętej kognicją sądów administracyjnych. Dotyczy ona bowiem bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy, tj. wydania decyzji. Dostrzec jednak trzeba, że już przed wniesieniem skargi decyzja ta została wydana.
Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podstawą dla odrzucenia tego rodzaju skargi jest przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, należy bowiem uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia rozumianego, jako bezczynność niedającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ w sposób kończący postępowanie administracyjne. Po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, bezczynność postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania braku podjęcia działań organu w określonym terminie.
Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, w której przyjął, że wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Nadmienić także przyjdzie, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r. (sygn. akt I NSKP 21/21) przyjął, że z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym. Oznacza to, że decyzja istnieje, natomiast dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i faktycznej.
Sytuacja taka zdaniem Sądu ma miejsce w niniejszej sprawie. Postępowanie przed organem zakończyło się wydaniem decyzji w dniu 8 stycznia 2026 r. w przedmiocie warunków zabudowy działki nr ewid. [...], obręb [...], położonej w U. przy ul. [...]. Każdy ze skarżących został poinformowany w trybie obwieszczenia, na podstawie art. 49a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. z 2025 r. poz. 1691), o wydanej merytorycznej decyzji. Natomiast skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w powyżej opisanym zakresie skarżący, także w imieniu A.M., A.P., M.P. (zob. pismo z dnia 6 marca 206 r.), wniósł w piśmie z dnia 12 stycznia 2026 r. (godz. 14:26:24), za pośrednictwem platformy e-PUAP, a więc już po wydaniu decyzji. W chwili złożenia skargi w obrocie prawnym pozostawała powyżej wskazana decyzja Burmistrza Miasta U. Tym samym okoliczność przywołana przez T.M., że obwieszczenie o wydaniu decyzji opublikowano w dniu 14 stycznia 2026 r., pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.