Pełny tekst orzeczenia II SA/Wr 725/25

II SA/Wr 725/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-07-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący/
Olga Białek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
*Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 8i, art. 15
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Adam Habuda Protokolant: asystent sędziego Angelika Mielcarek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Kobierzyce z dnia 26 czerwca 2025 r. nr XIII/227/2025 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-środkowym fragmencie obrębu Rolantowice I. stwierdza nieważność § 13 pkt 5 lit. b oraz § 15 ust. 5 pkt 2 zaskarżonej uchwały; II. dalej idącą skargę oddala; III. zasądza od Gminy Kobierzyce na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewoda Dolnośląski, działając jako organ nadzoru, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę Rady Gminy Kobierzyce nr XIII/227/2025 z dnia 26 czerwca 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-środkowym fragmencie obrębu Rolantowice, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił podjęcie zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem art. 8h ust. 1 i ust. 3 pkt 2, art. 17 ust. 3 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), dalej jako: u.p.z.p poprzez:
1/ przeprowadzenie konsultacji społecznych w formie telefonicznego dyżuru projektanta, podczas gdy dyżur projektanta to forma konsultacji, która powinna być przeprowadzana w wyznaczonych do tego miejscach, przystosowanych do potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, przez co naruszono w sposób istotny tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
2/ podjęcie § 13 pkt 5 lit. b uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy, § 4 pkt 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), dalej jako: "rozporządzenie" oraz art. 34 pkt 13, art. 397 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 lit. a, 389 pkt 2 oraz 403 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960), poprzez przekroczenie kompetencji i uregulowanie w planie miejscowym materii, które mogą być przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego, czym naruszono zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
3/ podjęcie § 15 ust. 5 pkt 2 uchwały z istotnym naruszeniem art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2336 ze zm.), poprzez określenie sposobu zagospodarowania odpadów innych niż masy ziemne lub skalne przemieszczane w związku z wydobywaniem kopalin.
Zarzucając powyższe Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Uzasadniając pierwszy z zarzutów organ nadzoru wskazał, że odnosi się on do trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który szczegółowo określony został w art. 17 u.p.z.p. Z treści tego przepisu wynika, że po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu, organ wykonawczy gminy winien kolejno, między innymi: ogłosić o rozpoczęciu konsultacji społecznych, w sposób określony w art. 8h ust. 1 ustawy (art. 17 pkt 11 ustawy) oraz przeprowadzić konsultacje społeczne, a następnie wprowadzić zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z tych konsultacji (art. 17 pkt 13 ustawy);
Dalej organ zauważył, że zgodnie z dyspozycją art. 8i ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p, formami konsultacji społecznych są: zbieranie uwag, spotkania otwarte, panele eksperckie lub warsztaty poprzedzone prezentacją projektu aktu planowania przestrzennego, spotkania plenerowe lub spacery studyjne, ankiety lub geoankiety, a także wywiady, prowadzenie punktu konsultacyjnego, czy też dyżury projektanta. Zgodnie natomiast z treścią art. 8i ust. 2 u.p.z.p– konsultacje społeczne prowadzi się z wykorzystaniem co najmniej formy, o której mowa w ust. 1 pkt 1 (zbieranie uwag), jednej z form, o których mowa w ust. 1 pkt 2 (spotkania otwarte, panele eksperckie lub warsztaty, poprzedzone prezentacją projektu aktu planowania przestrzennego) oraz jednej z form, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5 (spotkania plenerowe, spacery studyjne, zorganizowane na obszarze objętym aktem planowania przestrzennego, ankiety, geoankiety, wywiady, prowadzenie punktu konsultacyjnego lub dyżury projektanta).
Z dokumentacji planistycznej wynika, że Wójt Gminy Kobierzyce ustalił, iż w ramach przedmiotowej procedury planistycznej konsultacje społeczne prowadzone będą terminie od dnia 10 kwietnia 2025 r. do dnia 16 maja 2025 r. i obejmują:
1. zbieranie uwag w terminie od dnia 10 kwietnia 2025 r. do dnia 16 maja 2025 r.;
2. telefoniczny dyżur projektanta, który odbędzie się w dniach 16 kwietnia 2025 r. i 6 maja 2025 r. o godz. 16:30-17:30 pod numerem telefonu (...);
3. spotkanie otwarte, które odbędzie się dnia 7 maja 2025 r. o godz. 17:00 w siedzibie Urzędu Gminy Kobierzyce w Sali nr 7 (Sala Ślubów)".
