II SAB/Gd 14/25

II SAB/Gd 14/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Krzysztofowicz
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OZ 900/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-12
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie w sprawie robót budowlanych postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. M. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie w sprawie robót budowlanych, w następującym stanie sprawy:
Z akt sprawy wynika, że pismami z 17 października 2024 r. i z 23 grudnia 2024 r. skarżący zwrócił się o podjęcie działań kontrolnych i nadzorczych w sprawie zmniejszenia obszaru biologicznego, budowy zapór wodnych i osuwiskowych i zwiększenia zagrożeń stanu środowiska na działkach nr [...] i [...] (przed podziałem stanowiących działkę nr [...]) w Z., gm. W.
Pismem z 13 stycznia 2025 r. PINB poinformował, że na działce nr [...] realizowano roboty budowlane polegające na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie poinformowano, że organ nadzoru budowlanego nie weryfikuje projektu budowlanego na etapie projektowania, ani też nie wydaje decyzji o pozwoleniu na budowę, nie pełni także funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego. W dalszej kolejności PINB wskazał, że ww. budowa została zakończona a tutejszy organ nie zgłosił sprzeciwu w trybie art. 54 Prawa budowlanego. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii prac skutkujących wykorzystaniem zapór gruntowych i wodnych jako paneli ogrodzenia, PINB wskazał na treść art. 29 ust. 2 pkt 20 Prawa budowlanego oraz wyjaśnił, że nie wymaga ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia utwardzenie powierzchni gruntu na działce budowlanej (art. 29 ust. 4 pkt 4 Prawa budowlanego). W ocenie PINB spory między sąsiadami odnośnie do opisanej budowy mają charakter cywilnoprawny, a w rezultacie ich rozstrzygnięcie nie należy do organów administracyjnych. PINB wskazał także, że jego właściwość została określona w art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego podkreślając, że organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji dla skutecznego wykonywania zadań w zakresie ochrony środowiska czy zadań należących do Wójta Gminy W. Dalej w powołanym piśmie PINB wyjaśnił, że teren działek nr [...]-[...] stanowi drogę, której właścicielem jest Gmina W., natomiast teren działki nr [...] stanowi drogę, której skarżący jest współwłaścicielem. PINB przywołał treść § 28 ust. 1 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczącego warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując przy tym, że budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym zlokalizowana jest droga a w przypadku jego braku – do właściciela terenu. PINB wskazał także, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, Wójt może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom. W konkluzji pisma PINB wskazał, że po przeanalizowaniu pism z 17 października 2024 r. i z 23 grudnia 2024 r. - brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 czy 50-51 Prawa budowlanego.
Pismem z 9 lutego 2025 r. A.M. wniósł skargę na bezczynność PINB i brak podjęcia przez organ ustawowych obowiązków wobec skargi z 17 października 2024 r. i uzupełnień oraz ponaglenia z 5 grudnia 2024 r. a także na bezczynność organu wobec przekazanych mu w ramach kompetencji sprawy przez PWINB, WIOŚ w Gdańsku, Wójta gm. Wejherowo oraz niedopełnienia wymagalności formy decyzji uznającej skargę oraz postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w ww. sprawie. Skarżący wskazał, że organy nie występowały i nie uzasadniały nadzwyczajnego przekroczenia terminów ustawowych, te zaś zostały drastycznie przekroczone. Organy wadliwie przy tym nie różnicują postępowania nadzoru naruszeń prawa budowlanego – wszczynanych obowiązkowo z urzędu od postępowań wszczynanych dla obrony interesu prawnego skarżących. Skarżący podkreślił, że organy nie mogą naruszać zasady ochrony praw słusznie nabytych. Skarżący podkreślił, że brak wydania decyzji lub postanowienia powoduje, że postępowanie jest wciąż otwarte i niezakończone, natomiast PINB uporczywie deklaruje brak woli jego rozpoznania, pomimo że wymagają tego usprawiedliwione żądania skarżących.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o wskazanie, że PINB dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania dotyczącego naruszenia prawa ochrony interesu prawnego skarżących wobec złamania przez inwestora przepisów środowiskowych, geologicznych, stosunków wodnych i niezgodności budowy z szeroko rozumianymi przepisami prawa budowlanego i decyzjami administracyjnymi, nadto organ uniemożliwił skarżącemu obronę swoich praw.
