II SA/WR 436/25

II SA/Wr 436/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-11-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dominik Dymitruk
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Olga Białek
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 62 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r. Nr SKO 4121.24.2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Postanowieniem Prezydenta W. Nr 11/2025 z dnia 14 stycznia 2025 r. (nr pisma: [...]; nr kanc.: [...]), zawieszono, do dnia 11 marca 2026 r., postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 11 września 2024 r. na wniosek P. sp. z o. o., z siedzibą we W. (działającą przez pełnomocnika M. K.), w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z funkcją wiodącą opieki zdrowotnej dla osób starszych (dom opieki seniora) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, przewidzianej do realizacji w rejonie ulicy [...] we W. na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AR_[...], obręb Z.,
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez Spółkę P. sp. z o. o. (z siedzibą we W.) oraz M. K.(1) (działającą przez pełnomocnika adwokata D. W.) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 w związku z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, z późn. zm.; dalej powoływanej jako upzp), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Na uzasadnienie organ wskazał, że postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r. (Nr 11/2025) organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że teren inwestycji nie jest objęty żadnym planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Jednakże teren zainwestowania położony jest na obszarze, który objęty został przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i [...] we W., (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] czerwca 2023 r.) Aktualnie przygotowywany plan miejscowy dla terenu w rejonie ulic [...] i [...] we W. jest obecnie na etapie projektowania i rozpatrywania wniosków. Organ wskazał ponadto, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2018 r.), teren inwestycji znajduje się w jednostce urbanistycznej zieleni dominującej [...]. Organ pierwszej instancji wyjaśnił ponadto, że w toku postępowania uzyskał stanowisko Działu Planowania Przestrzennego w Urzędzie Miejskim W. dotyczące oceny zgodności planowanego zamierzenia z projektem przygotowywanego planu miejscowego. ,,Z oceny tej wynika, że proponowane we wniosku rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne są niezgodne ze sporządzanym na tym obszarze projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezgodność wniosku z projektem mpzp dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i sposobu jego zagospodarowania." Organ pierwszej instancji doszedł zatem do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie uzasadnione jest zawieszenie postępowania lokalizacyjnego. Dodatkowo organ pierwszej instancji podkreślił w uzasadnieniu postanowienia, że "możliwość zawieszenia postępowania lokalizacyjnego lub świadoma rezygnacja z tej możliwości jest najpełniejszą formą samodzielności prawnej, jaką jest tzw. uznanie administracyjne, a więc wybór między różnymi sposobami zachowania się. Zdaniem organu w obliczu normy blankietowej zawartej w art. 62 ust. 1 upzp (,,można zawiesić"), każdy sposób zachowania się organu administracyjnego jest możliwy i równorzędny, każdy w równym stopniu odpowiada normie prawa. Właściwym wyborem jest więc także nieskorzystanie z możliwości zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jednak w odróżnieniu od przepisów Kpa - fakultatywne zawieszenie postępowania na podstawie powyższego przepisu następuje z urzędu, a w niniejszej sprawie zdecydowanie ma służyć interesowi publicznemu."
W ustawowo oznaczonym terminie zażalenie na opisane postanowienie wniosła Spółka P. sp. z o. o. (z siedzibą we W.) oraz M. K.(1) (działająca przez pełnomocnika adwokata D. W.). Żaląca się Spółka zarzuciła: 1) ,,naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zbadania wystąpienia podstaw do zawieszenia postępowania, a także brak przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów zmierzających do ustalenia na jakim etapie jest procedura uchwalania planu miejscowego i czy plan ten zostanie uchwalony w okresie na jaki postępowanie zostało zawieszone i w konsekwencji brak wszechstronnej oceny dowodów; 2) naruszenie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy organ w ogóle nie ustalił i nie wyjaśnił w treści zaskarżonego postanowienia na jakim etapie znajduje się postępowanie o ustalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i czy jest prawdopodobne, że w okresie na jaki postępowanie zostało zawieszone ten plan zostanie uchwalony, co jest sprzeczne z ratio legis powołanego przepisu; 3) naruszenie art. 7 Kpa w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na orzekaniu w granicach uznania administracyjnego, przy jednoczesnym zaniechaniu jakiegokolwiek uwzględnienia słusznego interesu inwestora, polegającego na realizacji prawa do zabudowy i uzyskania w tym celu decyzji o warunkach zabudowy oraz niczym nieuzasadnionym przyznaniem pierwszeństwa interesowi publicznemu (władztwu planistycznemu)." Podniesione zarzuty Spółka uzasadniła. M. K.(1) podniosła zaś w zażaleniu: ,,a) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w prawidłowy sposób zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej współwłaścicieli nieruchomości w zakresie rozpoznania wniosku in meritum i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, gdyż wyniki prac związanych z uchwalaniem planu zagospodarowania przestrzennego dla działki objętej wnioskiem skonkretyzują się w okresie zawieszenia postępowania; b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania, podczas gdy stan zaawansowania prac związanych z uchwalaniem planu zagospodarowania przestrzennego jest na bardzo wczesnym etapie i nic nie wskazuje, aby prace te mogły zostać ukończone w okresie zawieszenia postępowania."
