Pełny tekst orzeczenia II SA/Wr 584/24

II SA/Wr 584/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Malwina Jaworska-Wołyniak /sprawozdawca/
Olga Białek
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 344
art. 132 ust. 3, art. 5 ust. 4
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 162
art. 18 ust. 3
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Protokolant: Referent stażysta Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2024 r. nr SKO 4118.2.2024 w przedmiocie odmowy zwaloryzowania odszkodowania z tytułu nabycia prawa własności nieruchomości w związku z realizacją inwestycji drogowej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Wojewoda Dolnośląski decyzją nr IF-WO.7570.875.2020.WM1 z 23 lutego 2021 r. ustalił odszkodowanie na rzecz Skarbu Państwa - Agencji Mienia Wojskowego we W. w łącznej kwocie 2 856 075,60 zł z tytułu nabycia z mocy prawa przez Województwo D. prawa własności nieruchomości położonej w obr. S., gmina O., oznaczonej jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i zobowiązał Zarząd Województwa D. do jego wypłaty.
Wskazana nieruchomość została objęta decyzją Wojewody Dolnośląskiego nr 16/20 z dnia 30 września 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na "Budowie drogi wojewódzkiej nr [...]-[...] obwodnicy O.".
W decyzji ustalającej odszkodowanie Wojewoda Dolnośląski w jej pkt. III ustalił termin na wypłatę odszkodowania należnego Agencji Mienia Wojskowego (dalej: AMW) na 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniosła D. we W., a decyzją z dnia 29 listopada 2021 r. Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia 23 lutego 2021 r.
Na tej podstawie D. we W. uiściła odszkodowanie.
Po jego wypłacie, w dniu 18 stycznia 2022 r. Agencja Mienia Wojskowego wezwała D. we W. do dokonania waloryzacji na dzień wypłaty wypłaconego odszkodowania. Kolejno, wnioskiem z dnia 2 września 2022 r., AMW wystąpił, do Wojewody Dolnośląskiego o dokonanie waloryzacji niniejszego odszkodowania, a ten odrębnym postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na brak jego właściwości.
W rezultacie, wnioskiem z dnia 30 listopada 2022 r., AMW wystąpiła do Zarządu Województwa D. o waloryzację niniejszego odszkodowania.
Decyzją z dnia 20 grudnia 2023 r., Zarząd Województwa D. , działając na podstawie art. 132 ust. 3, art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej u.g.n.), art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 162, dalej ustawa) oraz art. 104, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.) odmówił zwaloryzowania odszkodowania ustalonego decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 23 lutego 2021 r,. utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rozwoju i Technologii decyzji z dnia 29 listopada 2021 r., z tytułu nabycia z mocy prawa przez Województwo D. prawa własności nieruchomości położonej w obr. S., gmina O. oznaczonych jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] w związku z realizacją inwestycji drogowej polegającej na "Budowie drogi wojewódzkiej nr [...]-[...] obwodnicy O.".
W uzasadnieniu wskazano, że roszczenie skarżącej w świetle przywołanych regulacji, jest nieuzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 3 ustawy odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości pod drogi podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, czyli na podstawie art. 132 u.g.n. Waloryzacja odszkodowania za wywłaszczone na drogi nieruchomości dotyczy okresu między datą, kiedy decyzja określająca wysokość odszkodowania stała się ostateczna, a datą jego wypłaty. Tym samym roszczenie o waloryzację odszkodowania jest wówczas uzasadnione, jeżeli czas pomiędzy ustaleniem, czyli momentem, kiedy decyzja o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stała się ostateczna, a datą wypłaty takiego odszkodowania jest "nieuzasadnienie długi".
Organ wskazał, na utrwalony w orzecznictwie pogląd, że w postępowaniu administracyjnym, które za przedmiot ma dokonanie waloryzacji odszkodowania, istotna jest ocena, czy doszło do wypłaty ustalonego odszkodowania i kiedy to nastąpiło. Wyłącznie bowiem w przypadku braku spełnienia świadczenia w terminie określonym w art. 132 ust. 1 i 1a u.g.n., wywłaszczony może skutecznie domagać się waloryzacji.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda Dolnośląski w pkt. III decyzji z dnia 23 lutego 2021 roku ustalił termin na wypłatę odszkodowania należnego AMW na 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. A decyzja stała się ostateczna dopiero z dniem wydania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 listopada 2021 r. W przedmiotowej sprawie wypłata odszkodowania ustalonego decyzją Wojewody nastąpiła zgodnie z terminem wydania przez Ministra Rozwoju i Technologii decyzji z dnia 29 listopada 2021 r.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła AMW wnosząc o jej uchylenie.
Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie:
- art. 132 ust. 3 u.g.n. przez jego błędną wykładnię, prowadzącą do nieprawidłowego wniosku, że przepis ten nie stanowi w niniejszej sprawie podstawy prawnej do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o waloryzacji uprzednio ustalonego odszkodowania, a to z tego względu, że w ocenie organu waloryzacja odszkodowania za wywłaszczone na drogi nieruchomości dotyczyć może okresu między datą, kiedy decyzja określająca wysokość odszkodowania stała się ostateczna, a datą jego wypłaty, gdy tymczasem waloryzacja tego odszkodowania winna dotyczyć okresu między wydaniem wskazanej decyzji, a datą wypłaty tego odszkodowania;
- art. 104 i 107 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 3 u.g.n. poprzez odmowę waloryzacji odszkodowania mimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek, w sytuacji, gdy organ nie zgromadził dowodów uzasadniających podjęte przez niego rozstrzygnięcie;
- art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy przez organ w sposób wszechstronny i wyczerpujący i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na wadliwej ocenie materiału dowodowego wskutek czego zaskarżona decyzja nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale.
W uzasadnieniu odwołania przywołano i omówiono przepisy dotyczące dokonywania waloryzacji ustalonego odszkodowania, a także stanowisko judykatury w tej materii. Według Strony, z uwagi na to, że w analizowanej sprawie wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 lutego 2021 r. to waloryzacja tego odszkodowania winna dotyczyć okresu między wydaniem tej decyzji, a wypłatą odszkodowania (16 grudnia 2021 r.).
Decyzją z dnia 22 lutego 2024 r. (nr SKO 4118.2.2024), Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 132 ust. 3 u.g.n., art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu w pierwszej kolejności omówiło właściwość organów w niniejszej sprawie oraz dotychczasowy tok postępowania, a dalej wskazało, że wg art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy, który stanowił podstawę nabycia nieruchomości przez Województwo D. , nieruchomości objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.
Stosownie zaś do art. 12 ust. 4a i 4b cyt. ustawy, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Stosownie do art. 18 ust. 1 tej ustawy, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. W myśl natomiast ustępu 3 tego przepisu, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.
W przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości waloryzacji dokonuje się według zasad określonych w art. 5 u.g.n.
Kolegium wskazało, że sposób dokonywania waloryzacji ustalonego w drodze decyzji odszkodowania określony został w art. 132 ust. 3 u.g.n. Stosownie do treści tego przepisu, wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty, a waloryzacji winien dokonać organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Oznacza to, że waloryzacja wysokości odszkodowania, ustalonego w decyzji, może być dokonana wyłącznie na zasadach wynikających z art. 132 ust. 3 u.g.n., przy czym dokonanie waloryzacji jest niezależne od tego, czy podmiot zobowiązany pozostaje w zwłoce w zapłacie odszkodowania (zob. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2010 r., IOSK 894/09).
Zdaniem SKO, treść art. 132 ust. 3 u.g.n., jednoznacznie wskazuje, że waloryzacji podlega wysokość odszkodowania ustalona w decyzji a także, że podlega ona waloryzacji na dzień jego zapłaty. Określona w decyzji wysokość odszkodowania za odjęcie praw do gruntu wskutek wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, uwzględnia wartość nieruchomości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania (dzień wydania tej decyzji). Stąd też nie ulega wątpliwości, że waloryzacja dokonana może zostać wyłącznie za okres od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna do dnia zapłaty. Treść omawianego przepisu nie daje natomiast żadnych podstaw do przyjęcia, by waloryzacja mogła objąć okres od dnia, w którym nastąpiło wydanie pierwszej decyzji o ustaleniu odszkodowania (decyzji w pierwszej instancji) do dnia zapłaty. W tym zakresie omawiany przepis nie zawiera upoważnienia dla organów administracji publicznej do dokonania waloryzacji.
W rozpatrywanej sprawie ustalenie odszkodowania nastąpiło na podstawie decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 listopada 2021 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 lutego 2021 r. ustalająca odszkodowanie pieniężne.
