II SAB/Gd 37/25

II SAB/Gd 37/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska
Jakub Chojnacki
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Redy w sprawie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
R Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Burmistrza Redy w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2024 r. R. Spółka z o.o. (dalej jako: "strona", "skarżąca", "Spółka") zwróciła się do Burmistrza Miasta Reda (dalej jako: "organ I instancji", "Burmistrz") z wnioskiem z wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie: Inwestycja A - Zespól zabudowy zakwaterowania turystycznego z dopuszczeniem wbudowanych lokali usługowych w parterach budynków wraz z towarzyszącą infrastrukturą (techniczną i komunikacyjną) i zagospodarowaniem terenu na części działki nr [...] (obręb [...]) w R., Inwestycja B - Utwardzona droga wewnętrzna wraz z towarzyszącą infrastrukturą (techniczną i komunikacyjną) i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] oraz części działek nr [...]-[...] w R.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2024 r. Burmistrz zawiesił postępowanie w sprawie wniosku o ustalenie warunków zabudowy do dnia 2 listopada 2025 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako: ""Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 20 lutego 2025 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowienie Kolegium wraz z aktami administracyjnymi wpłynęło do organu I instancji w dniu 21 marca 2025 r.
Pismem z dnia 16 maja 2025 r. Spółka wniosła do Kolegium ponaglenie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenia sprawy w przedmiocie wydania warunków zabudowy przez Burmistrza Miasta Reda.
Następnie, w dniu 20 maja 2025 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła Burmistrzowi naruszenie przepisu art. 36 § 1 w zw. z art. 35 § 3 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284) polegające na braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie warunków zabudowy, w tym przekraczaniu terminów maksymalnych w których organ powinien rozstrzygnąć sprawę oraz braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia, podejmowanie czynności w sposób opieszały oraz nieefektywny w znacznym odstępie czasu doprowadzając do przewlekłości postępowania. W związku powyższym Spółka wniosła o wyznaczenie Burmistrzowi miesięcznego terminu do rozpatrzenia wniosku z dnia 26 kwietnia 2024 r. w przedmiocie wydania warunków zabudowy, licząc od daty zwrotu wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w sprawie załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie w sprawie załatwienia wniosku z dnia 26 kwietnia 2024 r., a także o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy przez organ I instancji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2.500 złotych. Skarżąca wniosła także o rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym i zasądzanie kosztów postępowania według norm przypisanych prawem. Na wypadek, gdyby organ nie zastosował się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a w zw. z art. 55 ust. 1 P.p.s.a. a także o rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów w trybie art. 106 P.p.s.a. z dokumentów dołączonych do skargi dla wykazania bezczynności i przewlekłości Burmistrza Miasta Reda przy rozpoznaniu wniosków. W ocenie skarżącej Burmistrz jest bezczynny, albowiem pomimo upływu dwumiesięcznego terminu od doręczenia mu postanowienia Kolegium nie rozpoznał wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W ustawowym terminie nie poinformował strony o przyczynach zwłoki oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżąca wskazała także, że w związku z faktem, że organ nie podejmuje jakichkolwiek czynności zmierzających do rozpoznania wniosku uznać należy, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły. W związku z powyższym należy, zdaniem strony, za zasadny uznać wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, stanowiącej swoistą rekompensatę za przekroczenie maksymalnego terminu rozpoznania sprawy oraz przewlekłe prowadzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2025 r. ponownie zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do dnia 2 maja 2026 r. Postanowienie zostało wysłane na adres do korespondencji wskazany w złożonym wniosku z dnia 26 kwietnia 2024 r. Z powodu niemożności doręczenia adresatowi, w dniu 5 maja 2025 r. pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP Rumia. Przesyłka została zwrócona do nadawcy, gdyż adresat nie odebrał awizowanej korespondencji do dnia 21 maja 2025 r. (data zwrotu pisma). Postanowienie wraz z kopertą wpłynęło do organu w dniu 23 maja 2025 r.
W ocenie Burmistrza organ nie pozostawał w bezczynności. Wnioskodawca nie odebrał wydanego postanowienia w terminie w związku z czym utracił możliwość złożenia zażalenia na wydane postanowienie. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że wnioskodawca nie poinformował o zmianie adresu korespondencyjnego. Zdaniem Burmistrza nie było przesłanek, aby korespondencję kierować na inny adres jedynie z tytułu złożenia zażalenia przez Spółkę R.
W piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2025 r. Spółka, podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w skardze, wskazała, że bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 kwietnia 2024 r. wystąpiła z upływem 2 miesięcznego maksymalnego terminu do rozpoznania wniosku biegnącego od dnia 21 marca 2025 r. tj. od dnia doręczenia Burmistrzowi postanowienia Kolegium z dnia 20 lutego 2025 r. do dnia 2 czerwca 2025 r. tj. do dnia zapoznania się z postanowieniem Burmistrza z dnia 14 kwietnia 2025 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Przewlekłość w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 kwietnia 2024 r. wystąpiła natomiast w okresie od dnia 21 marca 2025 r. do 2 czerwca 2025 r. z uwagi na brak podjęcia w tym okresie jakichkolwiek czynności prawnych, a nawet faktycznych, zmierzających do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o wydanie warunków zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że w dniu 16 maja 2025 r. skarżąca Spółka zwróciła się, za pośrednictwem Burmistrza Miasta Redy, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z ponagleniem na bezczynność i przewlekłość postępowania. Tym samym skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z tym wniesioną skargę należało uznać za dopuszczalną.
Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przez przewlekłość postępowania należy natomiast rozumieć stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Natomiast przez "przewlekłe prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.
Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r. I OSK 1467/18; orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oceniając przebieg postępowania w kontrolowanej sprawie Sąd stwierdził, że Burmistrz nie dopuścił się bezczynności a toczące się przed nim postępowanie nie było prowadzone przewlekle.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Spółki z 26 kwietnia 2024 r., który wpłynął do organu w dniu 2 maja 2024 r. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do § 3 tego przepisu, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Powyższe oznacza, że w dniu 2 maja 2024 r. doszło do wszczęcia na wniosek postępowania w sprawie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie: Inwestycja A - Zespól zabudowy zakwaterowania turystycznego z dopuszczeniem wbudowanych lokali usługowych w parterach budynków wraz z towarzyszącą infrastrukturą (techniczną i komunikacyjną) i zagospodarowaniem terenu na części działki nr [...] (obręb 1) w R., Inwestycja B - Utwardzona droga wewnętrzna wraz z towarzyszącą infrastrukturą (techniczną i komunikacyjną) i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] oraz części działek nr [...]-[...] w R. Od tego też momentu Burmistrz był związany regułami rządzącymi postępowaniem administracyjnym, wyznaczanymi także przepisami prawa materialnego właściwymi dla kwestii warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz terminami załatwiania spraw ustanowionymi w art. 35, art. 36 k.p.a. i prawem materialnym.
Ze względu na przedmiot postępowania w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.; dalej jako: "u.p.z.p."), które zawierają szczególne uregulowania dotyczące terminu wydania decyzji administracyjnej. I tak, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 1a-1d, 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, z tym że termin, o którym mowa w art. 51 ust. 2 (wydania decyzji – przypis Sądu) wynosi 90 dni.
Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że przed upływem 3-miesięcznego terminu załatwienia sprawy organ I instancji wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego (w dniu 10 czerwca 2024 r.). Zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów załatwienia spraw określonych w art. 35 § 1-4 k.p.a. nie wlicza się okresu zawieszenia. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie (art. 103 k.p.a.). Z przedłożonej dokumentacji wynika ponadto, że postanowienie z dnia 10 czerwca 2024 r. zostało poddane kontroli instancyjnej, w wyniku której Kolegium, postanowieniem z dnia 20 lutego 2025 r., uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowienie Kolegium wraz z aktami administracyjnymi wpłynęło do organu I instancji w dniu 21 marca 2025 r. W związku z powyższym, okresu od 10 czerwca 2024 r. do 21 marca 2025 r. nie można było wliczać do biegu terminu załatwienia sprawy. W niniejszym postępowaniu terminy zaczęły ponownie biec od 21 marca 2025 r. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2025 r., wydanym przed upływem 3-miesięcznego terminu załatwienia sprawy, Burmistrz ponownie zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do dnia 2 maja 2026 r. Orzeczenie to stało się ostateczne w dniu 20 maja 2025 r.
Z powyższego wynika, że zarówno w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 20 maja 2025 r., jak i w dacie wyrokowania, postępowanie administracyjne w sprawie wniosku Spółki było zawieszone.
W orzecznictwie wskazuje się, że funkcjonujące w obrocie prawnym ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możliwość powstania bezczynności lub przewlekłości (za okres zawieszenia), związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia (kwestionowania we właściwym trybie i toku) tego postanowienia (zob. wyroki NSA z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1037/21;
z 30 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1470/21; z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt
I OSK 1222/15; z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1780/12). Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego po wyczerpaniu przez stronę administracyjnego toku instancji (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt
I OSK 1222/15; z 29 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1380/07; postanowienie NSA z 29 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 697/92).
Z tych względów nie można Burmistrzowi w kontrolowanej sprawie przypisać bezczynności po zwrocie akt sprawy przez Kolegium, co nastąpiło w dniu 21 marca 2025 r. Ze względu na skuteczne zawieszenie postępowania administracyjnego nie upłynął bowiem termin na rozpoznanie sprawy.
W ocenie Sądu skarga jest również niezasadna w zakresie podnoszonego w niej zarzutu przewlekłości postępowania. Jak już wcześniej wskazano, przewlekłość postępowania występuje wtedy, gdy terminy ustawowe lub wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona. W niniejszej sprawie, ze względu na skuteczne zawieszenie postępowania, ustawowe terminy załatwienia sprawy (wynikające z art. 35 k.p.a. a także z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), które rozpoczęły swój bieg w dacie wpływu wniosku Spółki do organu, nie biegły. Taki stan istniał także w dacie wniesienia skargi.
Zdaniem Sądu chronologia czynności podejmowanych przez Burmistrza nie wskazuje na to, aby organ uchylał się od załatwienia wniosku Spółki. Wszystkie podejmowane działania były uzasadnione procesowo. Postanowienia o zawieszeniu postępowania były wydawane przez Burmistrza przed upływem wyznaczonych przepisami terminów. Tym samym uznać należy, że organ wywiązywał się ze swoich procesowych obowiązków a ponadto czuwał nad przebiegiem postępowania i podejmował działania adekwatne do zaistniałego stanu faktycznego. W szczególności organ uwzględnił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy warunków zabudowy, lecz z urzędu posiadał też wiedzę, że aktualnie procedowany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego swoimi postanowieniami teren planowanej inwestycji. W dniu 25 października 2017 r. Rada Miejska w Redzie podjęła bowiem uchwałę nr XXXVI/369/2017 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowo - wschodniej części jednostki "C", na wschód od ulicy Obwodowej w Redzie, która swoim zakresem obejmowała m.in. działki nr [...]-[...].
Zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Stosowanie natomiast do treści do ust. 3, w przypadku, gdy w okresie zawieszenia nie uchwalono planu lub jego zmiany, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego.
W orzecznictwie uznaje się za dopuszczalne i celowe wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, przy czym tylko wówczas, gdy w dopuszczonym przez ustawodawcę okresie zawieszenia w rzeczywistości nastąpiłoby uchwalenie planu (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 902/10). Możliwość zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jaką daje przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na rozpoczęte i kontynuowane prace planistyczne jest wyrazem prymatu planu miejscowego nad konkretnymi wymogami, jakie spełnić musi projektowana inwestycja i skutecznie zabezpiecza realizację władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt
II OSK 2685/15).
Co istotne, powołane przepisy u.p.z.p. posługują się zwrotem "może", zatem zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy z uwagi na postępowanie planistyczne nie jest obowiązkiem, lecz uprawnieniem organu. Każdorazowo więc wójt, burmistrz lub prezydent miasta musi indywidualnie ocenić przesłanki zawieszenia, tj. czy może dojść do ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia, które nie da się pogodzić z projektowanym w miejscowym planie sposobem zagospodarowania tego samego obszaru oraz czy w okresie zawieszenia dojdzie do jego uchwalenia.
Podkreślić jednak należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie dokonuje oceny legalności postanowień o zawieszaniu postępowania, bowiem podlegają one odrębnemu zaskarżeniu, a jedynie dokonuje oceny bezczynności i przewlekłości organu na dzień wniesienia skargi. W związku powyższym Sąd nie mógł oceniać zasadności zawieszenia, w tym szacunków organu co do terminu zrealizowania prac związanych z planem miejscowym, jako podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, mającego wpływ na ustaloną długość zawieszenia. Ewentualnych uchybień w tym zakresie nie można też traktować w kategoriach przewlekłości, czyli intencjonalnego, nieusprawiedliwionego opóźniania. Dodatkowo należy zauważyć, że nieuprawnione jest uzależnienie oceny zasadności zawieszenia postępowania od stopnia zaawansowania prac planistycznych. Ustalenie, że prace prawdopodobnie nie zostaną zakończone w okresie zawieszenia postępowania także nie oznacza, że organ I instancji nie może zawiesić postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1315/17). Jest to jedynie przesłanka do tego, aby podjąć zawieszone postępowanie (art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).
Reasumując, Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, że ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności lub przewlekłości (za okres zawieszenia) związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania uniemożliwia bowiem sądowi zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Skoro postępowanie zostało zawieszone, a postanowienie o zawieszeniu nie zostało zaskarżone, to organ nie może podejmować żadnych czynności (poza zmierzającymi do podjęcia postępowania), w szczególności nie może wydać merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 238/16).
Końcowo, odnosząc się do argumentacji skargi, że postanowienie o zawieszeniu postępowania z 14 kwietnia 2025 r. nie zostało Spółce doręczone z uwagi na skierowanie przesyłki na nieaktualny adres Spółki, wskazać należy, że kwestie te pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. Postanowienie o zawieszeniu podlega odrębnemu zaskarżeniu, zaś Sąd rozpoznając skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, w którym doszło do jego zawieszenia, zobowiązany jest uwzględnić okresy zawieszenia i ich wpływ na terminy załatwienia sprawy. Nie ocenia jednak tego zawieszenia merytorycznie, jak też nie kontroluje czynności związanych z wydaniem postanowienia o zawieszeniu, w tym prawidłowości doręczenia postanowienia.
Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że wskazane powyżej okoliczności znajdujące potwierdzenie w przedłożonej do akt sprawy dokumentacji, pozwalają na uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stawiania Burmistrzowi Miasta Redy zarzutu bezczynności oraz prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, co czyni wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski bezzasadnymi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.