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uznało zaskarżone postanowienie, wbrew stanowisku żalących się stron, za zgodne z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego i nie jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, z póżn, zm.), w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Kolegium podkreśla, że bez wątpienia jedną z ustaw, które zawierają regulacje ograniczające prawo własności nieruchomości jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, której przepis art. 62 ust. 1 stanowi podstawę prawną zakwestionowanego postanowienia. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji zostało zainicjowane przez P. sp. z o. o. (z siedzibą we W.) podaniem złożonym Urzędzie Miejskim W. w dniu 11 września 2024 r. Stosownie do art. 4 ust. 1 upzp, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 upzp, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z powołanych przepisów wynika, że podstawowym instrumentem kształtowania ładu przestrzennego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Należy podkreślić, że upzp zawiera normy umacniające pierwszeństwo planu miejscowego, zawarte m.in. w art. 62 upzp. Przepis art. 62 ust. 1 upzp przyznaje organom prowadzącym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy kompetencję do zawieszenia postępowania lokalizacyjnego na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zawieszenie postępowania lokalizacyjnego przeciwdziałać ma wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, która mogłaby pozostawać w kolizji z ustaleniami opracowywanego planu miejscowego, który jako akt o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, tworzy - co do zasady - rozwiązania kompleksowe dla określonego w nim terenu. Zgodnie z powołanym art. 62 ust. 1 upzp, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Zgodnie ponadto z art. 62 ust. 3 upzp, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Kolegium podkreśla, że art. 62 ust. 1 upzp, w zakresie terminu, na jaki można zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, został zmieniony z dniem 23 kwietnia 2023 r. (zob. art. 4 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. poz. 553). Przepis ten w poprzednio obowiązującym brzmieniu stanowił, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie natomiast z obecnie obowiązującym brzmieniem, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Dopuszczalny czas zawieszenia postępowania lokalizacyjnego uległ zatem z woli ustawodawcy znacznemu wydłużeniu (dwukrotnie). Warto podkreślić, że uzasadniając wprowadzenie zmiany w upzp polegającej na wydłużeniu omawianego terminu wskazano (zob. druk sejmowy nr 2938 - uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw), że "Wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy ma zapobiec powstaniu niebezpieczeństwa sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu. Ma to ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji. Praktyka udowodniła, że dotychczas ustalony termin 9 miesięcy jest niewystarczający na przyjęcie planu. Zasadne jest zatem wydłużenie tego zawieszenia do nie więcej niż 18 miesięcy z jednorazową możliwością przedłużenia o kolejnych 6 miesięcy - pod warunkiem że plan został już w tym czasie wyłożony. Terminy te zostają dostosowane do czasu, w jakim znaczna część planów miejscowych zostaje realnie uchwalana. Podkreślenia wymaga, że plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni. Stąd też usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w celu kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia planu miejscowego." Oczywiście Kolegium wie, że uzasadnienia projektów ustaw zawarte w drukach sejmowych nie są źródłem prawa i bez wątpienia nie mogą być podstawą decyzji administracyjnych, jednakże mogą one być pomocne przy wykładni przepisów, ujawniając intencje ustawodawcy. Kolegium podkreśla, że z art. 62 ust. 1 upzp, a także z bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że ustawodawca, przewidując możliwość zawieszenia postępowania lokalizacyjnego, nie wprowadził żadnej normatywnej przesłanki tego zawieszenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (z dnia 8 listopada 2007 r., lI SA/Bk 593/07, pub!. w http://orzeczenia.nsa.gov.pl; powoływanej dalej jako CBOSA), zgodnie z którym "Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi prowadzącemu podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia." Co istotne, dalej podkreślono, że: ,,Konstrukcja ta, zdaniem Sądu, jest konsekwencją władztwa planistycznego przysługującego gminie w zakresie kształtowania zasad wykorzystania przestrzeni, co wyraża się w kompetencji do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania, jako aktów prawa miejscowego (zob. art. 14 ust. 8 ustawy). Zabezpieczeniu realizacji władztwa