Pełny tekst orzeczenia II SAB/Bd 18/25

II SAB/Bd 18/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-11-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Brzezińska /przewodniczący/
Joanna Ziołek /sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
658
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Mariusz Pawełczak asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność Wójta [...] w rozpoznaniu wniosku C. W. z dnia [...], a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązuje Wójta [...] do rozpatrzenia wniosku C. W. z dnia [...] w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 3. zasądza od Wójta [...] na rzecz C. W. kwotę 217 zł (dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
C. W. (dalej także jako: "Skarżąca", "Wnioskodawczyni") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze z dnia [...] r. wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku z dnia [...] r. oraz o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze.
Organowi Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej przez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek;
- art. 10 ust. 1 w zw. z art 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej także jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku: decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podała, że w dniu [...] r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie następujących dokumentów:
- skanów wszystkich faktur VAT za okres od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku, dotyczących sprawowania opieki weterynaryjnej na zlecenie Gminy;
- skanów dotyczących tego, kto w okresie od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku, sprawował opiekę weterynaryjną nad zwierzętami;
- skanów dokumentów dotyczących powierzenia sprawowania opieki weterynaryjnej lekarzowi weterynarii w okresie od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku (np. umowy zlecenia, umowy o pracę itd.);
- skanów faktur za okres od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku dotyczących zakupu pokarmu dla zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy;
- skanów wszystkich zaświadczeń o szczepieniu zwierząt znajdujących się pod opieką gminy w okresie od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku.
Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres. Mając na uwadze poszanowanie czasu pracy wyznaczono również sposób alternatywny w postaci możliwości przekazania informacji przez linki/hiperłącza kierujące do właściwych dokumentów.
Skarżąca podała, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Skarżąca wskazała także, że podmiot nie skorzystał z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, co zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest dopuszczalne pod rygorem powiadomienia wnioskodawcy (w terminie 14 dni od złożenia wniosku) o powodach tegoż opóźnienia wraz ze wskazaniem terminu przekazania informacji (nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku).
W dalszej części uzasadnienia skargi Wnioskodawczyni zarzuciła, że podmiot nie zawiadomił Skarżącej o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi, nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co należy twierdzić, iż te okoliczności nie wystąpiły. Pozostawienie wniosku z dnia [...] r. bez odpowiedzi, w ocenie Skarżącej, jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu. Ponieważ organ do dnia wniesienia skargi nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, zatem skarga jest w ocenie Skarżącej w pełni uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że w dniu [...] r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęło pismo zatytułowane jako skarga na bezczynność organu. Do pisma załączono wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie wydruku wiadomości e-mail z dnia [...] r. Z treści pisma wynikało, że organ nie ustosunkował się do wniosku i nie udostępnił żądanej informacji publicznej. Organ podał, że Wójt Gminy podchodzi do wniosków o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i wnioski te nie pozostają bez odpowiedzi. Po sprawdzeniu poczty elektronicznej Urzędu Gminy w [...] ustalono, że taka wiadomość e-mail nie wpłynęła na adres organu. Tym samym pismo Skarżącej było pierwszym pismem, które zgłaszało żądanie udostępnienia informacji publicznej. Mając na uwadze interes strony, którym jest przede wszystkim uzyskanie dostępu do informacji publicznej w żądanym zakresie, organ potraktował pismo jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem organu pismem z dnia [...] r. organ udostępnił informację publiczną w zakresie jakiego żądała Wnioskodawczyni. Postępowanie zostało zakończone na tym etapie z uwagi na wypełnienie żądania wniosku w całości. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie zostało wcześniej przez Skarżącą zainicjowane. Wnioskodawczyni nie przysługuje skarga, gdyż nie było do momentu jej wniesienia żadnego postępowania zainicjowanego przez Wnioskodawczyni. Nie doszło do żadnego zaniechania po stronie organu, a czynność udostępnienia informacji publicznej odbyła się bez żadnej zwłoki.
Pismem z dnia [...] r. Skarżąca stwierdziła, że nie doszło do udostępnienia informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Następnie organ pismem z [...] r. poinformował Sąd, że Gmina [...] nie otrzymała skargi bezpośrednio od skarżącej C. W. a w dniu w [...] r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęło pismo zatytułowane jako skarga na bezczynność organu, gdzie jako załącznik do pisma załączono wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie wydruku wiadomości e-mail z dnia [...] r. W związku z tym Gmina [...] przekazała odpowiedź w całości na adres kancelarii pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a."). Stosownie do ww. przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.
Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia [...] r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej także jako: "u.d.i.p."), nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p, nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udostępnienia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udostępniania informacji. Prawo obywateli do uzyskania od określonych podmiotów informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten określa, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).
Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że w dniu [...] r. Skarżąca skierowała do organu wniosek o udostępnienie informacji w zakresie następujących dokumentów:
- skanów wszystkich faktur VAT za okres od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku, dotyczących sprawowania opieki weterynaryjnej na zlecenie Gminy;
- skanów dotyczących tego, kto w okresie od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku, sprawował opiekę weterynaryjną nad zwierzętami;
- skanów dokumentów dotyczących powierzenia sprawowania opieki weterynaryjnej lekarzowi weterynarii w okresie od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku (np. umowy zlecenia, umowy o pracę itd.);
- skanów faktur za okres od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku dotyczących zakupu pokarmu dla zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy;
- skanów wszystkich zaświadczeń o szczepieniu zwierząt znajdujących się pod opieką gminy w okresie od dnia [...] r. do dnia złożenia wniosku.
Nie ulega wątpliwości, że tego typu dane stanowią informację publiczną, której organ był zobowiązany udostępnić Skarżącej w terminie 14 dni od złożenia wniosku. Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych. Organ nie kwestionował ani swego statusu jako podmiotu co do zasady zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ani nie kwestionował także, że żądane przez Wnioskodawczynię informacje stanowią informacje publiczne. Wniosek Skarżącej pozostał jednak bez jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony organu przed złożeniem skargi na bezczynność.
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał bowiem, iż wiedzę o złożeniu przez Skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozyskał dopiero ze skargi na bezczynność z dnia [...] r., której wpływ do organu odnotowano w dniu [...] r. Do ww. skargi załączono wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie wydruku wiadomości e-mail z dnia [...] r. Organ podał, że po sprawdzeniu poczty elektronicznej Urzędu Gminy w [...] ustalono, że taka wiadomość e-mail nie wpłynęła na adres organu.
Powyższa argumentacja odnosząca się do niezarejestrowania wpływu wniosku Skarżącej na adres organu nie zwalnia jednak Wójta Gminy z zarzutu bezczynności. Organ zobowiązany jest bowiem tak zorganizować pracę, aby wpływające pisma i wnioski były przez niego rozpoznawane. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt sygn. akt I OSK 1277/08). Ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15). Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby bowiem, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu. Dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2113/15; z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2154/16; z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 61/17; z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 613/17).
Wniosek Skarżącej został skierowany na oficjalny adres e-mail organu ([...]@las.pl) w dniu [...] r. (k. 19-20 akt sądowych). Zdaniem Sądu nie ma wątpliwości, że został wysłany na adres organu. Organ prezentując stanowisko w sprawie nie zakwestionował posługiwania się przez Gminę [...] adresem "[...].pl". Ponadto adres "[...].pl" widnieje chociażby na papierze, na którym organ kierował swoje wystąpienia do tut. Sądu (np. k. 14 akt sądowych). W takiej sytuacji przyjąć należy, że ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, obciąża ten organ, a nie Skarżącą. Zatem od tego dnia (15 czerwca 2023 r.) należy liczyć termin do załatwienia wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że udostępnił Wnioskodawczyni informację publiczną w piśmie z dnia [...] r. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] r. stwierdziła natomiast, że nie doszło do udostępnienia informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem.
W powyższym zakresie rację należy przyznać Skarżącej. Żądane informacje nie zostały udostępnione Skarżącej zgodnie z wnioskiem ani na dzień wniesienia skargi do sądu, ani na dzień wyrokowania. Wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jak wynika z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z brzmienia tego przepisu wynika, że to wnioskodawca określa w swoim wniosku w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Podmiot zobowiązany nie może natomiast odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Celem podmiotu zobowiązanego powinno być udzielenie odpowiedzi w formie i na zasadach, jakie wybrał wnioskodawca. W tym też zakresie decydująca jest wola wnioskodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1165/21).
