II SAB/BK 113/25

II SAB/Bk 113/25 - Postanowienie WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
658
Skarżony organ
Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku
Umorzono postępowanie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty parkingowej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. ,
Uzasadnienie
W dniu 2 października 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęło pismo Prezydenta Miasta Białegostoku wraz z pismem A. M. z 29 sierpnia 2025 r., stanowiącym w ocenie organu skargę sądowoadministracyjną na czynność materialno-techniczną Prezydenta w przedmiocie wydania zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. M. (kuratora skarżącego M. M.) o wydanie karty parkingowej z powodu nieuzupełnienia braków formalnych. Pismo kuratora skarżącego zatytułowane zostało jako "Zażalenie oraz ponaglenie na bezczynność organu w merytorycznym rozpatrzeniu wniosku o wydanie karty parkingowej".
Mając na względzie treść pisma skarga M. M. została wstępnie zakwalifikowana jako skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty parkingowej i zarejestrowana w sądzie pod sygn. II SAB/Bk 113/25.
Z uwagi na powzięte wątpliwości co do intencji strony podpisanej pod pismem Sąd zarządzeniem z 28 października 2025 r. wezwał A. M. do wskazania, czy jej pismo stanowi skargę na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w sprawie wydania karty parkingowej, czy też stanowi wyłącznie ponaglenie organu w rozumieniu art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) – pod rygorem umorzenia postępowania sądowego w przypadku stwierdzenia, że pismo to nie stanowi skargi do sądu.
W piśmie z dnia 5 listopada 2025 r. A. M. oświadczyła, że jej pismo z 29 sierpnia 2025 r. stanowiło ponaglenie organu do wydania prawidłowego merytorycznego rozstrzygnięcia z uwagi na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Wskazać przy tym należy, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy mogącej być przedmiotem postępowania. Bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania orzeczenia. W takiej sytuacji drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków zamyka, a jednocześnie kończy bieg postępowania w danej instancji, umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zachodzi, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.
Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zasadniczo przez wniesienie skargi zawierającej żądanie przeprowadzenia kontroli mieszczącej się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z przyjętą na gruncie polskiego sądownictwa administracyjnego zasadą ogólną skargowości do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest wystąpienie ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, komentarz do art. 50 [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 9, 2025, Legalis/el.). Dysponentem skargi jest skarżący, przy czym powinien on wyrazić wolę dokonania takiej czynności procesowej w sposób wyraźny, a w razie wątpliwości w tym zakresie wskazane jest pozyskanie od niego oświadczenia w celu jednoznacznego ustalenia, czy wniesione pismo stanowi skargę do sądu administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie Prezydent błędnie (wbrew treści pisma i wbrew formułowanym żądaniom) przyjął, że wniesione przez A. M. pismo z 29 sierpnia 2025 r. stanowi skargę na czynność materialno-techniczną i w konsekwencji tego błędnego przyjęcia niezasadnie przesłał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wraz z odpowiedzią na skargę. Powyższe spowodowało zarejestrowanie pisma, będącego w istocie ponagleniem w rozumieniu art. 37 k.p.a., jako skargi. Mając na względzie wątpliwości co do intencji strony podpisanej pod pismem i potraktowaniem tego pisma przez organ jako skargi, wezwano kuratora skarżącego do wyjaśnienia, czy pismo stanowi skargę, pod rygorem umorzenia postępowania sądowego w przypadku stwierdzenia, że pismo to nie stanowi skargi do sądu. W odpowiedzi kurator jednoznacznie stwierdziła, że jej zamiarem nie było wniesienie skargi do sądu, lecz ponaglenie z uwagi na, jak twierdzi, przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Mając zatem na względzie oświadczenie A. M. oraz fakt, że pismo uznane przez organ za skargę istotnie nią nie było, przekazanie go do Sądu wraz z aktami sprawy nie może stanowić podstawy prowadzonego postępowania. Jego dalszy bieg staje się bezprzedmiotowy, ponieważ Sąd nie może procedować z urzędu, bez pisma wszczynającego postępowanie, jakim jest skarga (zob. postanowienia WSA w Rzeszowie: z 19 stycznia 2022 r., II SA/Rz 1663/21; z 18 września 2015 r., II SA/Rz 1092/15; z 2 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 117/12; z 16 października 2015 r., II SA/Rz 1237/15; z 3 listopada 2015 r., II SA/Rz 1278/15, a także postanowienie WSA w Lublinie z 3 lutego 2022 r., I SA/Lu 626/21).
W tych okolicznościach, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postępowanie należało umorzyć.