planistycznego służyć ma także przepis art. 62 ust. 1 ustawy, mający niewątpliwie na celu ochronę interesu publicznego, poprzez zabezpieczenie organowi planistycznemu możliwości zawieszenia konkretnych postępowań administracyjnych do czasu kompleksowej regulacji wykorzystania przestrzeni za pomocą planu miejscowego." Kolegium podkreśla, że użycie przez ustawodawcę przepisie art. 62 ust. 1 upzp zwrotu "można zawiesić" oznacza, że wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania organ gminy działa w warunkach uznania administracyjnego. W myśl zgodnego stanowiska literatury prawniczej i orzecznictwa sytuacja taka stwarza dla organu administracyjnego pewną swobodę decydowania, której jednak nie należy utożsamiać z całkowitą dowolnością możliwych rozstrzygnięć. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (dalej powoływany jako NSA) w wyroku z dnia 2 lutego 1996 r. (lI SA 2875/95, publ. w CBOSA) ,,Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Organ zobowiązany jest zatem wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji czym kierował się podejmując określone rozstrzygnięcie. Uprawnienia organu administracji państwowej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalniają bowiem tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym." Jakkolwiek rozstrzygnięcia organu, podjęte w warunkach uznania administracyjnego, podlegają tylko ograniczonej kontroli instancyjnej i sądowej, to nie są jednak całkowicie z niej zwolnione. Choć przedmiotem takiej kontroli nie może być dokonywany przez organ, na podstawie kryteriów słuszności i celowości, wybór rozstrzygnięcia, to jednak kontrolą objęte powinno być przede wszystkim uzasadnienie decyzji bądź postanowienia. Winno ono bowiem dowodzić prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w tym wysłuchania strony, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uwzględnienia przy wydawaniu rozstrzygnięcia zasad ogólnych postępowania administracyjnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lipca 1982, lI SA 883/82, publ. w CBOSA). Cel ten zostaje osiągnięty przede wszystkim poprzez wyczerpujące i odpowiednio umotywowane uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie - w ocenie Kolegium - organ pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powody, dla których uznał, że zawieszenie postępowania lokalizacyjnego w rozpatrywanej sprawie jest zasadne. Powody te - zdaniem Kolegium - w obecnie obowiązującym stanie prawnym, w pełni uzasadniają zawieszenie postępowania lokalizacyjnego na podstawie art. 62 ust. 1 upzp. Zakwestionowane zawieszenie jest więc uzasadnione w świetle art. 64 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz.1688; zwanej dalej ustawą zmieniającą). Przepis art. 64 ust. 2 ustawy zmieniającej stanowi bowiem, że do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, w przepisach ustaw zmienianych niniejszą ustawą, z wyjątkiem ustawy zmienianej w art. 26, odnoszących się do planu ogólnego gminy, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z wyjątkiem spraw uchwalania planów ogólnych gminy. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że teren wnioskowanej inwestycji, zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2018 r.), znajduje się w jednostce urbanistycznej zieleni dominującej [...]. Zgodnie z powołanym art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy zmieniającej, przed wejściem w życie planu ogólnego, plany miejscowe opracowuje się i uchwala w oparciu o dotychczasowe brzmienie art. 15 ust. 1 i art. 20 upzp. Oznacza to, że plany miejscowe należy sporządzać nie naruszając ustaleń obowiązującego studium do momentu przyjęcia w gminie planu ogólnego. W rozpatrywanej sprawie wnioskowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku usługowego z funkcją wiodącą opieki zdrowotnej dla osób starszych (dom opieki seniora) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, koliduje, w ocenie Kolegium, z przeznaczeniem terenu wskazanym w Studium. Zauważyć jeszcze trzeba, że z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że aktualnie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i [...] we W. jest na etapie projektowania i rozpatrywania wniosków. Oznacza to, że prace planistyczne trwają. Kolegium podkreśla, że w rozpatrywanej sprawie, jeżeli projekt planu miejscowego zostanie wyłożony w okresie do 11 marca 2026 r., to zawieszenie będzie mogło zostać przedłużone do dnia 11 września 2026 r. Jest to - w ocenie Kolegium - wystarczający czas na uchwalenie planu miejscowego, pozostało bowiem jeszcze ponad 11 miesięcy do upływu terminu zawieszenia z możliwością przedłużenia o kolejne 6 miesięcy. Skoro obecnie projekt planu miejscowego terenu w rejonie ulic [...] i [...] we W. jest na etapie projektowania i rozpatrywania wniosków, to uzasadnione