II SA/Wr 512/16

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 31 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 512/16 w zakresie pkt 2 postanowienia w sprawie ze skargi H. T. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia: zmienić pkt 2 zaskarżonego postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 512/16, w ten sposób, że przyznać z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata P. S. kwotę 232 zł (słownie: dwieście trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów przejazdu pełnomocnika do siedziby sądu administracyjnego drugiej instancji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2019 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w pkt 1 przyznał adwokatowi P. S. wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji, w pkt 2 odmówił przyznania adwokatowi P.S. wydatków tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu.

Dnia 15 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął sprzeciw pełnomocnika skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2019 r. Przedmiotowemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, przez przyjęcie, że koszty dojazdu adwokata ustanowionego z urzędu, na rozprawę w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej, nie są usprawiedliwionymi tj. naruszenie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. w zw. z art. 253 § 3 p.p.s.a. w zw, z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie pkt 2 postanowienia i przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów dojazdu na rozprawie w kwocie 232 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do treści art. 260 § 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Przedmiotem sprzeciwu jest pkt 2 postanowienia starszego referendarza, w którym odmówiono przyznania adwokatowi P. S. wydatków tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu wniósł o zasądzenie kosztów dojazdu na rozprawę w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej.

Na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast zgodnie z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków.

W analizowanej sprawie brak było podstaw by przyjąć, że zasadą jest brak konieczności zaliczania do niezbędnych kosztów postępowania kosztów stawiennictwa pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na brzmienie przepisu art. 205 § 2 P.p.s.a., który do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym zalicza obok wynagrodzenia pełnomocnika także wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, jako samodzielny składnik kosztów postępowania. Koszt dojazdu na rozprawę wskazanego w tej normie pełnomocnika jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takim wydatkiem. (Wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 289/14).

Należy podkreślić, że wydatki poniesione przez pełnomocnika skarżącego są racjonalne. Adwokat odbył podróż na trasie Wrocław Główny – Warszawa Centralna – Wrocław Główny pociągiem w II klasie. W ocenie tutejszego Sądu, niniejsze koszty przejazdu ze względu na złożoność rozpoznawanej sprawy należy uznać za celowe.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.