Pełny tekst orzeczenia II SAB/Łd 71/26

II SAB/Łd 71/26 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-05-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Beata Czyżewska
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 524
art. 66 ust. 1, ust. 1a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 37 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2026 poz 143
art. 106 § 3, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Dnia 21 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Beata Czyżewska, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 roku sprawy ze skargi T. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie w przedmiocie stanu technicznego budynku oddala skargę. ał
Uzasadnienie
1. Skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kutnie w sprawie rażących nieprawidłowości w utrzymaniu obiektu budowlanego (znak sprawy Organu: PINB.5144.10.2025.WS), wniosła do tutejszego Sądu T. M.
1. Skarżąca wniosła w skardze o:
1) zobowiązanie PINB w Kutnie do wydania aktu kończącego postępowanie w terminie 14 dni od dnia otrzymania akt sprawy przez organ;
2) stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz przyznanie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 5 000 zł (na podstawie art, 149 § 2 p.p.s.a.);
4) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nagrań na płycie DVD (z dni 16.01.2026 r. oraz 23.01.2026 r.) na okoliczność pozorności działań Organu oraz mataczenia w procesie gromadzenia materiału dowodowego;
5) wskazanie organowi (na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a.) wytycznych co do dalszego postępowania poprzez nakazanie przeprowadzenia dowodu z opinii niezależnego biegłego sądowego z zakresu budownictwa i kominiarstwa. Wyznaczenie biegłego winno nastąpić spośród osób niepowiązanych zawodowo ani finansowo z Zarządcą (A), celem wykonania rzetelnej ekspertyzy drożności pionów oraz weryfikacji stanu rewizji kominowych. Dowód ten jest kluczowy dla obiektywnego ustalenia stanu faktycznego, wobec udokumentowanej w skardze stronniczości dotychczasowych kontroli.
2. W uzasadnieniu skargi skarżącą wskazała, że pismem z dnia 13.10.2025 r. wniosła ponaglenie do Łódzkiego WINB (art. 37 KPA). Tym samym warunek dopuszczalności skargi na bezczynność, określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. został skutecznie wyczerpany.
2. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kutnie, [dalej także "PINB" lub "organ"], wyjaśnił, iż:
1. Pismem z dnia 31 lipca 2025 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie rażących nieprawidłowości w utrzymaniu obiektu budowlanego (w tym braku ciągu wentylacyjnego, ingerencji w kanały wentylacyjne, nieczyszczonych kanałów wentylacyjnych) przy ul. [...] w K., budynek nr [...], lokal nr [...] [dalej także w skrócie "lokal"] oraz bezczynności zarządcy obiektu t.j. A.
2. Pismem z dnia 8 września 2025 r. organ wezwał zarządcę wskazanego wyżej budynku mieszkalnego do przedstawienia książki obiektu wraz z aktualnymi protokołami przeglądów stanu technicznego tego budynku. W dniu 26 września 2025 r. w siedzibie organu stawił się przedstawiciel zarządcy w celu złożenia wyjaśnień i przedłożenia wymaganych dokumentów, których kopie zostały dołączone do zgromadzonego materiału dowodowego. Wynika z nich, że mieszkańcy lokalu numer [...] T. i S. M., pismem z dnia 14 lipca 2025 r. zgłosili zarządcy budynku występowanie problemów z funkcjonowaniem wentylacji oraz zwrócili się o pilną interwencję w tej sprawie. Wykonana następnie okresowa kontrola przewodów kominowych potwierdzona protokołem z dnia 7 sierpnia 2025 r. wykazała nieprawidłowości w zakresie działania wentylacji.
W związku z powyższym zarządca budynku podjął działania zmierzające do ustalenia przyczyn zaistniałych nieprawidłowości oraz wykonania niezbędnych czynności technicznych. W tym celu pismem z dnia 28 lipca 2025 r. zwrócił się do mieszkańców lokalu numer [...] o ustalenie terminu wizji lokalnej oraz umożliwienie przeprowadzenia powtórnych pomiarów po udrożnieniu kanałów wentylacyjnych. Jak wynika ze złożonych wyjaśnień dotychczasowe próby przeprowadzenia powyższych czynności okazały się bezskuteczne z uwagi na brak możliwości uzyskania dostępu do lokalu.