Zatem Gmina Kobierzyce spośród form, o których mowa w art. 8i ust. 1 pkt 3-5 ustawy, przeprowadziła konsultacje społeczne w formie dyżuru projektanta. Jednak, zdaniem Wojewody przedmiotowe konsultacje społeczne w formie dyżuru projektanta przeprowadzono w sposób niewłaściwy, tj. na odległość pod wskazanym numerem telefonu, bez ustalenia miejsca (w rozumieniu adresu stacjonarnego), zapewniającego udział możliwie szerokiego grona interesariuszy, w tym dostępność dla osób ze szczególnymi potrzebami. Zgodnie bowiem z art. 8h ust. 3 u.p.z.p sposoby, miejsca i terminy prowadzenia konsultacji społecznych ustala się w sposób zapewniający udział możliwie szerokiego grona interesariuszy, w szczególności organizując konsultacje społeczne w formach, o których mowa w art. 8i ust. 1 pkt 2, 3 i 5: 1) po godzinach pracy; 2) w miejscach przystosowanych do potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, chyba że są przeprowadzane za pomocą środków porozumiewania się na odległość zgodnie z art. 8i ust. 6 pkt 2. Z powyższych regulacji wprost wynika, że konsultacje społeczne w formie dyżuru projektanta organizuje się po godzinach pracy i w miejscach przystosowanych do potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami. Ponadto zgodnie z art. 8i ust. 6 u.p.z.p konsultacje społeczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, zorganizowane na obszarze objętym aktem planowania przestrzennego: 1) prowadzi się, umożliwiając interesariuszom wypowiadanie się, zadawanie pytań i zgłaszanie uwag; 2) mogą być przeprowadzane za pomocą środków porozumiewania się na odległość, zapewniających jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku, w sposób umożliwiający zadawanie pytań w formie zapisu tekstowego; 3) prowadzi się z udziałem pracownika urzędu obsługującego organ sporządzający akt planowania przestrzennego lub podmiotu upoważnionego do opracowania tego aktu planowania przestrzennego.
Według organu nadzoru z powyższego unormowania wynika, że tylko dla konsultacji społecznych w formach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 tego artykułu, ustawodawca przewidział możliwość ich przeprowadzenia za pomocą środków porozumiewania się na odległość, zapewniających jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku, w sposób umożliwiający zadawanie pytań w formie zapisu tekstowego. Oznacza to, iż wyłącznie spotkania otwarte, panele eksperckie lub warsztaty, a także spotkania plenerowe lub spacery studyjne, o których mowa właśnie w art. 8i ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, mogą być przeprowadzane za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Natomiast dla prowadzenia konsultacji społecznych m.in. w formie dyżuru projektanta, o którym mowa w art. 8i ust. 1 pkt 5 ustawy, należy uwzględnić sposoby, miejsca i terminy, o których mowa w art. 8h ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy.
Brak zachowania opisanego powyżej sposobu i miejsca przeprowadzenia konsultacji społecznych w formie dyżuru projektanta, ogranicza w poważnym stopniu zasadę partycypacji publicznej w ważnych dla społeczności lokalnej sprawach związanych z ochroną krajobrazu. Ogłaszając o rozpoczęciu konsultacji społecznych organ wykonawczy gminy zobowiązany był bowiem określić nie tylko termin, ale również miejsce (adres) dyżuru projektanta, spełniające określone wymagania. Tymczasem w toku procedury prac planistycznych dyżur projektanta odbył się tylko za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, pod wskazanym numerem telefonu.
W konsekwencji organ uznał, że przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego, uregulowanym w art. 17 pkt 13, art. 8h ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy, co na mocy art. 28 ust. 1 ustawy oznacza konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości.
Odnosząc się do twierdzeń Gminy, że dzięki przeprowadzeniu dyżuru projektanta w formie telefonicznej projektant był gotów na spotkanie z interesariuszem w dogodnym dla niego czasie, Wojewoda wskazał, że powyższe deklaracje nie znajdują odzwierciedlenia w przekazanej dokumentacji prac planistycznych. Ponadto w ocenie organu nadzoru z przywołanych przepisów ustawy wprost wynika, że dyżur projektanta powinien być przeprowadzony z zachowaniem jedności miejsca i czasu (konsultacje społeczne powinny odbywać się w miejscu i w czasie wskazanym w obwieszczeniu o rozpoczęciu konsultacji społecznych). Natomiast argument, że nikt nie złożył uwag w trakcie konsultacji również nie przemawia za prawidłowością przyjętego przez Gminę stanowiska, albowiem nie można a priori wykluczyć, że gdyby dyżur konsultanta przeprowadzono w sposób prawidłowy, to potencjalnie mogłyby się znaleźć osoby zainteresowane taka formą konsultacji.
Uzasadniając zarzuty istotnego naruszenia zasad sporządzania planu Wojewoda wskazał najpierw na § 13 pkt 5 lit. a i b uchwały. Ustalono w nich zaopatrzenie budynków w wodę z rozdzielczej sieci wodociągowej, z uwzględnieniem warunków dostępności do wody dla celów przeciwpożarowych (lit. a). Zarazem dopuszczono budowę do celów gospodarczych własnych ujęć wodociągowych o głębokości nieprzekraczającej 30m i poborze wody w ilości do 10m3 /dobę (lit. b).
W związku z tym zapisem organ odwołał się do art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p z którego wynika obowiązek ustalenia w planie "zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" uszczegółowiony w § 4 pkt 11 rozporządzenia, który stanowi, że "ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym.
Zdaniem Wojewody z przepisów tych wynikają granice upoważnienia ustawowego dla organu stanowiącego gminy do określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a adresaci upoważnienia nie mogą wykraczać poza dopuszczalny zakres przyznanej im kompetencji. Tymczasem tego typu ustalenia zawarto w § 13 pkt 5 lit. a i b zaskarżonej uchwały, przy czym, w toku postępowania nadzorczego Gmina nie zdołała uzasadnić kwestionowanych przepisów. Według organów Gminy celem powyższej regulacji było dopuszczenie możliwości zaopatrzenia budynków w wodę nie tylko z sieci wodociągowej ale także z własnego ujęcia wodociągowego. Z racji braku w planie definicji "celu gospodarczego" uznano, że przepis § 13 pkt 5 lit. b uchwały dotyczy zwykłego prawa do korzystania z wód stanowiących własność właściciela gruntu, a tym samym służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego.
W ocenie Wojewody Gmina nie zdołała jednak uzasadnić wprowadzonych regulacji. W § 13 pkt 5 lit. b uchwały przewidziano wprawdzie budowę własnych ujęć wodociągowych o głębokości 30 m, ale zastrzeżono, że budowa ta jest dopuszczalna tylko dla celów gospodarczych, a pobór wody z takiego ujęcia nie może przekroczyć 10m3/dobę.
Organ nadzoru, zwrócił bowiem uwagę, że obszar przedmiotowego planu obejmuje wyłącznie tereny przeznaczone pod górnictwo i wydobycie (§ 15 ust. 1 uchwały), drogi dojazdowe do gruntów rolnych (§ 16 uchwały) oraz pod komunikację kolejową (§ 17 uchwały). Żaden z terenów objętych przedmiotowym planem nie jest natomiast przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, chociażby w ramach przeznaczenia uzupełniającego. Zatem wbrew stanowisku Gminy należy wykluczyć, że pojęcie "celu gospodarczego" odnosi się także do celów związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Z uwagi na ustalone przeznaczenie terenów objętych opracowaniem planistycznym, pojęcie to będzie odnosiło się do prowadzonej działalności gospodarczej związanej z górnictwem i wydobyciem, czy komunikacją kolejową.
Przywołując przepisy Prawa wodnego dotyczące zwykłego, powszechnego i szczególnego korzystania z wód (art. 33 i art. 34 p.w.) oraz regulacje dotyczące pozwolenia wodnoprawnego (art. 395 pkt 5 i 7 p.w) po przeprowadzeniu ich analizy, organ wskazał, że szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód, obejmujące korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej, innej niż działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (art. 34 pkt 13 p.w). W efekcie Wojewoda stwierdził, że na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie górnictwa i wydobycia przedsiębiorca będzie zobowiązany uzyskać zgodę wodnoprawną w której określone zostaną przez właściwy organ parametry poboru wód. Zatem pobór wód podziemnych realizowany niezależnie od ilości, ale na potrzeby działalności gospodarczej, będzie korzystaniem szczególnym. Zgodnie zaś art. 389 pkt 2 Prawa wodnego na szczególne korzystanie z wód jest wymagane pozwolenie wodnoprawne.
Z powyższych uregulowań wynika, że przedsiębiorca, który na potrzeby swojej
działalności korzysta z wody musi uzyskać zgodę wodnoprawną, gdyż w takiej sytuacji mamy do czynienia ze szczególnym korzystaniem z wód. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że możliwe jest zwykłe korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej, o ile jednocześnie służy zaspokajaniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego gdzie ta działalność jest prowadzona i nie przekracza granic zwykłego korzystania z wód, określonych w art. 33 ust. 4 Prawa wodnego.
W przypadku przedmiotowego planu taka sytuacja nie będzie miała miejsca. Na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie górnictwa i wydobycia przedsiębiorca będzie natomiast zobowiązany uzyskać na zgodę wodnoprawną.
Z powyższego wynika, że parametry poboru wody w ramach szczególnego korzystania z wód, w tym na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, nie mogą być przedmiotem unormowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Określa je organ właściwy do wydania pozwoleń wodnoprawnych w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek strony (art. 407 ust. 1 Prawa wodnego). Tymczasem w § 13 pkt 5 lit. b zaskarżonej uchwały dopuszczono możliwość budowy do celów gospodarczych własnych ujęć wody z podaniem ich głębokości i maksymalnego poboru wody, naruszając art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy, § 4 pkt 11 rozporządzenia oraz art. 34 pkt 13, art. 397 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 389 pkt 2 oraz art. 403 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego. Powyższe ustalenia, w ocenie organu nadzoru, w sposób niedopuszczalny ingerują w kompetencje organów wydających pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód i wykraczają poza kompetencje gminy.