Kwota ustalonego odszkodowania została wypłacona w dniu 16 grudnia 2021 r. Między ustaleniem a wypłatą odszkodowania nie upłynął okres większy aniżeli miesiąc, wobec czego nie było podstaw do dokonania waloryzacji odszkodowania. Mogące mieć bowiem zastosowanie w niniejszej sprawie wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszane są przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w odniesieniu do poszczególnych miesięcy, a zatem na ich podstawie nie jest możliwe dokonywanie waloryzacji w okresie mniejszym niż miesiąc.
Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w sposób prawidłowy odmówił zwaloryzowania ustalonego odszkodowania, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Wydanie rozstrzygnięcia nie wymagało bowiem gromadzenia dodatkowych dowodów. Zasadniczy problem dotyczył ustalenia początkowej daty okresu, za który mogłaby zostać dokonywana waloryzacja.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła AMW, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego:
1) art. 132 ust. 3 u.g.n., przez jego błędną wykładnię, prowadzącą do nieprawidłowego wniosku, że przepis ten nie stanowi w niniejszej sprawie podstawy prawnej do orzekania w drodze decyzji administracyjnej waloryzacji uprzednio ustalonego odszkodowania, a to z tego względu, że w ocenie organu waloryzacja odszkodowania za wywłaszczone na drogi nieruchomości dotyczyć może okresu między datą, kiedy decyzja określająca wysokość odszkodowania stała się ostateczna, a datą jego wypłaty, gdy tymczasem waloryzacja tego odszkodowania winna dotyczyć okresu między wydaniem wskazanej decyzji a datą wypłaty tego odszkodowania;
2) art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez brak ustalenia zwaloryzowanej kwoty odszkodowania do wypłaty, w sytuacji gdy skarżącej winno zostać ustalone słusznie waloryzowane odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość;
II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 104 i 107 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 3 u.g.n., poprzez odmowę waloryzacji odszkodowania mimo spełnienia wszystkich ustawowych przestanek, w sytuacji, gdy organ nie zgromadził dowodów uzasadniających podjęte przez niego rozstrzygnięcie;
2) art. 7 i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpoznanie sprawy przez organ w sposób wszechstronny i wyczerpujący i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na wadliwej ocenie materiału dowodowego wskutek czego zaskarżona decyzja nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale;
3) art. 8 i art. 107 § 3 pkt 6 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację przemawiającą za zasadnością przyjmowanego przez nią poglądu, iż początkowym dniem, od którego należy stosować waloryzację jest dzień ustalenia odszkodowania, a nie dzień w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. W tym zakresie strona wskazała, że wysokość odszkodowania w realiach badanej sprawy została ustalona na podstawie wartości nieruchomości z dnia wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania, stąd waloryzacja tego odszkodowania winna dotyczyć okresu między wydaniem decyzji przez Wojewodę a datą wypłaty odszkodowania.
Skarżąca podniosła, że przyjęcie innego sposobu ustalenia okresu, za który należy zwaloryzować odszkodowanie, prowadziłoby wbrew zamierzeniu ustawodawcy do sytuacji, w której właściwie w żadnej sytuacji nie dojdzie do waloryzacji orzeczonego odszkodowania, a więc zwiększenia wartości pieniężnej świadczenia w celu utrzymania jego realnej wartości na niezmienionym poziomie.
Strona wyjaśniła też, że zgodnie z przyjętą koncepcją przez organ, niezasadnym jest dokonanie waloryzacji nawet wtedy kiedy od wydania rozstrzygnięcia organu I instancji do uprawomocnienia decyzji (w tym wypłaty odszkodowania) może minąć kilka lat, co w sposób oczywisty pokazuje, że w takim przypadku nie dojdzie do utrzymaniu realnej wartości odszkodowania na niezmienionym poziomie, a ustawowo przewidziany mechanizm waloryzacji, który chronić ma interesy strony w postępowaniu w ogóle nie zostanie zastosowany.
W ocenie Skarżącej taki sposób rozumowania byłby do przyjęcia co najwyżej w sytuacji, kiedy organ II instancji decyzją zmieniłby wysokość należnego odszkodowania, jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Na poparcie swoich twierdzeń AMW odwołała się do poglądów judykatury.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2024, poz. 935, dalej p.p.s.a.).
Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie, w toku administracyjnego postępowania instancyjnego, okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2024 r. (nr SKO 4118.2.2024), utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Województwa D. z dnia 20 grudnia 2023 r. odmawiającą zwaloryzowania odszkodowania ustalonego decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 23 lutego 2021 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rozwoju i Technologii decyzji z dnia 29 listopada 2021 r., z tytułu nabycia z mocy prawa przez Województwo D. prawa własności nieruchomości położonej w obr. S., gmina O. oznaczonych jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] w związku z realizacją inwestycji drogowej polegającej na "Budowie drogi wojewódzkiej nr [...]-[...] obwodnicy O.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 132 ust. 3 u.g.n., zgodnie, z którym wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty, a waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty. Sama waloryzacja ma na celu uaktualnienie wysokości odszkodowania z uwagi na upływ czasu jaki nastąpił między jego ustaleniem a datą faktycznej wypłaty. Oznacza urealnienie już ustalonego a nie wypłaconego odszkodowania przy zastosowaniu odpowiednich wskaźników. Stąd w orzecznictwie przyjmuje się, że waloryzacja, o której mowa w przywołanym przepisie nie jest możliwa, gdy odszkodowanie zostało już wypłacone. Skoro bowiem z art. 132 ust. 3 u.g.n. wynika, że wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty, to podstawą roszczenia o waloryzację jest ustalenie, że odszkodowanie nie zostało wypłacone. Innymi słowy, istnienie decyzji ustalającej odszkodowanie przy braku jego wypłaty warunkuje możliwość jego waloryzacji, a zatem za trafne należy uznać stanowisko, że po wypłacie odszkodowania skuteczne zgłoszenie żądanie o waloryzację nie jest możliwe (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 393/23; wyrok WSA w Gdańsku 28 października 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 412/25; wyrok WSA w Warszawie 9 lipca 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 383/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 765/23; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 959/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV/Po 505/24, CBOSA). Tylko zatem – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny - istnienie decyzji ustalającej odszkodowanie przy braku jego wypłaty warunkuje możliwość jego waloryzacji, a strona wnosząc o waloryzację winna wykazać, że odszkodowanie nie zostało wypłacone (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2461/19, CBOSA).
Tymczasem w realiach badanej sprawy nie ma sporu co do tego, że na dzień wystąpienia przez Skarżącą z wnioskiem o waloryzację odszkodowanie zostało już wypłacone. Przyznała to sama AMW w piśmie z dnia 18 stycznia 2022 r. przedkładając w załączeniu oryginał faktury zaliczkowej oraz oryginał faktury VAT z dnia 31 grudnia 2021 r., wystawionych – jak wskazała Skarżąca - "w związku z odszkodowaniem wypłaconym Agencji Mienia Wojskowego na podstawie decyzji Wojewody Dolnośląskiego (...) z dnia 23 lutego 2021 r.". Na powyższych fakturach jako termin zapłaty widnieje dzień 13 grudnia 2021 r. Z kolei w odwołaniu jak i skardze wskazała 16 grudnia 2021 r. jako dzień wypłaty odszkodowania.
Kwestię wypłaty odszkodowania przyznała również D. we W. w piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r., wskazując w jego treści, że odszkodowanie w kwocie 2 011 810,36 zł zostało uiszczone "w chwili kiedy decyzja stała się ostateczna".
Fakt wystąpienia z wnioskiem o waloryzację po wypłaceniu już odszkodowania przyznał również Zarząd Województwa D. w wydanej decyzji z 20 grudnia 2023 r., jak również odnotowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji.
Wobec zatem przedstawionych okoliczności nie może być wątpliwości co do tego, że ustalone odszkodowanie z tytułu nabycia z mocy prawa przez Województwo D. prawa własności nieruchomości położonej w obr. S., gmina O. oznaczonych jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] w związku z realizacją inwestycji drogowej polegającej na "Budowie drogi wojewódzkiej nr [...]-[...] obwodnicy O." zostało wypłacone Skarżącej przed wystąpieniem z wnioskiem o jego waloryzację. W tych okolicznościach brak było podstaw do dokonania waloryzacji.
W sytuacji natomiast samego braku możliwości waloryzacji odszkodowania z przywołanych względów, bez wpływu pozostaje sporna między stronami kwestia daty, od której należałoby zastosować waloryzację. Z tego też względu sformułowane na tym tle zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, skoro wnioskodawca wraz z wypłatą odszkodowania utracił w tym zakresie swoje roszczenie. Przeprowadzone zaś przez organy postępowanie nie naruszało postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony bowiem materiał dowodowy pozwalał na ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności, a uzasadnienie decyzji, wbrew zarzutom skargi, umożliwiało jego sądową kontrolę.
Mając powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.