3. W dniu 15 października 2025 r. skarżąca skierowała za pośrednictwem organu do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi będące ponagleniem na bezczynność (przewlekłość) postępowania administracyjnego w sprawie rażących nieprawidłowości w utrzymaniu obiektu budowlanego przez jego z zarządcę w tym brak ciągły wentylacyjnego ingerencje w kanały wentylacyjne, nie czyszczone kanały wentylacyjne, zablokowane kanały wentylacyjne w lokalu.
4. W odpowiedzi na powyższe pismo Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uznał skargę za zasadną. Dodatkowo wyjaśnił w piśmie, że postępowania dotyczące utrzymania obiektów budowlanych opisane w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane wszczynane są wyłącznie z urzędu przez organ nadzoru budowlanego. Złożenie wniosku w tym zakresie może stanowić impuls dla organu do jego wszczęcia i kwalifikowane jest jako skarga powszechna dotycząca nieprawidłowego stanu technicznego obiektu. W przedmiotowej sprawie nie doszło jeszcze do formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego a zatem nie można zarzucić organowi pierwszej instancji bez czynności w tej sprawie.
5. Organ w wyniku powzięcia informacji na podstawie załączonych przez zarządcę obiektu protokołów odnośnie występujących w lokalu nieprawidłowości dotyczących braku wentylacji grawitacyjnej, pismem z dnia 15 grudnia 2025 r. zawiadomił strony, w tym T. M. o wszczęciu postępowania z urzędu i jednocześnie powiadomił o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin, z których w dniu 16 stycznia 2026 r. został sporządzony protokół.
6. Podczas przeprowadzonych w dniu 16 stycznia 2026 r. oględzin strona skarżąca nie umożliwiła wstępu do swojego lokalu ani przedstawicielom organu nadzoru budowlanego, ani przedstawicielom zarządcy budynku, ani osobom posiadającym uprawnienia (kominiarzom) do badania siły ciągu i drożności kanałów wentylacyjnych w celu ustalenia poprawności działania wentylacji grawitacyjnej w tymże lokalu.
Organ wskazał, iż ze względu na brak możliwości dokonania pełnych ustaleń w zakresie stanu technicznego wentylacji ze względu na nieudostępnienie lokalu przez skarżącą.
7. Organ w dalszej kolejności podniósł, że zwróci się do stron prowadzonego postępowania administracyjnego z ponownym pismem zawiadamiając o miejscu i terminie przeprowadzenia kolejnych oględzin. Przeprowadzenie czynności kontrolnych po udostępnieniu lokalu przez skarżącą jest bowiem niezbędne w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie oceny technicznej funkcjonowania kanałów wentylacyjnych, od wyników prowadzonych oględzin uzależnia będzie podjęcie dalszych czynności w toku prowadzonego postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
1. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), [dalej: "P.p.s.a."], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 P.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
2. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Stosownie zaś do art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Art. 149 § 2 P.p.s.a. stanowi zaś, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
3. Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracyjnego jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc załatwienie sprawy.
4. Sąd ma na uwadze, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność w sprawach z zakresu prawa budowlanego jest uzależniona od wcześniejszego złożenia ponaglenia do właściwego organu. Wynikający z art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu w załatwieniu spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Skarżąca spełniła powyższy wymóg.
5. Rozważania należy rozpocząć od rozróżnienia bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Bezczynność oznacza niezakończenie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., przepisach szczególnych albo w terminie przedłużonym zgodnie z art. 36 k.p.a. Tak rozumiana bezczynność, w świetle art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 149 P.p.s.a., sprowadza się do naruszenia obowiązku terminowego załatwienia sprawy. Jeżeli organ dochowuje ustawowych terminów albo prawidłowo je przedłuża, przy zachowaniu wymaganej staranności, zarzut bezczynności nie może być skuteczny. Pogląd ten odpowiada stanowisku wyrażonemu m.in. w wyroku NSA z 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przewlekłość występuje natomiast wtedy, gdy organ prowadzi postępowanie dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Może ona polegać w szczególności na podejmowaniu czynności w nadmiernych odstępach czasu, wykonywaniu czynności pozornych albo mnożeniu czynności dowodowych ponad rzeczywistą potrzebę. Chodzi więc o działanie opieszałe, niesprawne lub nieskuteczne, mimo że organ formalnie podejmuje czynności. Takie rozumienie przewlekłości odpowiada art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz utrwalonemu orzecznictwu sądów administracyjnych.
Definicje bezczynności i przewlekłości zawarte w art. 37 § 1 K.p.a. – co nie budzi żadnych wątpliwości - mają znaczenie także na gruncie P.p.s.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność dotyczy braku załatwienia sprawy w wymaganym terminie, natomiast skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania — prowadzenia sprawy w sposób nadmiernie długotrwały lub nieefektywny. Są to zatem odrębne podstawy kontroli sądowoadministracyjnej (por. (uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19; wyrok NSA z 18.03.2026 r., I OSK 1676/25).
6. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 31 lipca 2025 r. (data wpływu do organu 4 sierpnia 2025 r.) skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie rażących nieprawidłowości w utrzymaniu obiektu budowlanego (w tym braku ciągu wentylacyjnego, ingerencji w kanały wentylacyjne, nieczyszczonych kanałów wentylacyjnych) przy ul. [...] w K., budynek nr [...], lokal nr [...] [dalej w skrócie "lokal"] oraz bezczynności zarządcy obiektu t.j. A.
7. Mając na uwadze ww. treść wniosku – w kontekście stwierdzenia ewentualnej bezczynności czy też przewlekłości - należy w pierwszej kolejności przesądzić, czy postępowanie mogło być w przedmiotowej sprawie wszczęte na wniosek, czy tylko z urzędu.
W tym miejscu należy przytoczyć treść art. 66 ust. 1 i 1a Prawa budowlanego. I tak, stosownie do art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo
2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo
3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo
4)powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia
- organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Zgodnie zaś z art. 66 ust. 1a Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia nieuzasadnionych względami technicznymi lub użytkowymi ingerencji lub naruszenia wymagań dotyczących obiektu budowlanego, których charakter uniemożliwia lub znacznie utrudnia użytkowanie go do celów mieszkalnych, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie skutków ingerencji lub naruszeń lub przywrócenie stanu poprzedniego. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.
8. Jest to o tyle istotna kwestia, że przy postępowaniach wszczynanych z urzędu w ogóle nie może być mowy o bezczynności organu, bo to organ decyduje czy i kiedy wszcząć postępowanie. Nie można w takiej sytuacji organu zmusić do działania poprzez skargę na bezczynność, a jedynie poprzez pisanie skarg powszechnych albo zwrócenie się np. do prokuratury o interwencję, ale tu również zainteresowany nie może niczego egzekwować, a jedynie liczyć na podjęcie stosownych działań przez organ.
9. W tym miejscu dostrzec należy, że NSA w dniu 29 września 2025 r., podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 2/25, w której stwierdził, że z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy Prawo budowlane nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu. Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku.
10. Inaczej wygląda sprawa przy wszczęciu postępowania na wniosek, bo to żądanie strony determinuje działanie organu, a ewentualną bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania można właśnie zwalczać skargą skierowaną w tym przedmiocie do sądu administracyjnego.
11. W związku z tym należy przesądzić, czy żądanie wszczęcia postępowania oparte jest na przepisie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, które zgodnie z uchwałą II OPS 2/25 wszczyna się tylko z urzędu, czy może oparte jest na art. 66 ust. 1a Prawa budowlanego, co z kolei oznacza, że postępowanie na tej podstawie można wszcząć również na wniosek (tak np. wyrok NSA z 12.03.2024 r., II OSK 1832/23).
12. W ocenie Sądu, zważywszy treść wniosku skarżącej o wszczęcie przez organ postępowania, zgromadzony materiał aktowy oraz przytoczone wyżej poglądy judykatury, mamy w realiach niniejszej sprawy do czynienia z drugim przypadkiem, to znaczy z przypadkiem określonym w art. 66 ust. 1a Prawa budowlanego, co oznacza, że postępowanie w powyższym zakresie mogło być wszczęte na wniosek wbrew temu co wynika z treści zawiadomienia PINB z dnia 15 grudnia 2025 r., co skutkuje tym, że należy rozważyć kwestie bezczynności czy też przewlekłego działania organów. Dopuszczenie działania na wniosek w sprawie administracyjnej opartej na podstawie art. 66 ust. 1a Prawa budowlanego ma zasadnicze konsekwencje dla oceny bezczynności organu zobowiązanego do działania, która może być sankcjonowana na drodze sądowoadministracyjnej (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).
13. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że skarga nie jest zasadna.
14. Jak wspomniano wyżej wniosek skarżącej wpłynął do organu 4 sierpnia 2025 r., a miesiąc później, dnia 8 września 2025 r. organ wezwał A, [dalej: "A"], do złożenia wyjaśnień i przedstawienia książki obiektu budowlanego prowadzonej dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w K. przy ul. [...] wraz z aktualnymi protokołami przeglądów stanu technicznego budynku, w tym z protokołami przewodów wentylacyjnych. Wskazane wyżej dokumenty zostały złożone w terminie przez A. W dalszej kolejności A pismem z dnia 16 października 2025 r. poinformowała, że pomimo prób kontaktu z właścicielami lokalu nie udało się przeprowadzić oględzin i inspekcji kamerą kanałów wentylacyjnych w lokalu skarżącej w celu przywrócenia prawidłowego ciągu, w umówionym terminie nikt nie otworzył lokalu celem przeprowadzenia oględzin.
15. W ocenie Sądu działania podejmowane przez skarżącą w toku postępowania przed organami (tak jak np. w piśmie skarżącej z dnia 29 października 2025 r. kierowanym do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Łodzi) sprowadzają się do stałego kontestowania tych czynności, które są podejmowane przez organy administracji w tej sprawie i stawiania różnego rodzaju formalnych żądań i warunków udostępniania lokalu – tak np. na s. 3 ww. pisma. Kwestia, która ma w sprawie szczególne znaczenie – także z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd – sprowadza się do uniemożliwienia przez skarżącą przeprowadzenia kontroli lokalu – co wynika chociażby z pism A z dnia 16 października 2025 r., 28 stycznia 2026 r. czy też protokołu oględzin z dnia 16 stycznia 2026 r. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2026 r. kierowanym do tutejszego Sądu.
16. Nie odmawiając oczywiście stronie skarżącej możliwości odnoszenia się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zajmowania stanowiska w sprawie, które to uprawnienia mają umocowanie ustawowe i nie są przez organy czy też Sąd kwestionowane, nie można – w ocenie Sądu - nie zauważyć, że strona skarżąca próbuje narzucać sposób postępowania organu nadzoru budowlanego. Bez względu na fakt czy strona z tymi działaniami się zgadza czy też nie, Sąd zwraca uwagę, że organ nadzoru budowlanego jest organem, który z założenia posiada odpowiednią wiedzę fachową i podejmuje zgodnie z nią wszelkiego rodzaju działania. Kontestowanie z góry wszelkich działań, zarówno tych podejmowanych przez organ jak i A oraz uniemożliwianie przeprowadzenia kontroli lokalu przez skarżącą skutkuje tym, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić, ani o bezczynności organu, a tym bardziej o przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania.
17. Permanentnie odmawianie przez skarżącą przeprowadzenia oględzin zajmowanego lokalu, co, mając na uwadze, wyrażane przez nią oczekiwania co do załatwienia sprawy we właściwym terminie jest zupełnie niezrozumiałe. Jednocześnie, w ocenie Sądu, takie stanowisko strony skarżącej w konfrontacji z działaniami podejmowanymi przez PINB ( z uwzględnieniem działań podejmowanych przez A), a przede wszystkim chronologią tych działań organu, skutkuje tym, że w sprawie nie można mówić o bezczynności organu ani też o przewlekłym prowadzeniu postępowania przez tenże organ. Zdaniem Sądu organ podejmował bowiem działania w terminie, sprawnie, celowo.
18. W świetle wskazanych wyżej okoliczności faktycznych, w szczególności działań podejmowanych zarówno przez organ jak i A, o których to działaniach PINB jest na bieżąco informowany, podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące pozorności działań i manipulacji dowodami są, zdaniem Sądu, zupełnie bezpodstawne. Sąd nie dopatrzył się również zasadności zarzutu rzekomego naruszenia prawa do obrony, w tym zasad doręczeń poprzez kierowanie przez PINB – jak wynika z akt sprawy skarżąca ma bieżącą wiedzę o wszystkich działaniach podejmowanych przez organ, a jeśli nawet do takowych naruszeń doszło to nie mają one istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
19. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.
20. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nagrań na płycie DVD na okoliczność rzekomej pozorności działań organu oraz mataczenia w procesie gromadzenia materiału dowodowego, Sąd wskazuje, iż w niniejszej sprawie odstąpił od przeprowadzenia wnioskowanego w skardze dowodu na okoliczności w niej wskazane. Okoliczności stanowiące podstawę wyrokowania nie budziły wątpliwości Sądu, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., czemu Sąd dał wyraz w powyższych rozważaniach. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 133 P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 P.p.s.a., czyli: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazane wyżej przesłanki nie zostały spełnione.
21. Odnosząc się końcowo do zawartego w skardze wniosku o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenia od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 P.p.s.a., Sąd wyjaśnia, iż wobec oddalenia skargi brak jest podstaw do orzekania w tym względzie.
es