II SAB/Bk 94/26

II SAB/Bk 94/26 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2026-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Leszczyński
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
658
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Starosty Suwalskiego w przedmiocie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 29 marca 2026 r. M. J. (dalej powoływana jako: "skarżąca") zwróciła się do Starosty Suwalskiego, jako właściciela nieruchomości nr [...] w R. o wszczęcie postępowania administracyjnego w związku z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] na jej nieruchomość. Podała, że wody opadowe z pasa drogowego, zebrane w studzience w pasie drogowym, wobec braku odbiornika kierowane są na jej nieruchomość oraz nieruchomości sąsiednie, powodując szkody i zagrożenie życia oraz zdrowia. Stan ten znany jest organom co najmniej od 2020 r., jednak nie został usunięty. Stanowi on naruszenie obowiązków zarządcy drogi, w szczególności wynikający z art. 20 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów techniczno – budowlanych dotyczących odprowadzania wód. Na tej podstawie skarżąca wniosła o: 1) wszczęcie i przeprowadzenie postepowania, 2) niezwłoczne zaprzestanie kierowania wód na jej nieruchomość oraz usunięcie szkód, 3) określenie działań naprawczych wraz z terminem ich realizacji, 4) wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej.
W dniu 7 kwietnia 2026 r. Starosta Suwalski na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") przekazał według właściwości wniosek z dnia 29 marca 2026 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczący odprowadzania wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] na działkę nr [...] w R. do Wójta Gminy R. Podał, że w przypadku odprowadzania wód na grunty sąsiednie zgodnie z art. 234 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r., poz. 960 ze zm.) organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest Wójt Gminy R. Powyższe pismo zostało przesłane do wiadomości M. J. (potwierdzenie odbioru k. 22 akt sądowych).
W dniu 8 kwietnia 2026 r. skarżącą w nawiązaniu do korespondencji przekazanej Starości Suwalskiemu, w tym między innymi wniosku z dnia 29 marca 2026 r. o wszczęcie postępowania, który nie został rozpozny lecz przekazany według właściwości wskazała, że brak merytorycznego rozpoznania wniosku oraz przekazywanie sprawy bez odniesienia się do wskazanych obowiązków będzie traktowane jako bezczynność lub przewlekłość postępowania i skutkować podjęciem dalszych środków prawnych, w tym wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na ww. pismo, Starosta poinformował pismem z dnia 20 kwietnia 2026 r., że w zakresie obowiązków organu nadzorującego w sprawie odwodnienia dróg powiatowych nr [...] oraz [...] w R., przed WSA w Białymstoku trwa postępowanie w sprawie zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku z dnia 16 lutego 2026 r. nr B.RPU.5122.1.2026. Sąd postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Bk 172/26 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W dniu 16 kwietnia 2026 r. skarżąca ponownie wezwała Starostę Suwalskiego do: 1) rozpoznania jej wniosku z dnia 29 marca 2026 r. w zakresie obowiązków zarządcy dróg powiatowych nr [...] oraz [...], 2) odniesienia się do wskazanych naruszeń obowiązków wynikających z ustawy o drogach publicznych, 3) podjęcia działań zmierzających do zaprzestania kierowania wód opadowych z pasa drogowego na jej nieruchomości oraz usunięcia skutków dotychczasowego oddziaływania, 4) zakończenia sprawy w formie przewidzianej przepisami prawa.
Następnie w dniu 21 kwietnia 2026 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Starosty Suwalskiego w zakresie nierozpoznania jej wniosku z dnia 29 marca 2026 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego drogi nr [...] na jej nieruchomość. Podała, że przedmiot wniosku dotyczył obowiązków zarządcy drogi z art. 20 ustawy o drogach publicznych. Organ nie rozpoznał wniosku w powyższym zakresie, wskazując w odpowiedzi z 20 kwietnia 2026 r., że nie podejmie działań w sprawie, powołując się na toczące przed WSA w Białymstoku postępowanie o sygn. akt II SA/Bk 172/26 dotyczące decyzji wydanej na podstawie przepisów prawa wodnego. Zdaniem skarżącej stanowisko to nie odnosi się do przedmiotu wniosku, albowiem postępowanie, na które powołuje się organ dotyczy przepisów prawa wodnego i nie obejmuje obowiązków zarządcy drogi wynikających z ustawy o drogach publicznych. W szczególności WSA w Białymstoku postanowieniem z 9 kwietnia 2026 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, a zatem nie rozstrzygnął sprawy. Powyższe nie zwalnia organu z obowiązku rozpoznania wniosku w zakresie obowiązków zarządcy drogi. Wskazała ponadto, że postępowania prowadzone na podstawie przepisów prawa wodnego mają charakter wieloletni i nie prowadzą do rozstrzygnięcia obowiązków zarządcy drogi. W przedmiotowej sprawie było już prowadzone wcześniej postępowanie przed WSA W Białymstoku zakończone wyrokiem z dnia 18 marca 2025 r. II SA/Bk 291/25, a obecnie toczy się postępowanie o sygn. II SA/Bk 172/26. Okoliczność ta wskazuje, że uzależnianie podjęcia działań od rozstrzygnięć zapadających w postępowaniach prowadzonych na podstawie prawa wodnego prowadzi do nieuzasadnionego przedłużania sprawy i faktycznego uchylania się od realizacji zarządcy drogi. Organ posiada wiedzę o problemach oraz skutkach tego stanu co najmniej od 2021 r., albowiem informowany był o powstaniu szkód oraz istnieniu zagrożeń dla życia i zdrowia osób przebywających na nieruchomości. Pomimo tej wiedzy organ nie podjął skutecznych działań zmierzających do usunięcia przyczyny problemu ani nie rozpoznał formalnie złożonego wniosku.
Do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do merytorycznego rozpoznania sprawy, w konsekwencji należy uznać, że organ pozostaje w bezczynności. Na tej podstawie skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie bezczynności organu, 2) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 29 marca 2026 r., 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Starosta Suwalski wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że wniosek skarżącej z dnia 29 marca 2026 r. został przekazany według właściwości zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. do Wójta Gminy Raczki, o czym skarżąca została zawiadomiona. Stosownie bowiem do art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne, właściwym do jego rozpoznania jest Wójt Gminy Raczki. Z informacji otrzymanej z Gminy R. wynika, że Wójt pismem z dnia 22 kwietnia 2026 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach o rozpatrzenie sporu pomiędzy organami administracji publicznej o właściwość.
W piśmie procesowym z 25 maja 2026 r. Starosta Suwalski załączył do akt sprawy postanowienie SKO w Suwałkach z dnia 22 maja 2026 r. nr KO.601/6/26 wskazujące Wójta Gminy R. jako organu właściwego do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 29 marca 2026 r.
W dniu 1 czerwca 2026 r. skarżąca uzupełniła skargę o decyzję Wójta Gminy Raczki z 19 stycznia 2016 r. o lokalizacji celu publicznego oraz decyzję Podlaskiego Zarządcy Dróg Wojewódzkich z 21 grudnia 2021 r. w sprawie lokalizacji kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] w m. R. podnosząc, że dokumenty te wskazują na związek sprawy z infrastrukturą drogową oraz zasadność skierowania wniosku do organu wykonującego zadania związane z zarządzaniem drogami publicznymi. W dniu 16 czerwca 2026 r. skarżąca ponownie uzupełniła materiał dowodowy przedkładając szereg dokumentów zgromadzonych przez nią w latach 2020-2025 obejmujących działania podejmowane przez nią wobec różnych organów administracji związanych z funkcjonowaniem systemu odwodnienia drogi na okoliczność, że organy od lat koncentrują się na sporach dotyczących właściwości organów oraz kwalifikacji prawnej zgłaszanych przez nią wniosków podczas, gdy sam Wójt Gminy R. wskazuje, że źródłem szkody jest funkcjonowanie systemu odwodnienia drogi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w przypadku braku szczególnych uregulowań ustawowych, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Sąd bada także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym przypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy w tym zakresie organ zrealizował nałożone na niego obowiązki.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając taką skargę sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzeka natomiast o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a, sprawę ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd może rozpoznać w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W takim też trybie została rozpoznana skarga złożona w niniejszej sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Starosty Suwalskiego w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 29 marca 2026 r. zawierającego żądanie wszczęcia postępowania w związku z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] na jej nieruchomość.
Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W świetle art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest, co do zasady, poprzedzenie jej ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Ponaglenie musi zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość (por. postanowienie NSA(7) z 2 września 2020 r., sygn. akt I OSK 3732/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"), natomiast to, czy w ogóle i ewentualnie w jaki sposób, zostało ono rozpatrzone przez właściwy organ, nie ma znaczenia ani dla dopuszczalności skargi, ani dla jej skuteczności (por. m.in. wyroki NSA z: 30 stycznia 2020 r., II OSK 3092/19; czy z 13 października 2020 r., II OSK 71/20; CBOSA).
W kontrolowanej sprawie wymóg wniesienia ponaglenia został spełniony. skarżąca bowiem pismem z dnia 8 kwietnia 2026 r. zwróciła się do Starosty o podjęcie czynności związanych ze złożonym przez nią wnioskiem z 29 marca 2026 r., informując jednocześnie o planowanym złożeniu do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość i bezczynność organu. Z kolei pismem z dnia 16 kwietnia 2026 r. skarżąca ponownie zwróciła się do Starosty o podjęcie czynności mających na celu rozpatrzenie jej wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego odprowadzania wód opadowych i roztopowych z drogi powiatowej na jej nieruchomość. W ocenie sądu oba ww. pisma są ponagleniem, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. i art. 37 § 1 k.p.a. W obu z nich skarżąca zwrócił się bowiem o podjęcie czynności mających na celu załatwienie sprawy zainicjowanej jego wnioskiem z dnia 29 marca 2026 r.
Bez znaczenia jest przy tym sposób ich zatytułowania, czy sformułowania "w odpowiedzi" na pismo organu, a także okoliczność skierowania ponaglenia do organu niewłaściwego do jego rozpatrzenia. W orzecznictwie NSA wskazuje się bowiem, że o charakterze pisma decyduje nie jego nazwa, ale jego treść, przy czym niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, pismo winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w jego treści (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I OZ 791/10, CBOSA), zaś odrzucenie skargi z uwagi na niewskazanie, przez stronę składającą ponaglenie, organu, do którego jest ono składane albo wskazanie organu niewłaściwego jest przejawem nadmiernego formalizmu, sprzecznym z zasadą wynikającą z art. 65 k.p.a. (por. m.in. postanowienie NSA z 26 lutego 2020 r., II OSK 416/20; postanowienie NSA z 4 marca 2020 r., II OSK 468/20 - CBOSA). Istotna jest zatem treść obu ww. pism, w których skarżąca wyraziła niezadowolenie z dotychczasowego braku rozpoznania jej wniosku, wskazała na kompletność materiału dowodowego oraz zawarła prośbę o załatwienie sprawy przez wydanie decyzji. Intencją skarżącego było zatem niewątpliwie doprowadzenie do zakończenia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie. Okoliczność zaś, że żadne z ww. pism nie zostało przekazane do rozpatrzenia organowi wyższego stopnia, jak wymaga tego brzmienie art. 37 § 4 k.p.a., nie determinuje wyniku niniejszej kontroli sądowej, gdyż sąd nie jest związany orzeczeniem wydanym na skutek rozpatrzenia ponaglenia. Wobec zatem spełnienia formalnoprawnego wymogu z art. 53 § 2b p.p.s.a., skarga jest dopuszczalna.
Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez uprawniony podmiot, jako dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie.
Przeprowadzona przez Sąd ocena legalności wykazała jednak, że organ na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W zakresie tak dokonanej oceny w pierwszej kolejności Sąd uwzględnił, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku, organ nie podjął w sprawie żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z bezczynnością mamy więc do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również, gdy organ nie wywiązuje się z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia stosownie do art. 36 k.p.a. Na gruncie postępowania administracyjnego, według art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność zachodzi bowiem wtedy, gdy sprawy nie załatwiono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Skarga na bezczynność organu stanowi z kolei środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania.
W kontrolowanej sprawie Starosta Suwalski uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 29 marca 2026 r. i stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. działając bez zbędnej zwłoki, pismem z dnia 7 kwietnia 2026 r., przekazał wniosek do rozpoznania według właściwości, wskazując że w przypadku odprowadzania wód na grunty sąsiednie zgodnie z art. 234 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest Wójt Gminy Raczki (k. 18 akt sądowych). Z przedłożonych akt wynika również, że o przekazaniu wniosku organ poinformował skarżącą, przesyłając do wiadomości kopię pisma przekazującego – co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych dowodu potwierdzającego przesłanie tego pisma i jego odbioru dnia 7 kwietnia 2026 r.
Powyżej wskazane działania organu, polegające na przekazaniu wniosku skarżącej do rozpoznania innemu organowi, jako właściwemu do jego załatwienia oraz na zawiadomieniu o tym skarżącej jednoznacznie potwierdzają, że w dacie wniesienia skargi do Sądu, tj. w dniu 21 kwietnia 2026 r. przed Starostą Suwalskim nie toczyło się postępowanie, w ramach którego skarżąca zarzuca organowi bezczynność.
Jednocześnie, w ocenie Sądu ich podjęcie odpowiada przepisom prawa i nie wskazuje na zaistnienie bezczynności, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy bowiem rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Oznacza to, że organowi administracji nie można przypisać bezczynności, gdy stwierdzając w sprawie swoją niewłaściwość, podejmuje działania stosownie do unormowań wskazanych w art. 65 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wr 63/19; wyrok WSA w Opolu z 23 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Op 68/21).
Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Organ wypełnił obowiązek proceduralny wynikający z art. 65 § 1 k.p.a., a jego realizacja powoduje, że nie można zarzucić mu bezczynności. W sprawie z wniosku skarżącej organ podjął bowiem działanie w formie i terminie przewidzianym w przepisach prawa, tj. stosownie do art. 35 § 1 i art. 65 § 1 k.p.a.
Zauważyć należy, że organy administracji publicznej zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 k.p.a.), a przekazanie podania do organu właściwego nie następuje w formie zaskarżalnego aktu, ale w formie czynności materialnoprawnej mającej postać zwykłego pisma i w konsekwencji nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Ma ono ten skutek, że organ administracji publicznej, któremu sprawa została przekazana ma obowiązek podjąć czynności w sprawie, o ile sam uznałby swoją właściwość, a w przeciwny przypadku obowiązany jest zainicjować przed właściwym organem lub sądem spór o właściwość lub spór kompetencyjny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1823/20). Badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to z kolei według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Wobec przekazania wniosku skarżącej według właściwości do innego organu brak jest zatem w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia, że Starosta Suwalski jest zobowiązany do prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania tego wniosku. Innymi słowy jako organ niewłaściwy w sprawie, nie jest organem zobowiązanym do jej załatwienia (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 261/18). Podkreślić należy, że o bezczynności organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w niniejszej sprawie można by mówić gdyby organ oceniając, że nie jest właściwy w sprawie, nie przekazał niezwłocznie wniosku do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Przekazanie przez organ wniosku strony według właściwości innemu organowi wyłącza z kolei możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, choćby nawet przekazanie to było wadliwe (por. wyrok NSA z 3 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 348/13 oraz wyrok WSA w Szczecinie z 18 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Bk 25/22).
Wskazać również trzeba, że bez znaczenia dla oceny dokonywanej w niniejszej sprawie pozostaje kwestia prawidłowości ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku skarżącej. Zagadnienia te podlegają bowiem ocenie w przypadku sporu kompetencyjnego pomiędzy organami, który rozpoznawany jest w odrębnym trybie.
Wójt Gminy R., któremu przekazano wniosek skarżącej do rozpoznania był związany tym przekazaniem. Co więcej zainicjowany przez niego spór o właściwość został rozstrzygnięty postanowieniem SKO w Suwałkach z dnia 22 maja 2026 r. nr KO.601/6/26, w którym Wójt Gminy Raczki został wskazany jako organ właściwy do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 29 marca 2026 r. (k. 53 akt sądowych).
Konkludując, przekazanie przez organ wniosku strony według właściwości innemu organowi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
Anna Bartłomiejczuk Małgorzata Roleder Marek Leszczyński