Wskazując na powyższe stwierdzić należy, że organ - wbrew żądaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – nie udzielił Skarżącej odpowiedzi na wniosek poprzez przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres, ewentualnie poprzez przekazanie informacji przez linki/hiperłącza kierujące do właściwych dokumentów. Zdaniem Sądu, pisemna reakcja na wniosek Skarżącej, wskazywana przez organ w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z [...] r., narusza przepis art. 14 ust. 1 u.d.i.p. ingerując w przyznane Wnioskodawczyni prawo uzyskania informacji co do sposoby i formy przez nią wskazanej.
W tych warunkach należało stwierdzić, że w wyniku naruszenia ww. przepisu prawa organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej Skarżącej. Oznacza to, iż doszło także do uchybienie regulacji art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W terminie określonym w tym przepisie prawa organ nie zrealizował wniosku Skarżącej, i jak wynika ze stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę i dalszym piśmie procesowym, nie ma takiego zamiaru, albowiem uważa, że w niniejszej sprawie właściwe było udzielenie na piśmie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Stanowisko organu w tym zakresie – jak już wcześniej wskazano - jest chybione. Wobec tego prawidłowa jest konstatacja, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w żądanej przez wnioskodawcę formie ani nie wydaje w tym przedmiocie decyzji to takie zachowanie świadczy o nierozpatrzeniu wniosku i tym samym jego adresat pozostaje w bezczynności (por. Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, Kamińska I., Rozbicka - Ostrowska M., WK 2016). Taka też sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie.
Niezałatwienie wniosku Skarżącej zgodnie z uregulowaniami u.d.i.p. obliguje Sąd do stwierdzenia bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Koniecznym jest również zobowiązanie Wójta Gminy do załatwienia wniosku Skarżącej z dnia [...] r. w terminie 14 dni, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W punkcie pierwszym sentencji wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając charakter bezczynności organu Sąd wziął pod uwagę, że Wójt po otrzymaniu skargi na bezczynność podjął działania mające na celu udostępnienie żądanych informacji, jednak błędnie uznał, że właściwą formą udzielenia odpowiedzi na wniosek jest forma pisemna. Przed wpływem do organu skargi organ nie miał natomiast wiedzy o złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność organu była wynikiem celowego i niezgodnego z prawem działania.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości [...] zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), a także kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika działającego w sprawie.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd uznał za zasadne zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w obniżonej wysokości, mając na uwadze treść art. 206 p.p.s.a. Zasądzona kwota [...]zł wynagrodzenia pełnomocnika jest niższa od stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2023 r. poz.1935), wynoszącej 480 zł. Przepis art. 206 p.p.s.a. dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz Skarżącej. Regulacja ta dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, zatem obejmuje również miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Sąd stosuje tę regulację z urzędu, według swobodnej oceny okoliczności sprawy. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika uwzględnieniu podlega zarówno stopień zawiłości sprawy, nakład pracy pełnomocnika, przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, mogących budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny.
Miarkując wysokość wynagrodzenia przyznanego pełnomocnikowi Sąd miał na uwadze okoliczność, iż C. W., w imieniu której działa ten sam zawodowy pełnomocnik, wniosła skargi w szeregu spraw już rozpoznanych przez sądy administracyjne o nader podobnym stanie faktycznym i prawnym, dotyczących bezczynności wójtów różnych gmin. Jak wynika z systemu Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach, Skarżąca w każdej z tych spraw składała wniosek o udostępnienie informacji publicznej o takiej samej lub zbliżonej treści, a następnie składała skargi do różnych sądów administracyjnych oparte na analogicznej argumentacji (zob. sprawy o sygn. akt: II SAB/Łd 230/21, II SAB/Lu 136/21, II SAB/Bk 1/22, II SAB/Ol 181/21, II SAB/Ke 165/21, II SAB/Go 252/21, II SAB/Op 110/21, II SAB/Gl 277/21, II SAB/Gd 157/21, II SAB/Sz 206/21, II SAB/Bd 1/22, II SAB/Bk 77/22, II SAB/Łd 118/24, II SAB/Łd 118/24).
Wobec powyższego uprawnione jest uznanie, że ograniczenie się przez pełnomocnika jedynie do sporządzenia skargi o charakterze szablonowym, wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych lub zbliżonych sprawach, uzasadnia zastosowanie art. 206 p.p.s.a. w zakresie miarkowania wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.
Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – wniosku z dnia [...] r. Podać należy, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wniosek z dnia [...] r. znajduje się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy. W stosunku do takich dokumentów, które składają się na akta administracyjne sprawy, brak jest podstawy oraz potrzeby dopuszczania dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl