II SA/Wr 781/25

II SA/Wr 781/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-06-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Władysław Kulon /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 1 ust. 2 pkt 1, 7, 9, art. 33 ust. 1, art. 9 ust. 4 i 5, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.), Sędzia WSA Marta Pawłowska, Protokolant: starszy referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. K., A. sp. z o.o. z/s w B., A. sp. z o.o. z/s w B. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach B. , K. i S. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 września 2025 r. A. K., A. sp. z o.o., A.(1) sp. z o.o., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej jako skarżący) zaskarżyli w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwałę Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] września 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach B., K. i S. w zakresie § 18 ust. 3 pkt 2 i § 18 ust. 5 wprowadzających zakaz lokalizacji na terenach usług lub produkcji oznaczonych jako [...] U-P obiektów związanych z przetwarzaniem odpadów, w tym na działce nr [...] i [...] obręb B., w miejscowości B.
Wskazanej uchwale skarżący zarzucili naruszenie zasad oraz trybu sporządzania planu miejscowego:
1) art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i uchwalenie planu o treści sprzecznej z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które to studium przewiduje dla terenów P/U o funkcji produkcyjno - usługowej, jedynie ograniczenie w zakresie niedopuszczenia realizacji przedsięwzięć zawsze mogących oddziaływać na środowisko, daje natomiast pełną swobodę dopuszczenia do lokalizacji na tym terenie przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, jak również w żaden sposób nie ogranicza na tych terenach działalności podmiotów zajmujących się przetwarzaniem odpadów;
2) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 14 ust. 5 poprzez nie przeprowadzenie analizy zgodności przewidywanych w miejscowym planie rozwiązań z ustaleniami studium przed podjęciem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu, co doprowadziło do istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu;
3) art. 28 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. poprzez a) brak właściwego zważenia interesu publicznego i interesu prywatnego przy ustaleniu zakazu prowadzenia działalności związanej z przetwarzaniem odpadów, która faktycznie jest już prowadzona od lat na terenie przedmiotowych działek, w konsekwencji czego organ wpływa nie tylko na przyszłe przedsięwzięcia właściciela nieruchomości związane z przetwarzaniem odpadów, ale uniemożliwia również dalsze prowadzenie działalności gospodarczej prowadzącej prowadzonej w tym miejscu co najmniej od 2013 r., b) brak wykazania właściwego uzasadnienia dla wprowadzeniu zakazu prowadzenia działalności związanej z przetwarzaniem odpadów dla terenów przeznaczonych pod działalność usługowo - przemysłową ([...] U-P ), w szczególności w postaci odpowiednich analiz ekonomicznych, środowiskowych, społecznych, przy jednoczesnym braku oparcia wprowadzonych ustaleń na aktualnych sposobach przeznaczenia terenu przedmiotowych działek, w konsekwencji czego organ nie wskazał jakimi kryteriami lub przesłanki kierował się wprowadzając zakaz, c) nie uwzględnieniu na żadnym etapie uchwalania planu uzasadnienia przesłanek którymi kierował się organ gminy wprowadzając zakaz prowadzenia działalności związanej z przetwarzaniem odpadów dla działek skarżących, w konsekwencji czego nie wynika to z treści samego uzasadnienia do uchwały i ogólnodostępnych dokumentów przedstawionych przez organ w toku prac nad planem;
4) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 1 ust. 2 w związku z art. 36 i 37 u.p.z.p. poprzez ich nieuwzględnienie i nieprzeprowadzenie przez organ faktycznej analizy finansowej konsekwencji wprowadzenia zakazu prowadzenia działalności i całkowite pominięcie przez organ poniesienia wysokich konsekwencji finansowych związanych z uprawnieniami właściciela w zakresie dochodzenia odszkodowania za poniesione szkody w związku z obniżeniem wartości nieruchomości;
5) art. 15 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 72, 137, 138, 141 ustawy Prawo ochrony środowiska przez błędną wykładnię i uznanie, że wprowadzenie do planu ograniczeń które nakierowane są na uniemożliwienie przez skarżących działalności w ramach ich nieruchomości jest prawnie i społecznie oczekiwanym dla ograniczeń intensyfikacji takiej działalności w przyszłości dla ochrony środowiska w sytuacji, gdy stanowi to o przekroczeniu władztwa gminy, gdyż racjonalny prawodawca chroniąc środowisko dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wprowadza całkowitego zakazu przetwarzania odpadów, a przyjęte ograniczenie pozbawia skarżących możliwości wykonywania swoich nienaruszalnych uprawnień właścicielskich i władczych, które ukierunkowane mogą być nie tylko na utrzymywanie dotychczasowej działalności, lecz również na jej modernizację czy rozbudowę zgodnie ze standardami i wymogami stosownych norm prawa związanych z ochroną środowiska;
6) art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w związku z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji przez przekroczenie granic władztwa planistycznego oraz nieuzasadnione naruszenie istoty prawa własności przez wprowadzenie daleko idących ograniczeń dotyczących zabudowy nieruchomości działek, wprowadzenie zakazu prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez przeprowadzenia kompleksowych badań, analiz terenu;
7) art. 2, 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 Konstytucji przez naruszenie zasady ochrony praw nabytych, proporcjonalności, ignorowanie zasady, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw nie mogą naruszać istoty tych praw i wolności, swobody działalności gospodarczej;
8) art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 1 ust. 2 pkt 5 i art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji przez nieudowodnienie przez organ, że przyjęty zakaz prowadzenia działalności związanej z przetwarzaniem odpadów odpowiada interesowi publicznemu, który przeważa nad indywidualnym właściciela.
Skarżący wskazali, że na przedmiotowych działkach od dawna funkcjonuje prowadzony przez nich zakład gospodarowania odpadami, o pow. ok. [...] ha. Skarżący wyszczególnili czynności podejmowane od 2020 r. w celu poszerzenia aktualnie prowadzonej działalności w zakresie zbierania odpadów i ich przetwarzania. W ich ocenie działalność, prowadzona od 2013 r. nie powoduje immisji zewnętrznych. Zdaniem skarżących właśnie działania podejmowane w celu rozszerzenia działalności oraz uprzedzenia jednego z pracowników Urzędu Miasta w S. stały się pretekstem do uchwalenia planu blokującego takie rozszerzenie. Nie sprecyzowano podmiotów składających wnioski w sprawie uchwalenia planu. Zdaniem skarżących uchwała jest nakierowana specjalnie na ich działki, co godzi we własność, dyskryminuje, jest nieproporcjonalne, niekorzystnie wpływa na interes prywatny. Pominięto także ewentualne skutki dla finansów gminy związane z uniemożliwieniem wykonywania dotychczasowej działalności.
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonych przepisów planu wobec ich działek, ewentualnie stwierdzenie wydania uchwały z naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ gminy wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu prawidłowo ukształtowano relację między studium a planem. Zarzut braku przeprowadzenia analizy zgodności przewidywanych regulacji planistycznych ze studium jest chybiony ze względu na wyłącznie formalny charakter uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu. Została wykonana analiza zasadności przystąpienia do regulacji planistycznej, analogicznie wykonano prognozę skutków finansowych, która pełni role informacyjną i nie jest załącznikiem do projektu planu. Przed zaskarżoną uchwałą działki skarżących były objęte planem z 2021 r. Na terenie [...]P-U (teren zabudowy produkcyjnej, składowej i magazynowej lub usługowej), a działalność, na prowadzenie której powołują się skarżący, nigdy nie była dopuszczona na wskazanym terenie w ramach ustalonego przeznaczenia. Wykonywanie działalności polegającej na przetwarzanie odpadów nie mieści się ani w zakresie działalności produkcyjnej, ani w zakresie działalności składowej czy magazynowej, nie sposób też zaliczyć tego rodzaju działalności do usługowej. Organ podkreśla brak podstaw prawnych do prowadzenia działalności skarżących na przedmiotowym terenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Przepis art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., poddaje kontroli sądu administracyjnego skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Według art. 147 §1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwale lub akt, o którym mowa w art. 3 §2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu organu, do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie wyżej wskazanego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały negatywnie na sytuację strony skarżącej.
Najpierw Sąd zweryfikował legitymację skarżących do wniesienia skargi, badając kwestię naruszenia interesu prawnego. Sąd ustalił, że skarżący A. K. jest współwłaścicielem nieruchomości objętych zaskarżonym planem, nabytych przed jego wejściem w życie, tzn. działek ewidencyjnych nr [...] i [...], obręb B., spółka A.(1) dysponuje nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy, natomiast A. zawarła umowę najmu hali przemysłowej przeznaczonej do działalności związanej z przetwarzaniem odpadów położonej na działce nr [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niewątpliwie legitymowanym do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest właściciel nieruchomości objętej ustaleniami tego planu. Interes osoby posiadającej taką nieruchomość znajduje ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego (art. 140). Właściciel nieruchomości ma interes w ochronie służącego mu prawa własności przed ingerowaniem w to prawo, przez ograniczenie jego wykonywania i narzucanie określonego sposobu zagospodarowania nieruchomości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 849/16, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). W rezultacie Sąd potwierdził naruszenie interesu prawnego skarżących.
Odpowiedź na skargę, jak też wypowiedzi podczas rozprawy wskazują, że działalność skarżących w zakresie przetwarzania odpadów prowadzona jest na przedmiotowych nieruchomościach od ponad 10 lat, bez stosownych zezwoleń. Według powszechnie dostępnej wiedzy (w tym materiały informacyjne o przedsiębiorstwie skarżących) jest to działalność w istotnym rozmiarze (skup-sprzedaż złomu, w tym metali kolorowych, w ilościach przemysłowych - nie mniej niż 10 ton, cięcie, rozdrabnianie, zagęszczanie odpadów metalowych).
Nieruchomości w miejscowym planie zlokalizowano na terenie oznaczonym symbolem [...] U-P (teren usług lub produkcji), zakazując lokalizacji obiektów związanych z przetwarzaniem odpadów.
Konstruując skargę na czele postawiono zarzuty niezgodności zaskarżonych regulacji planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dlatego o tym Sąd roztrząsał w pierwszej kolejności.
Odnosząc się do relacji normatywnej pomiędzy studium a planem miejscowym, trzeba przywołać przepisy art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977), dalej u.p.z.p., stanowiące, że chociaż studium nie jest aktem prawa miejscowego, to jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. czytamy, że plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Relacja pomiędzy planem a studium wynika także pośrednio z art. 15 ust. 1 u.p.z.p., bowiem chociaż przepis odnosi się do projektu planu i stanowi, że wójt sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium, to logiczne jest, że zgodności tej nie może zatracić przyjęty plan miejscowy. Ponadto w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przyjęcie w planie ustaleń niezgodnych z treścią studium stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzące do nieważności tego aktu. Pomiędzy ustaleniami studium i planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność; wystarczy, by nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami. Chodzi o zakaz sprzeczności planu z kierunkami zagospodarowania przewidzianymi w studium, nie o konieczność literalnego powielenia w planie wskazań studium. Plan miejscowy ma doprecyzowywać ustalenia studium, lecz nie może prowadzić do modyfikacji przyjętych w nim kierunków albo do ich wykluczenia (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. II OSK 1499/23, z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt II OSK 974/23, z dnia 17 marca 2026 r. sygn. akt II OSK 1004/26). Reasumując, z przepisów wynika, że: 1) ustalenia studium są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych, 2) plan miejscowy nie może naruszać ustaleń studium, 3) plan miejscowy powinien być zasadniczo spójny z zapisami studium.
Pole sporu w kontrolowanej sprawie kreuje to, że zdaniem skarżących prawodawca planistyczny naruszył studium zakazując na ich nieruchomości lokalizacji obiektów związanych z przetwarzaniem odpadów. Istotne dla sprawy przepisy planu miejscowego brzmią następująco: § 18 ust. 1: ustala się teren usług lub produkcji, oznaczony na rysunku planu miejscowego [...]U-P; § 18 ust. 2 pkt 1: w zakresie przeznaczenia terenu ustala się przeznaczenie: a) teren usług, z zastrzeżeniem pkt 2, b) teren produkcji, z zastrzeżeniem pkt 2; § 18 ust. 3 pkt 2: w zakresie zasad zagospodarowania terenu zakazuje się lokalizacji obiektów związanych z przetwarzaniem odpadów; § 18 ust. 5: w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zasad kształtowania krajobrazu dopuszcza się przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem obiektów związanych z przetwarzaniem odpadów.
Z kolei według Studium (uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S., w brzmieniu ustalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium i uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S.): w części C ( Kierunki rozwoju przestrzennego), w rozdziale 16 ( Kierunki i zasady zagospodarowania oraz użytkowania terenów, s. 234), w jednostce redakcyjnej 16.2 (Funkcjonalne jednostki terenowe - szczegółowe zasady i standardy zagospodarowania (od s. 236), dla P/U (ust. 14) wskazano tereny dla funkcji produkcyjno - usługowych - przemysłowych, produkcyjnych, usługowych, składów i magazynów z wyłączeniem aktywności związanych z produkcją rolniczą oraz obiektów związanych z wydobyciem kruszywa (s. 250-251). Następnie w ośmiu punktach napisano: 1) dopuszcza się funkcje mieszkaniowe związane z obiektem funkcji produkcyjno - usługowych (np. mieszkanie właściciela); 2) dopuszcza się zieleń urządzoną; 3) nie dopuszcza się realizacji przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko; 4) dopuszcza się lokalizację miejsc postojowych; 5) ustala się maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy: 2; 6) ustala się maksymalną wysokość zabudowy - 20 m dla budynków, 49 m dla budowli; 7) udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszy niż 10% powierzchni działki; 8) dopuszcza się przeprowadzenie dróg i ulic oraz sieci infrastruktury technicznej i lokalizację urządzeń towarzyszących w sposób nie kolidujący z przeznaczeniem i pozostałymi zasadami zagospodarowania terenu, w szczególności nie degradujący walorów estetycznych i krajobrazowych.
Oceniając relację (narusza/nie narusza) pomiędzy kontrolowanym planem a studium Sąd najpierw odniósł się do litery aktów, ich gramatycznej logiki. Dla terenu obejmującego nieruchomości skarżących studium wprowadziło funkcje produkcyjne - usługowe - przemysłowe, wyłączając produkcję rolniczą oraz wydobycie kruszywa. Oznacza to, że autor studium nie sprzeciwia się różnego rodzaju produkcji (usługom, przemysłowi), ale zabrania produkcji rolniczej i wydobycia kruszywa. Plan miejscowy podtrzymuje produkcję lub usługi, z tym jednak, że zawęża ich zakres precyzując, iż zakazuje przetwarzania odpadów. Zdaniem Sądu nie oznacza to naruszenia studium przez plan, ponieważ takie doprecyzowanie stanowi zgodne z prawem uszczegółowienie, skonkretyzowanie, i w żadnym razie nie eliminuje funkcji zakreślonej przez studium. Hipotetycznie, dla ilustracji można wskazać, że wyłącznie zieleń zamiast produkcji stanowiłoby naruszenie ustaleń. Natomiast ograniczenie, wyłączenie określonego kierunku gospodarowania produkcji (usług) jest zgodne z rolą prawodawcy planistycznego, i wpisuje się we władztwo planistyczne (samodzielność planistyczną) w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.p.z.p.
Idąc dalej, Sąd przeanalizował kontekst zagospodarowania terenów wyznaczony przez studium gminy S. Sąd nie wyczytał w tym dokumencie, aby twórca studium preferował, ukierunkował, czy "zachęcał" prawodawcę planistycznego do rozwijania przetwarzania odpadów. Studium wskazuje ogólnie, w zakresie działalności produkcyjnej, że zasadniczo powinna być oddalona od siedzib ludzkich, blisko trasy [...], nieuciążliwa. Plan miejscowy dotyczy niewielkich miejscowości (w szczególności B., gdzie skarżący prowadzą działalność, liczą ok. 300 mieszkańców), ze studium i planu wynika pobliska lokalizacja siedzib ludzkich, ale też obiektów kulturowych (ochrona konserwatorska, obserwacja archeologiczna, studium, s. 99-100). Studium odnosi się do gospodarki odpadami, ale w perspektywie gospodarki komunalnej, postępowania z odpadami komunalnymi. Dlatego Sąd nie odnalazł w tym zakresie argumentu, jakoby studium ukierunkowało prawodawcę miejscowego do lokalizacji zakładów przetwarzania odpadów.
Wreszcie Sąd zbadał użyte w studium sformułowania, co ma znaczenie zwłaszcza w kontekście zarzutu skargi nawiązującego do tego, że jedynie ograniczenie dotyczy nie dopuszczenia realizacji przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko. Tym samym - jak twierdzą skarżący - istnieje pełna swoboda przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. W przedmiotowym studium generalnie posłużono się następującymi określeniami, w kwestii kierunków (zasad zagospodarowania): dopuszcza się (co językowo oznacza, że coś jest możliwe), nie dopuszcza się (co oznacza zakaz, brak możliwości), ustala się (co oznacza związanie, wyznaczenie parametru), zaleca się (charakter niewiążący). Oczywiście, co już wcześniej Sąd wskazał, w studium napisano: "nie dopuszcza się realizacji przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko". Z takiego sformułowania bezspornie wynika, że zabronione są przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Ich po prostu realizować nie wolno. Jednak, w ocenie Sądu, nieuprawniona jest interpretacja, że dopuszczone są wszelkie inne przedsięwzięcia. Co do tych innych przedsięwzięć, w tym mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, studium pozostawiło stanowienie twórcy planu miejscowego, i zdaniem Sądu mieści się to w kompetencjach prawodawcy planistycznego, i nie stanowi nadużycia władztwa. Zważywszy charakter studium i powołaną treść, organ planistyczny nie naruszył jego ustaleń, a konkretne regulacje mieszczą się w ramach wskazanych sformułowań.
Władztwo planistyczne nie jest nieograniczone, i zważywszy, iż prawodawcy miejscowemu pozostawiono znaczny zakres swobody, Sąd zweryfikował również, czy granice tej swobody (władztwa planistycznego) nie zostały przekroczone. Samo stwierdzenie o nienaruszaniu studium przez plan nie musi stanowić samodzielnej, wystarczającej przesłanki usprawiedliwiającej przepis planu, czy decydującej o jego prawidłowości. Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje przesłanki uwzględniane przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; w szczególności należą do nich: wymagania ładu przestrzennego (pkt 1), prawo własności, (pkt 7), potrzeby interesu publicznego (pkt 9). Art. 1 pkt 3 nakazuje, przy określaniu sposobu zagospodarowania i korzystania z terenu, ważyć interes publiczny i interesy prywatne. Sposób uwzględnienia tych przesłanek, ważenia interesów i wartości przy realizacji władztwa i korzystaniu przez organ z samodzielności planistycznej sprowadza się do konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Sąd zbadał więc, czy takiej proporcjonalności, powiązanej ze wskazanymi przesłankami, odpowiada zaskarżony plan.
Prywatny interes skarżących, w postaci dopuszczalności prowadzenia przetwarzania odpadów, konfrontuje się z interesem publicznym, którego nosicielem jest organ gminy. Niewątpliwie działalność gospodarcza w zakresie takiej gospodarki odpadami stwarza dla otoczenia określone uciążliwości i oddziaływania. Podkreślić należy, że w niedalekiej odległości zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa, jak też znajdują się obiekty o znaczeniu kulturowym. Mamy do czynienia ze stosunkowo niewielką społecznością B. (ok. 300 osób), i ogólnie terenu objętego planem. Sprawia to, że ewentualna działalność przetwórstwa odpadowego, zwłaszcza na przemysłową skalę, może zdominować jakość życia okolicznej ludności, w sposób powszechnie postrzegany jako uciążliwy, niekorzystny. Już na marginesie Sąd zauważa, że prywatny interes skarżących widzieć trzeba w świetle ich działalności prowadzonej faktycznie, ale bez stosownego umocowania prawnego. Ujmując łącznie podniesione okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że wprowadzona regulacja planistyczna nie jest nieproporcjonalna, nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego, nie ingeruje we własność i inne prawa skarżących w sposób bezprawny, arbitralny. Sąd nie doszukał się również naruszenia przez plan innych przepisów, w tym Konstytucji oraz Prawa ochrony środowiska.
Sąd nie uznał zarzutów celujących w tryb sporządzania zaskarżonego planu, w szczególności nieuzasadnione są twierdzenia o braku potrzebnych analiz, zaś relacja pomiędzy adekwatnym Studium a planem została odczytana właściwie, o czym była mowa już wcześniej.
Sąd nie podzielił zarzutów skargi, w szczególności nie dopatrując się naruszenia przewidzianych prawem relacji pomiędzy miejscowym planem a Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S. Przeprowadzona kontrola nie wykazała również innych istotnych naruszeń zasad i trybu sporządzania planu miejscowego. Z tych powodów Sąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.