II SAB/Bd 35/26

II SAB/Bd 35/26 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-07-15
Data wpływu
2026-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /przewodniczący/
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Joanna Janiszewska - Ziołek
Symbol z opisem
658
6480
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par.3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski, Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawodawca), Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2026 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Grudziądzu w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. K. F. oraz K. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Grudziądzu (dalej: "organ", "PPIS") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalanie.
PPIS wyjaśnił, że w dniu 17 listopada 2025 r. do organu wpłynął wniosek K. F. z dnia 13 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z dnia 26 listopada 2025 r. PPIS udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 13 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm. – dalej: "u.d.i.p") przekazując posiadane informacje, które w znacznej części nie stanowiły nawet informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Organ podkreślił, że wychodząc poza obowiązek udzielenia informacji w zakresie wynikającym z ww. ustawy miał na uwadze działanie zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i zasadą informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (art. 9 k.p.a.), jak również zasadą podejmowania działań informacyjnych zmierzających do dobrowolnego wykonania obowiązku szczepień ochronnych.
Motywując wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarga nie została poprzedzona ponagleniem, a ponadto do dnia 9 lutego 2026 r. do PPIS nie wpłynął wniosek K. G. o udostępnienie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wywiedziona do tut. Sądu skarga K. G. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z powołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest badaniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Pojęcie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością lub bezczynnością organu. Interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., polega na tym, że istnieje związek między indywidualnymi prawami i obowiązkami osoby składającej skargę a decyzją, czynnością lub bezczynnością organu, które są przedmiotem skargi.
W realiach niniejszej sprawy wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożyła tylko K. F., natomiast skargę na bezczynność organu polegającą na nieudostępnieniu tej informacji złożył, oprócz K. F., również K. G.
Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych jedynie podmiot, który wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem legitymowanym do złożenia skargi do sądu administracyjnego co oznacza, że interes prawny do zaskarżenia bezczynności organu przysługuje temu, kto ma prawo żądać od organu udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2598/17; postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2024 r., III OZ 163/24; postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2021 r., III OSK 3904/21; wyrok NSA z 13.03.2026 r., III OSK 879/25).
Zatem osoba, która nie złożyła wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest pozbawiona uprawnienia do wejścia w spór z organem i w konsekwencji do złożenia skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej oczekiwanej przez inną osobę. Skoro obowiązek udzielenia informacji publicznej powstaje w związku z wnioskiem konkretnej osoby (wnioskodawcy), to tylko ta osoba ma przymiot strony postępowania i niewątpliwie takiej osobie przysługuje prawo do kwestionowania działań organu poprzez złożenie skargi (por. postanowienie NSA z 12 lipca 2022 r., III OSK 1398/21).
Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę K. G. jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a