jest stanowisko, że możliwe jest uchwalenie planu miejscowego w tak zakreślonym terminie. W związku z powyższym nie można stwierdzić, że organ pierwszej instancji, zawieszając postępowanie przekroczy/ granice swobodnego uznania i naruszy/ zasadę proporcjonalności w ograniczeniu swobody zagospodarowania terenu. Motywy zawieszenia postępowania są zgodne z obowiązującymi regulacjami upzp oraz wskazanej powyżej ustawy zmieniającej, są racjonalne i służą zachowaniu ładu przestrzennego w terenie i prowadzeniu odpowiedzialnej polityki przestrzennej. Zdaniem SKO podkreślić jeszcze raz trzeba, że zawieszenie postępowania lokalizacyjnego na podstawie art. 62 ust. 1 upzp jest możliwe nawet w sytuacji, gdy gmina jeszcze nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już wskazano powyżej ustawodawca nie uzależnił możliwości zawieszenia postępowania od spełnienia dodatkowych przesłanek. Co szczególnie istotne, zgodnie z art. 62 ust. 1 zd. 2 upzp, wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W rozpatrywanej sprawie uchwała o przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego została podjęta (zob. uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] czerwca 2023 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i [...] we W.). W przypadku, gdy w okresie zawieszenia postępowania nie zostanie uchwalony plan miejscowy, Stronom przysługiwać będą środki dyscyplinowania organu przewidziane w art. 37 Kpa. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak na wstępie.
W skardze na ostateczne postanowienie w imieniu P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W., pełnomocnik profesjonalny zaskarżył opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zaskarżono postanowienie w całości. Organowi administracji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej KPA), poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przesłankach nieznajdujących oparcia w obowiązującym prawie; brak uzasadnienia wyjaśniającego, pozwalającego na ustalenie rzeczywistego stanu zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania 8przestrzennego, w szczególności w zakresie stwierdzenia prawdopodobieństwa, że plan miejscowy zostanie uchwalony w okresie zawieszenia postępowania i ewentualnego przedłużenia tego okresu o dalsze 6 miesięcy, zaniechanie wyważenia indywidualnego interesu strony (prawo do zabudowy nieruchomości) z interesem społecznym oraz brak wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i za gospodarowaniu przestrzennym (dalej: UPZP) poprzez jego błędne zastosowanie i zawieszenie postępowania w sytuacji braku uzasadnionych podstaw do takiego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik wnosi o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 23.04.2025 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta W. Nr 11/2025 z dnia 14.01.2025 r. w przedmiocie zawieszenia do dnia 11 marca 2026 r. postępowania administracyjnego wszczętego w dniu 11.09.2024 r. na wniosek P. Sp. z o.o.; zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej spółki kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2025 r., w sprawie SKO 4121.24.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez P. sp. z o.o. na postanowienie Prezydenta W. Nr 11/2025 z dnia 14.01.2025 r. utrzymało w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie. W ocenie skarżącej postanowienie SKO jest błędne i powinno zostać uchylone, wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta W. Nr 11/2025 z dnia 14.01.2025 r. W sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 KPA, które to uchybienia w konsekwencji doprowadziły do naruszenia art. 62 ust. 1 UPZP. Zgodnie z zasadą praworządności, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 KPA). Stosownie natomiast do wynikającej z art. 7 KPA zasady prawdy obiektywnej, organy w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 KPA) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 KPA), co winno znaleźć swoje potwierdzenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań wynikających z art. 107 § 3 KPA. Natomiast zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 UPZP postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Nie negując przysługującego gminie władztwa planistycznego oraz zasady pierwszeństwa planu miejscowego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Organu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zawieszenie postępowania w przedmiocie wniosku strony o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ustalenia Organu w zakresie zaistnienia podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 UPZP uznać należy za błędne i niepełne. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym zapadłym na gruncie art. 62 ust. 1 UPZP uwypukla się konieczność oceny poziomu zaawansowania prac planistycznych. Jedynie prace zaawansowane, sugerujące ich zakończenie w okresie zawieszenia, wskazują powinność zawieszenia. Natomiast prace, które mogą nie zostać ukończone w okresie - przeciwnie - wskazują brak uzasadnienia zawieszenia. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku z dnia 14.02.2024 r., II SA/Gd 896/23: ,, 1 korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, istotny jest stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu, to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inaczej jednak należy oceniać przypadek, gdy prace nad planem miejscowym znajdują się dopiero w początkowym stadium. W takiej sytuacji, znając sekwencję koniecznych w tej procedurze czynności i ich czasochłonność, nie istnieją argumenty przemawiające za odraczaniem w czasie uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, niezbędnej w procesie inwestycyjnym." Organ nie przeprowadził rzetelnej analizy czy zachodzą realne podstawy do stwierdzenia, że w okresie zawieszenia postępowania plan miejscowy zostanie uchwalony. Brak w tym zakresie postępowania wyjaśniającego brak jakichkolwiek dowodów, co stanowi naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 KPA. Strona zarzuca również, że Organ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 KPA nie dokonał wyważenia interesu strony (chęć realizacji inwestycji) z interesem publicznym, wyrażającym się w prawie do określenia przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania przez daną jednostkę samorządu terytorialnego w drodze planu miejscowego. SKO skupiło się jedynie na trwającej procedurze planistycznej z pominięciem słusznego interesu wnioskodawcy w dążeniu do otrzymania decyzji o ustalenie warunków zabudowy, w chwili kiedy procedura planistyczna jest jeszcze na bardzo wczesnym stadium realizacji. Organ dążąc do ochrony nieskonkretyzowanego interesu społecznego (bo nie jest możliwe ustalenie jaka będzie treść planu miejscowego, którego projekt nie został jeszcze opublikowany), zupełnie pominął interes strony postępowania, pozostawiając ją w niepewności co do możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z jej wnioskiem, na okres co najmniej 18 miesięcy, a możliwe, że nawet na okres 2 lat (przy założeniu możliwości przedłużenia okresu zawieszenia o dalsze 6 miesięcy). W tym miejscu strona wskazuje, że prace nad planem miejscowym znajdują się na bardzo wczesnym etapie. Jak wynika z informacji opublikowanych na stronie: https://geoportal.[...].pl/mpzp/[...], do tej pory nie został nawet opublikowany projekt planu miejscowego. Stan zaawansowania prac nad planem (aktualny etap: projektowanie/rozpatrzenie wniosków) utrzymuje się od 20 września 2023 r. (w tym dniu upłynął termin zbierania wniosków). Organ błędnie, w sposób oderwany od treści przepisów określających procedurę planistyczną, bezpodstawnie przyjął, że zachodzi prawdopodobieństwo uchwalenia planu miejscowego w dopuszczalnym przez ustawę okresie zawieszenia postępowania. Strona zarzuca, że Organ pominął oczywiste wnioski, jakie się nasuwają z analizy pisma Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego W. z dnia 11 lutego 2025 r., udzielającego stronie odpowiedzi na pytania zadane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wymienione pismo zostało przez stronę złożone jako dowód w postępowaniu (pismo z dnia 13.02.2025 r. wysłano do SKO dnia 17.02.2025 r. z wnioskiem o włączenie w poczet materiału dowodowego). W treści pisma z dnia 11.02.2025 r. (pismo złożone przez stronę do akt), Urbanista Miasta poinformował, że projekt planu znajduje się na etapie opiniowania i uzgadniania z właściwymi komisjami i instytucjami, a po tych czynnościach zostanie wyłożony do publicznego wglądu i zbierania uwag. W tej sytuacji (znając kolejne etapy uchwalania planu miejscowego, czasochłonność tej procedury) nie sposób uznać, że zachodzi prawdopodobieństwo uchwalenia planu w okresie zawieszenia, nawet przy jego wydłużeniu o dalsze 6 miesięcy. Takie stwierdzenie Organu jest oderwane od stanu faktycznego i całkowicie hipotetyczne. Mając na uwadze, że projekt planu miejscowego nie został jeszcze opublikowany (a więc cały czas jest opracowywany i może być zmieniony przez projektanta), brak było również podstaw do twierdzenia, że planowana przez stronę inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym w zakresie dotyczącym przeznaczenia terenu jego zagospodarowania. Skoro plan nie został opublikowany, to czynienie tego rodzaju porównań jest nieuzasadnione. W tej sytuacji wniesienie niniejszej skargi stało się konieczne i w skardze wniesiono o jej uwzględnienie.