Skarżący wniósł także o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia oraz zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności organów.
Jednocześnie skarżący, wskazując na art. 48 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wniósł o udostępnienie w formie elektronicznej odpisu protokołu PINB z 1 czerwca 2022 r. oraz dziennika budowy spornych inwestycji.
Skarżący wniósł także na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., by zobowiązać PINB do wszczęcia merytorycznego postępowania, przeprowadzenia postępowań merytorycznych, niezbędnych do załatwienia sprawy, jednocześnie na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a. - wnosząc o stwierdzenie istotnych naruszeń prawa i uchybień oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie oraz ich konsekwencji dla skarżącego, uniemożliwiających obronę interesu prawnego.
Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że obowiązek podjęcia działań przez PINB wynika wprost z naruszeń powołanych w skardze zarzutów. PINB wadliwie przy tym odrzuca ustawowe zasady działania organów nadzoru budowlanego, ograniczając zakres swojej kompetencji do art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z pominięciem podstawowych obowiązków i kompetencji nadzoru kontroli z art. 81 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 4 Prawa budowlanego, art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz pominięciem art. 57 ust. 4 i 8, art. 59g ust. 1 i art. 71a.
Za niezgodny z prawdą uznano pkt 1 odpowiedzi PINB z 13 stycznia 2025 r. Za wadliwe uznał natomiast skarżący odrzucenie przez PINB obowiązku kontroli budowy przez uznanie, że utwardzenie gruntu nie jest objęte jakąkolwiek formą kontroli. Zdaniem skarżącego niezgodne jest przy tym samoograniczenie przez PINB swojej właściwości bez uwzględnienia ustawowego i konstytucyjnego obowiązku ochrony środowiska jako organ nadzoru z art. 84 ust. 1 pkt 1, art. 84a ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1-2 Prawa budowlanego, czyli kontroli przestrzegania i stosowania prawa budowlanego w zgodności wykonywania prac z uwzględnieniem zakresu stosowania prawa budowlanego określonego w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit., a więc w szczególności zgodności z planem miejscowym i wymaganiami ochrony środowiska. Niezgodne z prawem jest także odrzucenie obowiązku z art. 84 a ust. 2 pkt 1-2.
Skarżący przedstawił rysunek inwestycji - widok z działki skarżącego wraz ze zdjęciami i przedstawieniem przekroczonych według niego parametrów i naruszeń. Następnie skarżący przedstawił przebieg sprawy.
Dalej skarżący przedstawił argumentację odnoszącą się do bezczynności PINB, w której podkreślił, że załatwienie sprawy indywidualnej następuje w drodze decyzji lub innej przewidzianej prawem formie. Natomiast w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnych czynności w formie przewidzianej przepisami prawa, nie wydał bowiem jakiegokolwiek rozstrzygnięcia czy to postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Po przytoczeniu szeregu przepisów prawa oraz przykładów orzecznictwa, skarżący wskazał, że nawet jeśli organ uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi z urzędu zbadać, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej zaś sprawie PINB odmówił i odrzucił skargi bez ich merytorycznego rozpatrzenia, przeprowadzenia wymaganego prawem postępowania i odniesienia się do zarzutów skargi na niezgodność z planem miejscowym i praw miejscowo-środowiskowych.
Skarżący odniósł się także do praw strony, przedstawiając także przykłady orzecznictwa i cytując przepisy prawa w tym zakresie. Wskazał przy tym, że istnienie swojego interesu wiązał z prawem własności nieruchomości (art. 140 i 144 k.c.).
Wraz ze skargą skarżący złożył "Główny załącznik do skargi", wskazując w nim zarzut naruszenia przez organy art. 7 k.p.a. zobowiązującego organy administracji publicznej, aby przy załatwianiu sprawy, miały wzgląd na interes społeczny i słuszny interes obywateli, a zgodność z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego [MPZP] i możliwość jej obrony, wobec rażących naruszeń stanowi wystarczającą przesłankę do uznania przymiotu strony przy uznaniu zgodności zamierzenia budowlanego wobec konstytucyjnej zasady i jej art. 32 ust. 1, tj. równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, a ścisłemu określeniu tych praw i obowiązków w art. 6 ust. 1 pkt 2, w nawiązaniu do pkt 1 u.p.z.p. oraz wobec art. 81 ust.1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego wobec obowiązku jego przestrzegania w szczególności zgodności z prawem wodnym, dostępem do drogi publicznej i MPZP i ochroną środowiska. Nadto zarzucono naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz jego wybiórczej, niepełnej i dowolnej ocenie i braku rozpatrzenia i odpowiedzi na wszystkie zarzuty zawarte w sprzeciwach. Dalej zarzucono naruszenie art. 7b k.p.a., tj. brak współdziałania organów administracji dla pełnego ich wyjaśnienia, podejmowanie sprzecznych niespójnych logicznie i prawnie decyzji, nie podejmując jakichkolwiek działań, w tym obowiązku współdziałania oraz naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek braku sprzeciwu wobec niezgodności rażącemu charakterowi naruszeń prawa budowlanego i praw środowiskowych, oraz naruszenie art. 28 k.p.a., wykluczenie zasady trybu działania i nieuwzględnienie prawa do bycia stroną postępowania dotyczącego interesu prawnego skarżącego.
Skarżący zarzucił także: nieuznawanie praw strony w sprawie prowadzenia budowy niezgodnie z planem miejscowym, wadliwą odmowę i odrzucenie przez PINB praw strony, nieuznanie prawa skarżącego do uczestnictwa jako strona w postepowaniu, odrzucanie wniosków strony, bezzasadne odrzucanie argumentów skarżących, odmowę dostępu do dokumentacji, naruszenie stosunków wodnych, niepodjęcie z urzędu postępowania, naruszeń art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, w sytuacji gdy projekt jest rażąco niezgodny z ustaleniami prawa miejscowego. Skarżący wniósł przy tym o uznanie wadliwości i niezgodności realizacji planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami oraz o przywrócenie zgodności budowy z przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Pismem z 13 kwietnia 2025 r. skarżący wystąpił o zobowiązanie PINB do udostępnienia dokumentów, dalej pismem z 23 kwietnia 2025 r. uzupełnił skargę a kolejnym pismem z 17 października 2025 r. zażądał od PINB podjęcia ustawowych działań kontrolnych.
W postanowieniu z 7 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 czerwca 2025 r. (sygn. akt II OZ 900/25). Postanowieniem z 16 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z urzędu podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.
Pismem z 3 listopada 2025 r. skarżący uzupełnił uzasadnienie skargi, przytaczając szereg przepisów prawa i przykładów z orzecznictwa.
Pismem z 14 listopada 2025 r. skarżący rozszerzył zarzuty skargi odnosząc się do uchwały NSA o sygn. akt II OPS 2/25 z 8 września 2025 r. i zarzucając PINB i WINB naruszenie przepisów objętych i wynikających wprost ze wskazanych ww. uchwałą założeń doktryny i interpretacji oraz naruszenie poprzez: niewłaściwe zastosowanie art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego, błędną wykładnię art. 37 § 6 k.p.a. i art. 61 k.p.a., błędną wykładnię art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego a także błędną wykładnię art. 84a ust. 2 pkt 1-2, art. 84b ust. 3 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego w nawiązaniu do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej oraz art. 84 ust. 1 pkt 1, art. 84a ust. 1 pkt 1-2 Prawa budowlanego w zakresie obowiązków z art. 84b ust. 4 Prawa budowlanego jako inspekcja oraz kontrola w trybie uproszczonym. Mając na uwadze powyższe wniesiono o przeprowadzenie dowodu z pism PINB wskazujących w ocenie skarżącego uznanie wnioskowego trybu podjęcia wszczęcia i prowadzenia sprawy, nadto wniesiono o pozyskanie wyjaśnień od PINB i WINB. Skarżący podtrzymał przy tym wcześniejsze wnioski skargi, wnosząc o uznanie, że naruszenie przepisów i zasad postępowania administracyjnego przez PINB i WINB wobec odmowy ustalenia objęcia i naruszenia własności i interesów prawnych przez przekroczenie obszarem oddziaływania inwestycji jej granic, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa oraz wniesiono o spowodowanie usunięcia tych naruszeń, o wydanie postanowienia w oparciu o art. 155 § 1 p.p.s.a. wobec PINB i WINB a także o zwrot poniesionych kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszym postępowaniu skarżący zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Wejherowie (dalej jako PINB) bezczynność polegającą na braku przeprowadzenia czynności merytorycznych i wydania decyzji lub postanowienia w niniejszej sprawie. Istotne przy tym jest, że postępowanie, którego wszczęcia skarżący żąda, zasadniczo sprowadzające się do kontroli prowadzenia robót budowlanych zgodnie z przepisami prawa, jest wszczynane z urzędu. Skarżący przy tym oczekuje procesowego załatwienia jego sprawy, tj. wydania decyzji, względnie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a skoro takie nie zapadły – skarżący dopatruje się bezczynności i przewlekłości organu.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej jako k.p.a., bezczynnością organu jest nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zatem bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1987/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Pryzmatem dla oceny podjętych przez organ działań procesowych jest, podjęta w dniu 8 września 2025 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, uchwała o sygn. akt II OPS 2/25, z której wynika, że:
1) z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu.
2) organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku.
Co istotne w uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro organ nadzoru budowlanego nie jest zobowiązany do wydania, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego, to brak reakcji tego organu polegający na niezajęciu stanowiska w procesowej formie nie może być kwestionowany w drodze ponaglenia (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), tj. środka zwalczającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji - także skarga na bezczynność organu w tego rodzaju sprawach stanowi skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie ponaglenia przez organ wyższego stopnia, a także skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest możliwe jedynie w sytuacji toczącego się postępowania w konkretnej sprawie. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej. Musi bowiem istnieć obowiązek prawny działania organu administracji i określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowego rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyroki NSA: z 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SAB 161/98, 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1722/20; J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 292).
W niniejszej sprawie skarżący domagał się wszczęcia postępowania w przedmiocie działań kontrolnych w sprawie zmniejszenia obszaru biologicznego, budowy zapór wodnych i osuwiskowych i zwiększenia zagrożeń stanu środowiska na działkach nr [...] i [...] (przed podziałem stanowiących działkę nr [...]) w Z., gm. W. Organ pisemnie poinformował skarżącego, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 czy 50-51 Prawa budowlanego.
Wskazania wymaga, że zgodnie z treścią art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.), postępowania uregulowane w niniejszym rozdziale, a więc dotyczące legalizacji robót budowlanych, wszczyna się z urzędu. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że w świetle cytowanej uchwały, którą skład orzekający jest związany, wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Podstawową bowiem przesłanką dopuszczalności skargi jest złożenie jej na akt lub czynność (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonym - zasadniczo - w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz art. 5 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie zaś skarga została wniesiona na bezczynność w sytuacji, gdy organ nie mógł wydać stosownego postanowienia (o odmowie wszczęcia postępowania), a jedynie miał prawo ustosunkować się do wniosku o jego wszczęcie w piśmie o charakterze informacyjnym (co też, jak wynika z akt sprawy, PINB uczynił). W takiej zaś sytuacji niezasadne jest stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego. Jego wniosek bowiem podlegał analizie i ocenie z perspektywy zasadności i dopuszczalności wszczęcia z urzędu postępowania, objętego rozdziałem 5b ustawy Prawo budowlane, czemu organ dał wyraz w piśmie z 13 stycznia 2025 r. Przyjęta przez organ forma procesowa stanowiska organu (pismo informacyjne) jest zaś prawidłowa w świetle wykładni zaprezentowanej w ww. uchwale, co zarazem czyni skargę na bezczynność w tej sprawie nieuzasadnioną.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.