Argumentując zarzut odnoszący się do § 15 ust. 5 pkt 2 – 4 zaskarżonej uchwały Wojewoda wskazał, że w ramach regulacji dotyczących zakresu granic obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji: w pkt 2 - dopuszczono wykorzystywanie do celów rekultywacji mas ziemnych, skalnych – w tym również odpadów w postaci ziemi, gleby i skał przywiezionych na teren wyrobiska i nie pochodzących z własnego zakładu górniczego, a także odpadów betonowych i gruzu betonowego z rozbiórek i remontów oraz gruzu ceglanego; w pkt 3 - dopuszczono odtworzenie gleb metodami technicznymi lub agrotechnicznymi; w pkt 4 - w ramach rekultywacji dopuszczono niwelację terenu, ukształtowanie rzeźby terenu.
Z przepisów ustawy o odpadach (art. 2 pkt 11) oraz ustawy o odpadach wydobywczych (art. 2 ust.1 pkt 4) Wojewoda wywiódł, że organ stanowiący gminy wyposażony został w kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego warunków i sposobu zagospodarowania mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż. A contrario, organ stanowiący gminy nie jest zatem uprawniony do określenia w miejscowym planie sposobu zagospodarowania mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z inną działalnością niż wydobywanie kopalin ze złóż,
np. z poszukiwaniem i rozpoznawaniem złóż kopaliny (zob. Ł. Wyszomirski (red.), Ustawa o odpadach. Komentarz, wyd. 1, 2025). Organ podkreślił, że ważne jest prawidłowe rozumienie pojęcia "przemieszczania", które wg definicji ustawy o odpadach wydobywczych rozumiane jest jako gospodarowanie masami ziemnymi i skalnymi związane z wydobywaniem kopalin ze złóż w obrębie wyrobiska górniczego w rozumieniu Prawa geologicznego i górniczego (art. 2 ust. 1 pkt 15 ustawy o odpadach wydobywczych). Kompetencje organu stanowiącego gminy wynikające z art. 2 pkt 11 ustawy o odpadach nie obejmują wobec tego mas ziemnych lub skalnych usuwanych poza teren wyrobiska. Dotyczą one wyłącznie mas ziemnych i skalnych związanych tylko z wydobywaniem kopalin, a nie ich przerabianiem. Wobec tego za istotne naruszenie prawa należy uznać postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego regulujące sposób postępowania z masami ziemnymi, skalnymi, które nie wiążą się z wydobywaniem kopalin ze złóż i do których mają zastosowanie przepisy ustawy o odpadach.
Zdaniem Wojewody, ustawa o odpadach oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia szczegółowo regulują kwestię postępowania z odpadami, w tym również z masami ziemnymi. Brak zatem podstaw prawnych dla rady gminy do wskazywania sposobu postępowania z masami ziemnymi powstałymi w związku z realizacją planu miejscowego, które nie wiążą się z wydobywaniem kopalin ze złóż. Tymczasem w § 15 ust. 5 pkt 2 zaskarżonej uchwały, z naruszeniem powyższych regulacji, dopuszczono wykorzystywanie do celów rekultywacji odpadów innych niż masy ziemne lub skalne przemieszczalne w związku z wydobywaniem kopalin. Wprost uregulowano w nim sposób zagospodarowania mas ziemnych i skalnych przywiezionych na teren wyrobiska i niepochodzących z własnego zakładu górniczego, a także odpadów betonowych i gruzu betonowego z rozbiórek i remontów oraz gruzu ceglanego.
W odpowiedzi na skargę organ gminy wniósł o jej uwzględnienie zgadzając się z zarzutami skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne są między innymi właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, a wśród nich – jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – także aktów prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – dalej: p.p.s.a. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa. Natomiast stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Nadto, w przypadku aktów prawa miejscowego, jakim są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, należy również uwzględniać brzmienie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie z którym, istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Przedmiotem tak umocowanej kontroli sądowej jest uchwała nr XIII/227/2025 Rady Gminy Kobierzyce z 26 czerwca 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-środkowym fragmencie obrębu Rolantowice.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom Wojewody (przynajmniej organ nadzoru tego nie wykazał) akt ten nie został podjęty z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu, które to uchybienie miałoby skutkować, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w skardze, stwierdzeniem nieważności uchwały w całości. Argumentację powyższego stanowiska należy rozpocząć od tego, że procedura planistyczna, w efekcie której została podjęta zaskarżona uchwała, była prowadzona w oparciu o przepis art. 17 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2023r. Jedną z wymaganych czynności podejmowanych w toku takiej procedury planistycznej, zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p., stanowią konsultacje społeczne, a następnie wprowadzenie zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z tychże konsultacji. W myśl art. 17 pkt 11 i 13 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, m.in. ogłasza, w sposób określony w art. 8h ust. 1, o rozpoczęciu konsultacji społecznych, a także przeprowadza konsultacje społeczne, a następnie wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z tych konsultacji. Z kolei w myśl art. 8h ust. 1 u.p.z.p. informacje o sposobach, miejscach i terminach prowadzenia konsultacji społecznych wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza, nie później niż w dniu rozpoczęcia konsultacji społecznych, co najmniej: 1) przez publikację w prasie w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo prasowe; 2) przez wywieszenie w widocznym miejscu na terenie objętym sporządzanym aktem planowania przestrzennego lub w siedzibie obsługującego go urzędu; 3) przez udostępnienie informacji na stronie internetowej obsługującego go urzędu, o ile taką posiada, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu; 4) w sposób zwyczajowo przyjęty w danej gminie. Dalej ustawodawca sprecyzował, że formami konsultacji społecznych są: 1) zbieranie uwag; 2) spotkania otwarte, panele eksperckie lub warsztaty, poprzedzone prezentacją projektu aktu planowania przestrzennego; 3) spotkania plenerowe lub spacery studyjne, zorganizowane na obszarze objętym aktem planowania przestrzennego; 4) ankiety lub geoankiety; 5) wywiady, prowadzenie punktu konsultacyjnego lub dyżury projektanta (art. 8i ust. 1 u.p.z.p.). Stosownie do brzmienia art. 8i ust. 2 u.p.z.p., konsultacje społeczne prowadzi się z wykorzystaniem co najmniej formy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jednej z form, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz jednej z form, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5. Jednocześnie, ustawodawca dopuścił przeprowadzenie konsultacji społecznych również w innych formach niż określone w ust. 1 (art. 8i ust. 3 u.p.z.p.). Nadto, w myśl art. 8h ust. 3 u.p.z.p. sposoby, miejsca i terminy prowadzenia konsultacji społecznych ustala się w sposób zapewniający udział możliwie szerokiego grona interesariuszy, w szczególności organizując konsultacje społeczne w formach, o których mowa w art. 8i ust. 1 pkt 2, 3 i 5: 1) po godzinach pracy; 2) w miejscach przystosowanych do potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, chyba że są przeprowadzane za pomocą środków porozumiewania się na odległość, zgodnie z art. 8i ust. 6 pkt 2 ww. ustawy.
W realiach rozpatrywanej sprawy Gmina Kobierzyce przewidziała w ramach konsultacji społecznych, przeprowadzonych w terminie od 10 kwietnia 2025 r. do 16 maja 2025r.: zbieranie uwag, dyżur projektanta, spotkanie otwarte. Dyżur projektanta odbył się w dniach 16 kwietnia 2025 r. i 6 maja 2025 r. w godzinach 16.30-17.30, przy czym przybrały one postać dyżuru telefonicznego. W obwieszczeniu Wójta wskazano numer telefonu pod którym dyżurował projektanta.
W zarzutach skargi, powołując się na treść art. 8i ust. 6 pkt 2 u.p.z.p., gdzie w stosunku do konsultacji społecznych, o których mowa w art. 8i ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.z.p. (tj. spotkania otwartego, panelu eksperckiego lub warsztatów, poprzedzonych prezentacją projektu aktu planowania przestrzennego, spotkania plenerowego lub spaceru studyjnego, zorganizowanego na obszarze objętym aktem planowania przestrzennego), przewidziano możliwość przeprowadzenia za pomocą środków porozumiewania się na odległość, zapewniających jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku, w sposób umożliwiający zadawanie pytań w formie zapisu tekstowego, organ nadzoru stanął na stanowisku, że z możliwości zastosowania konsultacji społecznych za pomocą środków porozumiewania się na odległość wyłączony został dyżur projektanta.
W pełni podzielając takie stanowisko organu nadzoru zauważyć trzeba, że jednocześnie w realiach rozpatrywanej skargi istotnym pozostaje to, że w żaden sposób nie wskazano i nie uzasadniono, że zastosowane przez Gminę konsultacje społeczne w postaci telefonicznego dyżuru projektanta stanowią istotne uchybienie trybu sporządzania planu uregulowanego w art. 17 pkt 13, art. 8h ust. 1 i ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.. Uchybienia o takim charakterze nie dostrzegł także Sąd. Podkreślić należy, że nie każde naruszenie trybu sporządzania planu powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu, w doktrynie oraz judykaturze zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu (Z. Niewiadomski (red.) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2005, s. 250-251; wyrok NSA z 20.10.2011 r., sygn. akt II OSK 1593/11). W konsekwencji przyjmuje się, że "istotnym" naruszeniem prawa, w przypadku aktu planistycznego jest takie jego naruszenie, które wpływa na treść uchwały, dotyczy przyjętych w niej merytorycznych rozwiązań oraz prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa (vide: wyrok z 20 listopada 2018 r., II OSK 2828/16, CBOSA).
Rozpatrywana w tym miejscu "istotność" naruszenia powinna być przez Wojewodę wykazana i wyjaśniona w sposób niebudzący wątpliwości, a więc w taki sposób, aby czytelne były intencje organu i jego tok rozumowania. Tym samym ze skargi powinno jednoznacznie wynikać, nie tylko jaki przepis został przy procedowaniu nad uchwałą naruszony, w jaki sposób należy ten przepis rozumieć i na czym polega jego naruszenie, ale także autor skargi powinien szczegółowo wykazać ciężar gatunkowy (rodzaj) stwierdzonego naruszenia. Powyższe oznacza, że inne naruszenia prawa, nieposiadające cechy istotności, nie mogą być podstawą eliminacji aktu planistycznego z obrotu prawnego w trybie skargi wniesionej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
W ocenie Sądu, samo powołanie się na naruszenie regulacji wynikającej z art. 17 pkt 13 w związku z art. 8h ust. 1 i ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez przeprowadzenie konsultacji społecznych w formie telefonicznego dyżuru projektanta, nie świadczy jeszcze o istotności tego naruszenia. O kwalifikowanym poziomie naruszenia - w takim przypadku trybu sporządzania planu miejscowego - nie świadczy ogólne powołanie się przez Wojewodę na cele stawiane przez konsultacje, a więc zapewnienie jak najszerszej partycypacji publicznej w ważnych dla społeczności lokalnej sprawach związanych z planowaniem przestrzennym. Wojewoda w swojej skardze nie wyjaśnił, jak ta słuszna w swoim założeniu uwaga przekłada się na realia w jakich została podjęta zaskarżona uchwała. Inaczej mówiąc, organ nie wyjaśnił, czy wskazane uchybienie mogło mieć (czy też miało) wpływ na treść kontrolowanej uchwały planistycznej. W tym względzie nie bez znaczenia pozostaje kwestia jakiego obszaru dotyczy projekt planu miejscowego, jakie przeznaczenie terenów zostało przyjęte w planie (czy uległo zmianie w stosunku do przeznaczenia i wykorzystania terenu przed uchwaleniem spornego planu) i jakie jest jego oddziaływanie na tereny sąsiednie. W uzasadnieniu skargi powyższe kwestie nie są podnoszone. Przyjdzie wobec tego wskazać, że zaskarżona uchwała planistyczna dotyczy stosunkowo niewielkiego terenu, składającego się działki oznaczonej geodezyjnie nr 93/2 oraz z części działki nr 93/1 i 79. Łączna powierzchnia obszaru planu wynosi około 3ha i obejmuje tereny położone na północny wschód od istniejącej zabudowy wsi Rolantowice i na wschód od istniejących terenów eksploatacji kruszywa naturalnego ze złoża Rolantowice I w rejonie torów kolejowych. Celem planu jest wyznaczenie nowego terenu górnictwa i wydobycia przeznaczonego na powierzchniową eksploatacje złóż kruszywa – piasku. Planowany teren wydobycia obejmuje powierzchnie około 2,3 ha. Z analizy przedłożonej dokumentacji wynika, że przedmiotowy teren jest obecnie niezainwestowany, stanowi grunty rolne (tereny upraw polowych). Ustalenia planu wyznaczają przeznaczenie na tereny górnictwa i wydobycia (1G) niesklasyfikowane – drogi dojazdowe do gruntów rolnych (1, 2N, 3N) oraz komunikacji kolejowej (1 KKK). Z dokumentacji planistycznej wynika, że na sąsiednim terenie jest już dopuszczona funkcja wydobycia, a więc nie jest to nowa funkcja w tej okolicy. Natomiast zabudowa mieszkaniowa jest rozproszona i odległa o kilkaset metrów. Stąd też w prognozie oddziaływania na środowisko przyjęto, że oddziaływanie akustyczne nie spowoduje odczuwalnej uciążliwości dla mieszkańców wsi Rolantowice.
Tych okoliczności organ nadzoru nie oceniał. Wojewoda nie oceniał także, czy skoro Gmina dopełniła obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych w trzech formach i tylko w przypadku jednej z nich doszło do niezgodności – pozostałe formy były skuteczne i zapewniały społeczeństwu realny udział w konsultacjach – to, czy biorąc pod uwagę opisane powyżej uwarunkowania planistyczne dotyczące zaskarżonej uchwały, a także okoliczność, że w trakcie konsultacji nie wpłynęła żadna uwaga, zaistniałe naruszenie prawa miało charakter istotny.
Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że w skardze nie wskazano na konkretne i negatywne konsekwencje przyjętej przez Gminę formy konsultacji społecznych w drodze telefonicznego dyżuru projektanta, które uzasadniałyby uznanie naruszenia trybu sporządzania zaskarżonego planu za "istotne". Nie wykazano w szczególności, aby wpłynęło to na możliwość prawidłowego wniesienia uwag przez zainteresowane podmioty i w efekcie doprowadziłoby to do przyjęcia odmiennych rozwiązań projektowych. Jak przyjął natomiast tut. Sąd w wyroku z 25 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 714/25 oraz wyroku z dnia 21 kwietnia 2026 r. II SA/Wr 724/25 ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniając przede wszystkim, że celem omamianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza powołanych przez organ nadzoru przepisów prawa odnoszących się do trybu planistycznego, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w całości. dlatego i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. w tym zakresie oddalono skargę, o czym orzeczono w pkt II wyroku.
Skład orzekający w niniejszej sprawie uwzględnił natomiast pozostałe zarzuty skargi dotyczące:
1/ podjęcia § 13 pkt 5 lit. b uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., § 4 pkt 11 rozporządzenia MT oraz art. 34 pkt 13, art. 397 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 lit. a, 389 pkt 2 oraz 403 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, poprzez przekroczenie kompetencji i uregulowanie w MPZP materii, które mogą być przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego, czym naruszono zasady sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz
2/ podjęcia § 15 ust 5 pkt 2 uchwały z istotnym naruszeniem art. 2 pkt 11 ustaw z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 ust.1 pkt 15 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych, poprzez określenie sposobu zagospodarowania odpadów innych niż masy ziemne lub skalne przemieszczane w związku z wydobywaniem kopalin.
W kontekście obu zarzutów należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody, że wprowadzając kwestionowane zapisy rada gminy w sposób niedopuszczalny wykroczyła poza zakres ustawowo jej przyznanych kompetencji ingerując w kompetencje organów wydających pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód oraz wkraczając w materię zastrzeżoną dla przepisów ustawy o odpadach i ustawy o odpadach wydobywczych przez określenie sposobu zagospodarowania odpadów innych niż masy ziemne lub skalne przemieszczane w związku z wydobywaniem kopalin.
Najpierw wskazać należy, że w odnoszącym się do zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej – w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy sieci wodociągowej, przepisie § 13 pkt 5 zaskarżonej uchwały przyjęto następującą treść: a) ustala się zaopatrzenie budynków w wodę, z uwzględnieniem warunków dostępności do wody dla celów przeciwpożarowych, z rozdzielczej sieci wodociągowej, b) dopuszcza się budowę tylko do celów gospodarczych własnych ujęć wodociągowych o głębokości nieprzekraczającej 30 m i poborze wody w ilości do 10 m³/dobę.
Przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. nakłada na organy stanowiące gminy obowiązek określenia w planie miejscowym zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Powyższa regulacja została uszczegółowiona w § 4 pkt 11 rozporządzenia, który stanowi, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym.
W związku z powyższym, należy podzielić, szeroko argumentowane w skardze i co istotne niekwestionowane przez organ gminy, stanowisko Wojewody, że w tak określonym zakresie unormowań planistycznych nie mieści się zaskarżone ustalenie z § 13 pkt 5 uchwały, gdyż nie normuje ono zasad "modernizacji", "rozbudowy" ani "budowy" systemu (sieci) infrastruktury technicznej zaopatrzenia w wodę, nie określa układu tej sieci, jej parametrów, ani warunków powiązań z układem zewnętrznym. Ustalenie to narusza więc cytowane przepisy art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 11 ww. rozporządzenia, wykraczając tym samym poza zakres powierzonego gminie władztwa planistycznego. Ze znajdującej w sprawie zastosowanie regulacji prawnej nie wynika bowiem istnienie delegacji do ustalania w MPZP nakazów i zakazów adresowanych do podmiotów usytuowanych poza ustrojem administracji publicznej w zakresie obowiązku podłączenia do sieci wodociągowej.
Uzupełniająco Sąd zauważa, że obowiązki nałożone na właścicieli nieruchomości postanowieniami § 13 pkt 5 lit. a uchwały wykraczają poza władztwo planistyczne gminy, także z tego względu, że - w odróżnieniu od ustawowego obowiązku przyłączenia się do sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r., poz. 399)) - nie istnieje prawny obowiązek przyłączenia się do sieci wodociągowej. Poza obowiązkiem przewidzianym w ustawie o cmentarzach, wprowadzenie takiego obowiązku może nastąpić tylko poprzez zmianę przez prawodawcę regulujących tę kwestię przepisów. Zapotrzebowanie na wodę można realizować poprzez uruchomienie własnych ujęć (zob. H. Palarz, Rozdział IX Obowiązek przyłączenia do sieci kanalizacyjnej w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach [w:] Przyłączenie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Aspekty prawne, Warszawa 2015 a także wyrok WSA w Poznaniu z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 280/24). Podstawy prawnej do narzucania w tym zakresie obowiązków w uchwale planistycznej nie stanowi również art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g.
Nie budzi także wątpliwości Sądu, że rada gminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinna uwzględnić w omawianej wyżej materii przepisy rangi ustawowej, w tym zawarte w Prawie wodnym. Z tego też względu, jak słusznie wykazał organ nadzoru Rada Gminy z przekroczeniem kompetencji ustawowej uregulowała w § 13 pkt 5 lit. b zaskarżonej uchwały materię, która może być przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego. Zgodzić się należy z Wojewodą, że wymogi co do dopuszczalnych ujęć wodnych, dopuszczalnego poboru wody dla celów gospodarczych w ramach szczególnego korzystania z wód, w tym na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, nie mogą być przedmiotem normowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Określa je organ właściwy do wydania pozwoleń wodnoprawnych.
Z tych też względów, jako niezgodne z aktami prawa wyższego rzędu, zaskarżone postanowienia § 13 pkt 5 lit. a i b uchwały należało wyeliminować z obrotu prawnego.
Podobnie Sąd ocenił regulację zawartą w § 15 ust. 5 pkt 2 zaskarżonej uchwały. W ramach tego przepisu w ust. 1 Rada Gminy wyznaczyła teren górnictwa i wydobycia (1G). W ust. 5 postanowiono natomiast, że teren ten obejmuje się granicą obszaru wymagającego rekultywacji po zakończonej eksploatacji w kierunku rolnym, leśnym, wodnym lub sportowo-rekreacyjnym (pkt1). Jednocześnie dopuszczono wykorzystanie do celów rekultywacji mas ziemnych, skalnych – w tym również odpadów w postaci ziemi, gleby i skał przywiezionych na teren wyrobiska i nie pochodzących z własnego zakładu górniczego, a także odpadów betonowych i gruzu betonowego z rozbiórek i remontów oraz gruzu ceglanego (pkt 2).
W związku z powyższym wskazać należy na art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. który wskazuje, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Z kolei art. 15 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji. W § 4 pkt 13 rozporządzenia doprecyzowano natomiast, że w zależności od potrzeb ustalenia dotyczące obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.
W myśl dotąd powiedzianego nie budzi wątpliwości, że formułowane w powyższym zakresie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego także nie mogą wykraczać poza zakres przyznanych radzie gminy kompetencji i nie mogą naruszać przepisów innych ustaw. Należy zatem zgodzić się z organem nadzoru, że wprowadzając regulacje dopuszczające wykorzystanie dla celów rekultywacji mas ziemnych, skalnych – w tym również odpadów w postaci ziemi gleby i skał przewiezionych na teren wyrobiska i nie pochodzących z własnego zakładu górniczego a także odpadów betonowych i gruzu betonowego z rozbiórek i remontów oraz gruzu ceglanego rada naruszyła przepisy ustawy o odpadach i odpadach wydobywczych, Rada Gminy wkroczyła w materię która nie mieści się granicach przyznanych jej ustawowo kompetencji. Trafnie Wojewoda podnosi, że w świetle regulacji zawartej w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy o odpadach wydobywczych, w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego rada jest uprawniona do określenia jedynie warunków i sposobu zagospodarowania jedynie mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin - a nie każdego rodzaju odpadów. Natomiast kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania na terenie górniczym innego rodzaju odpadów objęte są regulacją wymienionych wcześniej ustaw i właściwością wskazanych w tych ustawach organów. Tym samym dopuszczając na terenie górniczym wykorzystanie w procesie rekultywacji innego rodzaju odpadów Rada Gminy wykroczyła w przedmiotowej sprawie poza zakres przyznanych jej ustawowo kompetencji.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że o ile określenie w planie miejscowym dopuszczalnych kierunków rekultywacji terenu stanowi w istocie określenie docelowego sposobu zagospodarowania – a więc docelowego przeznaczenia – tego terenu (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r., II OSK 3207/18, CBOSA) i jako takie jest w pełni uprawnione, w szczególności w świetle art. 15 ust. 2 pkt 1 i 7 u.p.z.p. a także art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., to nie można pomijać, że sama rekultywacja uregulowana jest głównie w rozdziale 5 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 20 i następne, gdzie wskazano także organy właściwe i treść decyzji w tym zakresie – art. 22 ust. 1 i 2) oraz w ustawie Prawo geologiczne i górnicze (np. art. 129 ust. 1 pkt 5 i ust. 2, art. 168 ust. 1 pkt 7). Jest to materia ustawowa, w której przewidziano dla innych organów określone kompetencje, zatem akt niższego rzędu nie może ich modyfikować.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. stwierdził nieważność § 13 pkt 5 lit. a i b oraz § 15 ust. 2 pkt 2 uchwały - co orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt III wydane zostało na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.