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym podkreślić należy, że dokonując kontroli zaskarżonego aktu sąd uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jego wydania. Rozpoznając wniesioną skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga ze względu na jej przedmiot została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony i jej zgody.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia stanowi art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny stan prawny Dz.U.2024.1130 t.j. z dnia 2024.07.29, zwanej dalej u.p.z.p.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.553 z dnia 2023.03.23). Zgodnie z tym unormowaniem po-stępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia po-stępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że przywołany przepis należy odczytywać przez pryzmat zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy). Zasadą powinno być więc kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego a wyjątkiem od tej zasady winno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy przewidziana w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kompetencję tę należy zatem rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia uchwał gmin, w tym w szczególności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (por. NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. II OSK 2686/15, CBOSA). Jeśli zatem zawieszenie postępowania na podstawie przytoczonego przepisu ma charakter fakultatywny, to oznacza, że decyzja w tym zakresie jest objęta uznaniem organu. Redakcja przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje także, że przyczyną zawieszenia postępowania mogą być same tylko zamierzenia organu związane z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Z przywołanego przepisu wynika bowiem, że możliwe jest zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy także, gdy w ogóle nie ma jeszcze projektu planu miejscowego, a jedynie dopiero rozważa się jego uchwalenie. Zawieszenie nie następuje przy tym bezterminowo, a organ ma obowiązek podjęcia postępowania w przypadkach opisanych w pkt 1 i 2 omawianej normy. Tym samym możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. traktować należy jako swoistą tamę dla możliwości obchodzenia władztwa planistycznego gminy w okresie kiedy organy gminy zamierzają uchwalić plan bądź prowadzą już prace zmierzające do jego uchwalenia (por. wyrok z dnia 2 grudnia 2009r. IV SA/Wa 1312/09, CBOSA). Odwołując się do ratio legis instytucji zawieszenia postępowania przewidzianej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., w orzecznictwie wskazuje się także, że jej celem jest m.in. ograniczenie możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 u.p.z.p.). Dalej trzeba powiedzieć, że uznaniowy charakter zawieszenia postępowania administracyjnego, przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie oznacza, że skorzystanie z tego przepisu przez organ może nastąpić w sposób dowolny. Zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy, powinno być każdorazowo poprzedzone ustaleniami istotnymi dla zastosowania tego przepisu i ich należytą oceną w aspekcie wystąpienia okoliczności uzasadniających podjęcie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Z dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, znajdujących potwierdzenie w dokumentacji w aktach sprawy wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji zainicjowane zostało wnioskiem strony z dnia 11 września 2024 r. Natomiast uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta wcześniej, bo dnia [...] czerwca 2023 r. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W.). Poza sporem pozostaje, że nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w obszarze objętym tą uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spełniona tym samym została określona w przepisach prawa materialnego przesłanka formalna uprawniająca organ do zawieszenia postepowania. W świetle literalnej wykładni art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przesłanką zawieszenia postępowania lokalizacyjnego jest bowiem podjęcie i prowadzenie prac planistycznych lub sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na którym realizowana ma być inwestycja. Skoro już sam zamiar podjęcia uchwały o przystąpieniu do uchwalania planu daje podstawy do zawieszenia postępowania, to z całą pewnością podstawy takie ziszczają się, gdy prace planistyczne są w toku lub co najmniej została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu (por. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r. II SA/Wr 493/14, CBOSA). Także w orzecznictwie NSA uznano, że już samo podjęcie przez gminę prac nad przystąpieniem do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnia zawieszenie postępowania lokalizacyjnego (por. NSA w wyroku z dnia 2 października 2007 r. II OSK 1287/06, z dnia 22 września 2011r. II OSK 1355/10, z dnia 11 czerwca 2014 r. II OSK 98/13, CBOSA).
Zdaniem sądu organ precyzyjnie wykazał z jakiej przyczyny postanowił zawiesić postępowanie lokalizacyjne. Należy zwrócić uwagę na fakt, że planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie budynku usługowego z funkcją wiodącą opieki zdrowotnej dla osób starszych (dom opieki seniora) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, przewidzianą do realizacji w rejonie ulicy [...] we W. na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AR_[...], obręb Z. nie jest zgodne z aktualnie obowiązującym Studium (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2018 r.), teren inwestycji znajduje się w jednostce urbanistycznej zieleni dominującej [...]. Sąd oczywiście ma świadomość, że Studium nie jest aktem prawa miejscowego, ale nie może ujść z pola widzenia fakt, że stanowi ramy polityki przestrzennej gminy i wyznacza kierunki zagospodarowania poszczególnych terenów.
Rekapitulując rozważania w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że uzasadnione było czasowe wstrzymanie biegu postępowania celem umożliwienia gminie uchwalenia planu miejscowego dla terenu obejmującego (między innymi) działkę objętą tym postępowaniem. Skoro bowiem plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione było przyznanie prymatu pracom zamierzającym do uchwalenia planu i tym samym umożliwienia zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy celem zakończenia prac zmierzających do przyjęcia planu miejscowego.
W kontekście przedstawionej argumentacji nieuzasadnione okazały się zarzuty wskazujące na naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na nie-podjęciu wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sprawie spełniona została podstawowa przesłanka zawieszenia po-stępowania, polegająca na podjęciu procedury planistycznej w odniesieniu do terenu na którym znajduje się działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym. Organy wykazały, że wyczerpana została przesłanka formalna zawieszenia postępowania, a Kolegium wskazało również na wynikające z zebranego materiału okoliczności uzasadniające celowość wstrzymania procedury lokalizacyjnej. To, że skarżąca nie podziela argumentacji organu uzasadniającej zawieszenie postępowania, nie świadczy o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. Przeszkodą dla zawieszenia postępowania nie był wczesny etap prac planistycznych ograniczony tylko do uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, skoro jak wcześniej wskazano z jednoznacznego brzmienia przepisu wynika, że już sam zamiar podjęcia takiej uchwały uzasadnia zawieszenie postępowania lokalizacyjnego (wówczas organ nie dokonuje analizy zgodności inwestycji z rozwiązaniami w projekcie planu i bada, czy w okresie zawieszenia postępowania dojdzie do jego uchwalenia). Na marginesie można dodać, że kwestia samej celowości i zasadności podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego nie podlega kontroli sądowej. Decyzja w tym zakresie mieści się w wyłącznych kompetencjach organu planistycznego wynikających z przyznanej ustawowo gminie samodzielności planistycznej. Działania Kolegium nie cechowała także dowolność wynikająca z przekroczenie uznania administracyjnego. Trzeba także wskazać na obiektywne przeszkody, związane z obsługą komunikacyjną terenów objętych planowaną inwestycją - których rozwiązanie powinno nastąpić na etapie uchwalenia planu i co zwiększa szanse na bezkolizyjną realizację planowanego zamierzenia. Argumentacja ta znajdowała potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który uzasadniał podjęte rozstrzygnięcie. Organ II instancji wyjaśnił także z jakich względów nie uznał podniesionych w zażaleniu zarzutów, w zakresie bezpodstawnego przyjęcia, że zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania wymienione w tym przepisie. Wbrew zarzutom skargi nie ma wpływu na ocenę skarżonego postanowienia fakt czy inwestycja jest, czy nie zgodna z planowanymi do wprowadzenia ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując badania legalności działań kompetentnego organu w zakresie orzeczenia, wydanego na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. sąd administracyjny nie jest władny dokonać oceny aktywności organów gminy w zakresie posiadanego władztwa planistycznego, w szczególności czasu jaki zajmuje uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Reasumując Sąd stwierdził, że kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zaskarżony akt wydany zgodnie z przepisami u.p.z.p., z poszanowaniem zasad unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W szczególności Kolegium wyjaśniło sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie i swoje stanowisko przekonująco uzasadniło.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi