II SA/Wr 432/25

II SA/Wr 432/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dominik Dymitruk
Władysław Kulon /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Śnieżyński
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1478
art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 83a ust. 1
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Asesor WSA Dominik Dymitruk, Protokolant: starszy referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] "[...] " we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2025 r. nr SKO 4200.2.2025 w przedmiocie niezezwolenia na usunięcie sześciu drzew i umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie modrzewia europejskiego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 marca 2025 r., nr SKO4200.2.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej - SKO, Kolegium, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą we W. (dalej – spółdzielnia, skarżąca, strona) utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Kierownika Działu Ochrony Przyrody i Leśnictwa Urzędu Miejskiego we W. z dnia 12 grudnia 2024 r, nr WSR- ZL,6131.1.39.2023.MZ w przedmiocie niezezwolenia na usunięcie sześciu drzew i umarzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie modrzewia europejskiego. Przedmiotowa decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Skarżąca spółdzielnia wnioskiem z dnia 7 lutego wniosła do Prezydenta W. żądanie wydania zezwolenia na usunięcie z terenu nieruchomości przy ul. [...] we W., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AM-[...], obręb B., następujących drzew: lipa drobnolistna o obwodzie (Tiiia cordata Mili.) o obwodzie pnia wynoszącym 98 cm; żywotnik zachodni (Thuja occidentalis) o obwodzie pnia wynoszącym 85 cm; brzoza brodawkowata (Betula pendula Roth.) o obwodzie pnia wynoszącym 70 cm; świerk pospolity (Picea abies L.) o obwodzie pnia wynoszącym 57 cm; klon jawor (Acer pseudplatanus L.) o obwodzie pnia wynoszącym 70 cm; modrzew europejski (Larix decidua Mili.) o obwodzie pnia wynoszącym 51 cm; brzoza brodawkowata (Betula pendula Roth.) o obwodzie pnia wynoszącym 70 cm. Żądanie poparto twierdzeniem, że usunięcie wskazanych drzew jest niezbędne ze względu na kolizję z robotami budowlanymi polegającymi na realizacji postanowienia Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "DKWPSP") z dnia 19 lutego 2010 r., nr 128/2010 i z dnia 19 lutego 2010 r., nr 129/2010. Wnioskodawca powołał się też na decyzję Prezydenta W. nr 4467/2012 z dnia 30 sierpnia 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie instalacji i urządzeń przeciwpożarowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W.
Organ I instancji przeprowadził w dniu 1 marca 2023 r. potwierdzone protokolarnie oględziny na nieruchomości objętej postępowaniem, po czym pismem z dnia 20 marca 2023 r. wezwano stronę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenia decyzji DKWPSP w sprawie wymogu usunięcia drzew oraz wskazanie na planie zagospodarowania terenu przebiegu obecnej drogi przeciwpożarowej dla budynku przy ul. [...] we W. Strona do wezwania nie dostosowała się wyjaśniając, że usunięcie drzew jest konieczne z uwagi na ich kolizję z drogą pożarową, zaś drzewa uniemożliwiają dostęp jednostek straży pożarnej do nieruchomości od zachodniej strony budynku przy ul. [...] we W. Ponowiono także warunki wskazane w postanowieniach DKWPSP oraz w pozwoleniu na budowę.
W toku postępowania organ I instancji zwrócił się DKWPSP z zapytaniem czy przedmiotowe drzewa faktycznie uniemożliwiają przeprowadzenie na danym terenie akcji ratunkowej podczas pożaru i są źródłem naruszenia przepisów przeciwpożarowych, stanowiąc realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.
W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 24 maja 2023 r. DKWPSP wyjaśnił, że w wydanym przez niego postanowieniu nr 129/2010 uzgodnił proponowane rozwiązania zamienne dla występujących w budynku niezgodności z przepisami o ochronie przeciwpożarowej polegające m.in. na zapewnieniu dostępu jednostek straży pożarnych bezpośrednio pod ściany budynku poprzez ciągi piesze o szerokości ok. 3 m oraz możliwości prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych z czterech stron budynku. Jednocześnie zaznaczył, że uzgodnienie rozwiązań zamiennych, jak i realizacja uzgodnionych postanowień jest dobrowolna na każdym etapie, tzn. nie można zobowiązać wnioskodawcy do realizacji ustaleń zawartych w postanowieniu. Dodatkowo po uzgodnieniu rozwiązań zamiennych wnioskodawca może wystąpić ponownie o uzgodnienie innych niż pierwotne proponowanych rozwiązań, zaś w analizowanej sprawie usunięcie drzew nie jest jedynym możliwym środkiem zapewnienia przestrzegania przepisów przeciwpożarowych.
W oparciu o zebrane dowody Kierownik Działu Ochrony Przyrody i Leśnictwa Urzędu Miejskiego we W. działając z upoważnienia Prezydenta W., w dniu 27 czerwca 2023 r. wydał decyzję nr WSR-ZL.6131.1.39.2023.MZ, którą odmówiono wydania zezwolenia na usunięcie sześciu drzew wnioskowanych do usunięcia i umorzono postępowanie w zakresie jednego drzewa ze względu na fakt, że wniosek dotyczył również drzewa, na którego usunięcie nie było wymagane zezwolenie, tj. modrzewia europejskiego o obwodzie pnia 48 cm na wysokości 5 cm. Decyzja ta została oprotestowana odwołaniem. Rozpoznając instancyjny środek zaskarżenia SKO w dniu 4 września 2023 r. wydało decyzję nr SKO 4200.7.2023, którą uchylono zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy zalecił ustalenie w ramach prowadzonego ponownie postępowania czy istnieje możliwość znalezienia takiego rozwiązania, które z jednej strony będzie w stanie zagwarantować bezpieczeństwo przeciwpożarowe budynku, przy jednoczesnym jak najmniejszym uszczerbku dla środowiska, zaś ustalenia w tym zakresie powinny być oparte na odpowiednich środach dowodowych.
W ramach ponowionego postępowania organ I instancji pismem z dnia 9 lutego 2024 r. zwrócił się do DKWPSP z prośbą o dokonanie analizy odnoszącej się do możliwości zapewnienia wymagań w zakresie ochrony pożarowej w budynku przy ul. [...] przy zachowaniu drzew wnioskowanych do usunięcia. Pismem z dnia 27 lutego 2024 r., znak [...] udzielono odpowiedzi na powstały problem, z której wynika, że "z dużym prawdopodobieństwem" istnieje możliwość znalezienia takiego rozwiązania, które z jednej strony będzie w stanie zagwarantować bezpieczeństwo w budynku przy ul. [...] we W., przy jednoczesnym jak najmniejszym uszczerbku dla środowiska.
Ponownie orzekając w sprawie działający z upoważnienia Prezydenta W. Kierownik Działu Ochrony Przyrody i Leśnictwa Urzędu Miejskiego we W. w dniu 20 maja 2024 r. wydał decyzję nr WSR-ZL.6131.1.39.2023.MZ, którą przyjmując w podstawie prawnej art. 83 ust. 1, art. 83a ust. 1, 83c,. ust 1, art. 83d ust. 1, ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478, dalej: u.o.p.) oraz art. 104 i 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1950 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) nie zezwolono Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą we W. przy ul. [...], na usunięcie nw. drzew z terenu nieruchomości przy ul. [...] we W., oznaczonej geodezyjnie jako działka pod nr [...], AM-[...], obręb B., wg planu sytuacyjnego: lipa drobnolistna (Tiiia cordata Mili.) o obwodzie pnia wynoszącym 98 cm; żywotnik zachodni (Thuja occidentalis) o obwodzie pnia wynoszącym 85 cm; brzoza brodawkowata (Betula pendula Roth.) o obwodzie pnia wynoszącym 70 cm; świerk pospolity (Picea abies L.) o obwodzie pnia wynoszącym 57 cm; klon jawor (Acer pseudplatanus L.) o obwodzie pnia wynoszącym 70 cm; brzoza brodawkowata (Betula pendula Roth.) o obwodzie pnia wynoszącym 70 cm. W punkcie nr 2 sentencji decyzji umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w zakresie zezwolenia na usunięcie drzewa rosnącego na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. o nr inwentarzowym [...] tj. modrzewia europejskiego (Larix decidua Mili.) o obwodzie pnia wynoszącym 51 cm.
Uzasadniając wydany akt administracyjny organ I instancji odnosząc się do przyczyn uchylenia w ramach postępowania odwoławczego wczesnej wydanej decyzji podał, że ze względu na to, że wiedza na temat rozwiązań przeciwpożarowych ma charakter wiedzy specjalistycznej, a organ ma obowiązek należycie przeanalizować czy przedmiotowe drzewa faktycznie stanowią zagrożenie dla życia ludzi i ich mienia, zwrócił się ponownie do DKWPSP o zbadanie, czy istnieje możliwość znalezienia takiego rozwiązania, które z jednej strony będzie w stanie zagwarantować bezpieczeństwo przeciwpożarowe w budynku przy jednoczesnym jak najmniejszym uszczerbku dla środowiska. DKWPSP w piśmie z dnia 27 lutego 2024 r. sygn. [...] DKWPSP ocenił, że: "z dużym prawdopodobieństwem istnieje taka możliwość". Niemniej z uwagi na treść Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030), które dopuszcza trzy sposoby doprowadzenia drogi przeciwpożarowej do budynku, będące realizacją przepisów wprost oraz dodatkowo możliwość uzgodnienia rozwiązań zamiennych, nie podejmuje się jednoznacznej oceny sytuacji. DKWPSP nie opiniuje indywidualnych rozwiązań architektoniczno- budowlanych i nie ocenia ich zgodności z przepisami.
Dalej w uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron. W przepisie tym nie ma obowiązku zapewnienia dostępu z czterech stron budynku. Jednocześnie wydane postanowienie z dnia 19 lutego 2010 r., jest uzgodnieniem warunków przedstawionych przez stronę, a podane rozwiązania są alternatywą dla braku wymaganej wydajności i ciśnienia w zaworach 52 oraz braku zapasu wody w przeciwpożarowym zbiorniku.
Dołączone do wniosku fragmenty ekspertyzy technicznej oraz opinia z zakresu ochrony przeciwpożarowej stanowią dokumenty prywatne, na postawie których organ nie może oprzeć swojej decyzji, gdyż jest związany ustaleniami oraz obowiązkami wynikającymi z decyzji organów straży pożarnej. Ekspertyza dołączona do wniosku w ogóle nie uwzględnia możliwości ochrony zieleni, a jedynie jej usunięcie. Zatwierdzony projekt budowlany powstał w pominięciu analizy pod kątem ochrony środowiska. Stąd oceniono, że załączone dokumenty przyjmują rozwiązania jak najbardziej korzystne dla strony.
Z kolei w piśmie z dnia 27 lutego 2024 r. DKWPSP stoi na stanowisku, że usunięcie drzew nie jest jedynym możliwym środkiem zapewnienia przestrzegania przepisów przeciwpożarowych i istnieją rozwiązania zamienne, zgodnie z § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia, takie jak: instalacje, urządzenia, warunki architektoniczne, przedsięwzięcia organizacyjne itd. Wobec powyższego strona winna uzgodnić z DKWPSP rozwiązania zamienne, rekompensujące występujące nieprawidłowości w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej do budynku, w celu zachowania istniejącego drzewostanu.
Organ I instancji wskazał również na opinię KDWPSP z dnia 5 listopada 2024 r., znak WZ.5268.11.4.2024, w której zajął on stanowisko, podając, że meritum sprawy nie jest doprowadzenie drogi pożarowej do budynku zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ budynek posiada dostęp do drogi pożarowej na zasadach określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych (Dz. U. nr 124 poz. 1030). Istotą sprawy jest realizowanie wnioskowanych przez SM [...] rozwiązań zamiennych, uzgodnionych postanowieniem DKWPSP nr 129/2010 z dnia 19 lutego 2010 r., przy czym komendant wojewódzki uzgadnia rozwiązania zamienne na wniosek właściciel budynku. W przypadku braku możliwości realizacji przepisów przeciwpożarowych, właściciel nieruchomości proponuje rozwiązania znamienne, a DKWPSP ocenia czy rekompensują one występujące w budynku niezgodności z przepisami. W piśmie z dnia 5 listopada 2024 r. komendant wyjaśnił, że tryb uzgadniania rozwiązań zamiennych nie ma charakteru nakazowego - właściciel budynku w żadnym momencie nie jest zobligowany do realizacji uzgodnionych rozwiązań. Ponadto, w przypadku gdy uzgodnione rozwiązania są nieuzasadnione lub uciążliwe, właściciel może wystąpić z ponownym wnioskiem i zaproponować inne rozwiązania zamienne. W analizowanej sprawie jednym z rozwiązań zamiennych jest "możliwość dostępu jednostek straży pożarnej bezpośrednio pod ściany budynku poprzez ciągi piesze o szerokości około 3 m. Możliwość prowadzenia działań ratowniczo - gaśniczych z czterech stron budynku". Komendant wojewódzki w piśmie wskazuje, że ciąg pieszy o szerokości około 3 m nie może pełnić drogi przeciwpożarowej, na którą powołuje się strona. Do sprawnienia drabiny mechanicznej lub podnośnika hydraulicznego konieczne jest zapewnienie utwardzonego terenu o szerokości 4 m. Z tych powodów rosnące pomiędzy ciągiem pieszym a ścianą budynku drzewa, w ocenie DKWPSP nie stanowią przeszkody w prowadzeniu działań ratowniczo-gaśniczych. Zgodnie z przepisem § 12 ust 2 ww. rozporządzenia jest zakaz występowania pomiędzy drogą a ścianą budynku "stałych elementów zagospodarowania terenu lub drzew i krzewów o wysokości przekraczającej 3 m", ma na celu umożliwienie dostępu z drogi pożarowej do elewacji budynku podnośników i drabin mechanicznych.
Według organu z taką sytuacją nie mamy do czynienie w analizowanej sprawie, ponieważ parametry techniczne ciągu pieszego uniemożliwiają wykorzystanie podnośników. Dolnośląski Komendant Wojewódzki po analizie postanowienia, wskazał, że intencją autora ekspertyzy technicznej było prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych przy wykorzystaniu drabin przenośnych, będących na wyposażeniu pojazdów ratowniczo-gaśniczych. Jednocześnie wyjaśniono, że budynek posiada zgodnie z obowiązującymi przepisami dostęp do drogi pożarowej do co najmniej 30% obwodu zewnętrznego, a dodatkowo istnieją drogi wewnętrzne, które zapewniają dostęp operacyjny. Zgodnie z zajętym stanowiskiem DKWPSP istniejący układ dróg wokół budynku zapewnia dogodne warunki do prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych.
W dalszej części uzasadnienia decyzji organ podał, że nie znalazł podstaw do wydania decyzji zezwalającej na usunięcie przedmiotowych drzew, ponieważ nie stawią one zagrożenia dla ludzi i ich mienia. Zgodnie z zaleceniem DKWPSP zasadnym jest aby strona odstąpiła od uzgodnionego rozwiązania polegającego na "możliwości dostępu jednostek straży pożarnej bezpośrednio pod ściany budynku poprzez ciągi piesze o szerokości 3 m. Możliwość prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych z czterech stron budynku". Spółdzielnia powinna wystąpić do komendanta z ponownym wnioskiem popartym ekspertyzą techniczną rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych lub realizować obowiązki wynikające z przepisów przeciwpożarowych wprost.
Końcowo uzasadniając umorzenie postępowania w sprawie drzewa ujętego w punkcie 2 sentencji decyzji wskazano na jego bezprzedmiotowość wynikającą z faktu, że zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt 5 u.o.p., nie wydaje się decyzji na usunięcie drzew, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza:
a) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego;
b) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego;
c) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.
W złożonym w terminie odwołaniu zakwestionowano zapadłą decyzję i złożono wniosek alternatywny o wyrażenie zgody na przesadzenie drzew. Zdaniem autora odwołana organ wskazał na możliwość dostępu jednostek straży pożarnej do budynku i prowadzenia działań gaśniczych, co miało nastąpić w wyniku braku możliwości ustawowych. Natomiast jego zdaniem oceny, co zostało pominięte przy ustalaniu stanu faktycznego, należy dokonać nie w świetle bryły budynku lecz rozwiązań technicznych budynku wyrażających się tym, że jeden budynek posiada dwa odrębne ciągi komunikacyjne wzdłuż których usytuowane są lokale mieszkalne. Zauważono także, że w decyzji organ pominął ustalenia okoliczności faktycznych, do których był zobowiązany decyzją SKO. Zdaniem odwołującej się nie jest możliwe realizowanie przepisów przeciwpożarowych "wprost" a rozwiązania zastępcze były jedynymi akceptowalnymi, co powinno zostać potwierdzone w toku postępowania na podstawie opinii wyrażonej przez podmiot lub osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę z tego zakresu.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 5 marca 2025 Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ramach własnych rozważań organ II instancji przedstawił stan sprawy wynikający z akt administracyjnych oraz treść rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Dodatkowo przeprowadził analizę regulacji prawnych obejmującą pozostający do rozstrzygnięcia problem prawny, wskazując przy tym na uznanie administracyjne i jego granice w sprawie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew oraz wynikającą z prawa materialnego możliwość odstąpienia od zasady nakazującą ochronę drzew przed usunięciem jednakowoż tylko w przypadku ziszczenia się okoliczności opisanych w art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody.
Kolegium zaznaczyło, że wystąpienie z wnioskiem o usunięcie przedmiotowych drzew może być powiązane co najmniej z trzema okolicznościami lub wartościami, o których mowa w art. 125 pkt 3 u.o.p. takimi jak: prowadzenie akcji ratowniczej (pkt 6), bezpieczeństwo powszechne (pkt 7), ochrona życia i zdrowia ludzi (pkt 9). Ich ładunek aksjologiczny jest bezsprzecznie szczególnie wysoki. Uszczerbek dla przyrody, spowodowany wycinką kilku drzew, z całą pewnością, powinien ustąpić tym wartościom. Jeśliby uznać, że realizacja wymogów z zakresu pożarnictwa w budynku może nastąpić tylko z uszczerbkiem dla środowiska spowodowanym przez usunięcie drzew zlokalizowanych na nieruchomości gruntowej, na której jest on posadowiony, konieczność wydania pozytywnej decyzji nie powinna budzić jakichkolwiek wątpliwości. Problemem jest próba udzielenia odpowiedzi na pytanie o to, czy w stanie faktycznym sprawy możliwe jest zaspokojenie interesu strony, a patrząc szerzej - wszystkich mieszkańców budynku, z jak najmniejszym uszczerbkiem dla środowiska. Ustalenia w tym zakresie powinny znajdować potwierdzenie w zgromadzonym przez organ materialne dowodowym.
Organ II instancji istotę problemu dostrzegł w rozbieżności poglądów na temat konieczności usunięcia drzew zlokalizowanych na wskazanej wyżej nieruchomości, który sprowadził do odpowiedzi na pytanie czy usunięcie drzew objętych wnioskiem stanowi jedyny możliwy sposób zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom budynku z uwagi na względy ochrony przeciwpożarowej (jak twierdzi strona), czy też w realiach stanu faktycznego sprawy można pogodzić obie wartości, tzn. zapewnić bezpieczeństwo, o którym mowa, przy jak najmniejszym uszczerbku dla środowiska. Bez wątpienia, wartość przyrodnicza jaką reprezentują "sporne" drzewa musi ustąpić miejsca ochronie życia i zdrowia ludzkiego, co wydaje się bezsporne. Sporne pozostaje to, czy obie wartości można pogodzić.
Odwołując się do stanowiska zaprezentowanego we wcześniej wydanej decyzji SKO sprawę sprowadziło do zbadania możliwości ochrony zadrzewienia przy ul. [...] we W. z jednoczesnym zapewnieniem bezpieczeństwa mieszkańcom budynku znajdującego się pod tym adresem. Wedle strony drzewa, których usunięcia się ona domaga "kolidują (...) z drogą pożarową oraz uniemożliwiają dostęp jednostek straży pożarnej do nieruchomości od strony zachodniej budynku przy ul. [...] we W.". Organ I instancji zwrócił się do DKWPSP z prośbą o udzielenie informacji w odniesieniu do spornej kwestii, zaś DKWPSP w piśmie z dnia 5 listopada 2024 r. zajął jednoznaczne stanowisko wskazując, że "Budynek posiada zgodnie z obowiązującymi przepisami dostęp z drogi pożarowej do co najmniej 30% obwodu zewnętrznego, a dodatkowo istniejące drogi wewnętrzne zapewniają dostęp operacyjny tj. dostęp umożliwiający prowadzenie działań (...), łącznie do trzech boków budynku". W konkluzji stwierdzono, że "Istniejący układ dróg wokół budynku zapewnia dogodne warunki do prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych".
Wobec wskazanego dowodu SKO oceniło, że nie są trafne zarzuty strony, która podważa ustalenia organu z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Potwierdzono jednak, że Kolegium w decyzji z dnia 11 lipca 2024 r. wskazało na możliwość przeprowadzenia tego dowodu, jednakże stanowisko Kolegium wynikało z braku jednoznaczne opinii DKWPSP w zakresie możliwości zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego mieszkańcom budynku. Uzyskanie takiego stanowiska spowodowało, że opinia biegłego nie jest już konieczna. DKWPSP jest podmiotem, który bez wątpienia posiada specjalistyczną wiedzę z zakresu pożarnictwa, stąd też trudno kontestować jego pogląd w sprawie.
Odnosząc się do twierdzeń odwołania związanych z wyrażeniem zgody na przesadzenie drzew, zaznaczono, że zgodnie z art. 83c ust. 3 u.o.p., wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Organ, wydając zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu uzależnione od przesadzenia tego drzewa lub krzewu, bierze pod uwagę w szczególności dostępność miejsc do przesadzenia oraz następujące cechy przesadzanego drzewa lub krzewu: 1) rozmiar, w tym objętość bryły korzeniowej i wysokość; 2) kształt systemu korzeniowego; 3) kondycję; 4) długość okresu przygotowania go do przesadzenia (art. 83c ust. 5 u.o.p ). Jak wynika z konstrukcji przywołanych przepisów przesadzenie drzewa nie stanowi alternatywy dla jego usunięcia. Przesądzenie, że nie ma podstaw do usunięcia drzewa powoduje, że zagadnienie jego przesadzenie jest bezprzedmiotowe.
Końcowo za prawidłowe uznano również umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzewa w sytuacji, w której usunięcie tego drzewa nie jest obwarowane koniecznością uzyskania zezwolenia.
W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję SKO poczyniono zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 i art. 83 c pkt 3 u.o.p. przez rażące naruszenie art. 83 ust. 1 i niezastosowanie art. 83 c u.o.p. przewidującego możliwość uzależniona zezwolenia od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia drzewa lub krzewu.
Wobec podniesionego zarzutu wniesiono o:
1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Działu Ochrony Przyrody i Leśnictwa Urzędu Miejskiego we W. z dnia 12 grudnia 2024 r. w sprawie WSR-ZL.6131.1.39.2023MZ, niezezwalającego na usunięcie sześciu drzew z terenu nieruchomości przy ul. [...] we W., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] AM-[...], obręb B. - pkt 1 rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezydenta W.;
ewentualnie :
2) zmianę zaskarżonej decyzji SKO przez uchylenie decyzji organu I instancji i uwzględnienie stanowiska strony.
W skardze został złożony wniosek ,,o przyjęcie w poczet materiału dowodowego":
Opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia 6 grudnia 2022 r. w sprawie sygn. akt: [...], z której wynika, że przedmiotowy teren nie odznacza się szczególnymi walorami przyrodniczymi,
Rzutu kondygnacji mieszkalnej – [...] - który obrazuje sposób usytuowania lokali mieszkalnych.
Mapy z wykazem drzew do usunięcia
Motywując zarzuty i wnioski skargi autor pisma procesowego przypomniał, że wniosek o usunięcia drzew związany był z obowiązkiem dostosowania nieruchomości do potrzeb jakie wynikają z obowiązku dbałości o życie i zdrowie mieszkańców nieruchomości opartym o postanowienie DKWPSP nr 129/2010 z dnia 19 lutego 2010 r. zrealizowanym niemalże w pełni poprzez wykonanie klapy oddymiającej, wykonanie nawodnionych pionów p.poż, poszerzenie drogi jednostronnie. Spółdzielnia jest zmuszona do usunięcia drzew wskazanych we wniosku z uwagi na fakt, iż kolidują one z drogą pożarową oraz uniemożliwiają dostęp jednostek straży pożarnej do nieruchomości od zachodniej strony budynku. Konieczność wykonania inwestycji wynika z postanowienia KWP PSP oraz z pozwoleniem na budowę dla zadania pn.: Dostosowanie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. oraz jego otoczenia do wymogów rozporządzenia w sprawie ochrony w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków.
Ze względu na kwestie bezpieczeństwa mieszkańców i obowiązków spółdzielni przestrzegania wytycznych z postanowień KWPSP, konieczność zapewnienia dostępu do budynku z czterech stron (a w szczególności wykonania drogi pożarowej) wynika z jedynych możliwych technicznie i wykonalnych rozwiązań, zaproponowanych przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i zaakceptowanych przez KWPSP poprzez wydanie postanowień, które zostały przekazane wraz z wnioskiem o wycinkę.
Rozwiązania te stanowiły podstawę do wykonania projektu budowalnego i rekompensują niezgodności niemożliwe do usunięcia w zabezpieczeniu przeciwpożarowym w stosunku do wymagań przepisów takich jak szerokość klatki schodowej, długość dróg ewakuacyjnych oraz konieczność wykonania zbiorników na wodę.
Według opinii projektanta, który sporządzał dokumentację projektową w zakresie przystosowania budynku [...] do wymogów p.poż w której stwierdzono, iż dostęp jednostek straży pożarnej bezpośrednio pod ścianę budynku można zapewnić jedynie poprzez wycinkę drzew. Fakt ten został również potwierdzono przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń pożarowych w opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej wykonanej przez firmę F. w marcu 2023 r., w której stwierdzono: "W celu spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej oraz postanowienia nr 129/2010 Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia 19 lutego 2010 r. dotyczącego możliwości prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych jednostek straży pożarnych oraz dostępu bezpośrednio pod ściany budynku poprzez ciągi piesze o szerokości ok. 3 m, należy przeprowadzić wycinkę drzew/krzewów zgodnie z wykazem. Brak możliwości spełnienia wymagań ww. postanowienia w inny sposób."
W skardze zarzucono, że wyjaśnienia KWPSP, na które powołuje się organ, zostały wydane całkowicie wbrew obowiązującym przepisom prawa. Wskazano w tym zakresie na zapisy art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6a ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Z przepisów tych wyprowadzono, że KWPSP jest organem uprawnionym tylko do odniesienia się do rozwiązań przedstawionych w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.
W rozpatrywanym przypadku KWPSP postawił się w roli niezdefiniowanej w przepisach prawach podważając ustalenia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz projektanta, a także bez wykonania ekspertyzy technicznej określając arbitralnie, iż są inne środki zapewniania przestrzegania przepisów przeciwpożarowych. Takie działania są przejawem skrajnie nieodpowiedzialnej postawy, które podważają zaufanie do władzy publicznej.
Zdaniem spółdzielni KWPSP wydając postanowienie nr 129/2010 z dnia 19 lutego 2010 r. zatwierdził w danym stanie faktycznym jedyne możliwe rozwiązania, a przy przystąpieniu do ich realizacji praktycznie uniemożliwił ich wykonanie. Znając specyfikę przedmiotowego budynku oraz jego uwarunkowania architektoniczne, to właśnie Straż Pożarna jest pierwszą formacją, której powinno zależeć na jak największym bezpieczeństwie pożarowym budynku, a co za tym idzie bezpieczeństwie zdrowia i życia mieszkańców tego obiektu. Brak realizacji prac określonych w postanowieniu spowoduje, że osoby zamieszkujące mieszkania znajdujące się od strony drzew, w przypadku pożaru, zostaną odcięte od możliwości ewakuacji, a to z uwagi na ten fakt, że budynek posiada bryłę w ramach której usytuowane są dwa niezależne ciągi komunikacyjne i po obu ich stronach zlokalizowane są odrębne lokale mieszkalne. Zatem na obecnym etapie możliwa jest ewakuacja tylko z tych lokali mieszkalnych które zlokalizowane są na jednej ścianie ciągu komunikacyjnego, (zał. 3 - Rzut kondygnacji mieszkalnej - [...]+ zał. 4 - mapa z wykazem drzew do usunięcia). Na poparcie powyższych wyjaśnień wskazano, że w bliźniaczym budynku przy ul. [...] miał miejsce pożar, gdzie ewakuacja była możliwa jedynie z okien mieszkań ze względu na fakt, że pożar miał źródło na klatce schodowej. Na etapie wydawania przez DKWSP decyzji nr 129/2010, ta okoliczność była przedmiotem badania, natomiast została zupełnie pominięta w toku oceny dotyczących innych rozwiązań wydanej na potrzeby tego postępowania.
Jako całkowicie nieuzasadnione określono ponowne występowanie do KWPSP w celu uzgodnienia innych rozwiązań zamiennych, podczas gdy zostały one już uzgodnione, a na ich podstawie sporządzono projekt budowalny i uzyskano pozwolenie na budowę tym bardziej, że jej treść dla oceny stanu faktycznego w istocie rzeczy nie może przedstawiać żadnej wartości. O ile usunięcie drzew pozwoli na uzyskanie dostępu do budynku w obszarze 3 m, to pozwoli również na dostęp do obszaru znajdującego się poza światłem nasadzonych drzew i uzyskania obszaru wolnego dla manewrowania wozów strażackich o szerokości co najmniej 4 m.
W dalszej części skargi odwołano się do postępowania prowadzonego względem innego budynku pozostającego w zasobach spółdzielni, w którym wydano odmienne rozstrzygnięcie i mocno akcentowano wartości takie jak zdrowie i życie, co spointowano tezą, że ,,Nie można sprowadzać zagrożenia na mieszkańców nieruchomości ze względu na rosnące przy budynku drzewa. Zwłaszcza, iż spółdzielnia jest gotowa wykonać nasadzenia kompensacyjne w miejscach gdzie nie będą one kolidować z drogami pożarowymi".
Względem wniosku dotyczącego nasadzeń zastępczych motywowano, że wnioskodawca wyraża gotowość przedsięwzięcia takich środków które pozwolą na zachowanie walorów przyrodniczych na danym terenie i to bez uszczerbku dla ochrony przyrody w zakresie wnioskowanym. Zdaniem strony taki wniosek naznaczony jest cechą priorytetową dla wniosku dotyczącego usunięcia drzew i winien zostać merytorycznie rozpatrzony.
W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, co uzasadniałoby uwzględnienie skargi.
Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja SKO we Wrocławiu z dnia 5 marca 2025 r., nr SKO4200.2.2025 utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Kierownika Działu Ochrony Przyrody i Leśnictwa Urzędu Miejskiego we W. z dnia 12 grudnia 2024 r, nr WSR- ZL,6131.1.39.2023.MZ o odmowie zezwolenia na usunięcie sześciu drzew i umarzeniu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie modrzewia europejskiego.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 83 ust. 1 u.o.p. usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Z kolei w myśl art. 83a ust. 1 tej ustawy zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków.
W orzecznictwie podkreśla się, że przewidziane w art. 83 ust. 1 ustawy zezwolenie na wycięcie drzew jest wyjątkiem od reguły zachowania drzew jako podlegającego ochronie prawnej elementu przyrody (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 691/18, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 358/14). Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 5 ustawy celem ochrony przyrody jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Art. 4 stanowi natomiast, że obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych jest dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym.
Nie ulega też wątpliwości, że organ administracji publicznej wydaje decyzję w ramach swobodnego uznania administracyjnego. Tym samym organ rozpoznający sprawę powinien rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 691/18).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że zawarte w normach procesowych zasady ogólne postępowania administracyjnego nakazują, aby organ administracji publicznej rozpoznający sprawę - i w efekcie wydający decyzję - działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a w toku postępowania stał na straży praworządności i podejmował wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). W tym celu organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Podsumowując tę część rozważań wskazać należy, że zasadą jest ochrona drzew i ich zachowanie, natomiast usunięcie drzewa jest sytuacją wyjątkową. Przepisy nie przewidują wprost przesłanek zezwolenia na usunięcie drzewa, a decyzję w tym przedmiocie wydaje organ, działając w granicach uznania administracyjnego, w oparciu o prawidłowo oceniony materiał dowodowy. Wydając rozstrzygnięcie jest on przy tym zobowiązany do uwzględnienia zasad ogólnych ustawy, pamiętając w szczególności, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 8 ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody: zieleni w miastach i wsiach. Celem ochrony przyrody jest: ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień (art. 2 ust. 2 pkt 5).
Sąd zgodził się z oceną organów administracyjnych, zgodnie z którą zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do wydania zezwolenia na wycięcie objętych wnioskiem drzew. Szczególnego uwypuklenia wymaga fakt, że jak wynika z uzasadnień zapadłych w sprawie aktów administracyjnych, poddano gruntownej ocenie wszelkie okoliczności jakie mogły towarzyszyć skierowaniu do organu wniosku o usunięcie drzew. Strona powoływała się bowiem we wniosku na konieczność usunięcia rzeczonych drzew wobec realizacji obowiązku spełnienia warunków przeciwpożarowych. Dobitnie w tym względzie wypowiedziało się Kolegium dostrzegając konieczność powiązania zasadności żądania spółdzielni z okolicznościami i wartościami wskazanymi w art. 125 pkt 3 u.o.p. takimi jak prowadzenie akcji ratowniczej (pkt 6), bezpieczeństwo powszechne (pkt 7), ochrona życia i zdrowia ludzi (pkt 9). Kierując się wskazanymi wartościami organy doszły do przekonania, że nie ma potrzeby usunięcia drzew wskazanych we wniosku aby nie doznały uszczerbku wskazane wartości.
Podzielając stanowisko organów trzeba mieć na względzie to, że strona konieczność usunięcia drzew wiązała ściśle z utworzeniem drogi pożarowej. Argumentacja w tym zakresie została pogłębiona o stanowisko zaprezentowane w opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej z marca 2023 r., w której wskazano, że w celu spełnienia wymogów ochrony przeciwpożarowej oraz postanowienia nr 129/2010 DKWPSP dotyczące możliwości prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych jednostek straży pożarnej oraz dostępu bezpośrednio pod ściany budynku przez ciągi piesze o szerokości około 3 m należy przeprowadzić wycinkę drzew/krzewów zgodne z wykazem. Dodano także, że brak możliwości spełnienia wymagań postanowienia w inny sposób.
Treść jednoznacznych zapisów opinii została zweryfikowana w toku postępowania przez organy z pozostałym materiałem dowodowym, który w istocie pozostawał z nią w sprzeczności. DKWPSP w piśmie kierowanym do organu z dnia 27 lutego 2024 r. ocenił, że z dużym prawdopodobieństwem istnieje możliwość znalezienia takiego rozwiązania, które z jednej strony będzie w stanie zagwarantować bezpieczeństwo budynku przy ul. [...] we W., przy jednoczesnym jak najmniejszym uszczerbku dla środowiska. W przywołanym piśmie znalazły się także zapisy, z których wynika, że w celu zachowania istniejącego drzewostanu należy podjąć się próby doprowadzenia drogi pożarowej do budynku zgodnie z jednym ze sposobów wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030) lub uzgodnić z DKWPSP rozwiązania zamienne rekompensujące występujące nieprawidłowości w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej do budynku.
Zdaniem Sądu istniejące rozbieżne dowody nie dawały organom podstaw do wyrażenia zgody na usunięcie przedmiotowych drzew gdyż w istocie nie został potwierdzony wyjątkowy stan legitymujący organy do przyjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia. Jak wynika z art. 2 ust. 2 pkt 5 u.o.p. celem ochrony przyrody jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Skoro jak wynika to ze stanowiska DKWPSP istnieje inna możliwość osiągnięcia celu w postaci zapewnienia budynkowi odpowiednich warunków przeciwpożarowych, bez konieczności usuwania drzew, niewątpliwie należy po nią sięgnąć zamiast prób wykazywania, że tylko w drodze eliminacji zadrzewień zapewnione zostanie bezpieczeństwo budynku i mieszkańców.
Stanowisko strony jest tym bardziej niezrozumiałe, że właściwy organ w trybie art. 6a ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej dokonuje uzgodnień w zakresie rozwiązań zamiennych lecz nie podejmuje on samodzielnych rozwiązań lecz rozpoznaje wniosek przedłożony przez zainteresowaną stronę, który zawiera ekspertyzę techniczną. Niewątpliwie skarżącej znana jest wskazana regulacja, gdyż sama odwołuje się do niej w skardze. Nie podejmuje ona jednak żadnych działań w tym względzie lecz kontestuje prawidłowość stanowiska DKWPSP i możliwość przyjęcia go przez organy jako podstawę zapadłych aktów administracyjnych. Sąd w składzie orzekającym podziela prawidłowość decyzji odmownej, gdyż strona nie jest w stanie w chwili obecnej wykazać, że niezbędne jest usunięcie drzew. Zdecydowanie inaczej sytuacja kształtowała by się wówczas, gdyby spółdzielnia wystąpiła do DKWPSP z innymi rozwiązaniami zastępczymi, a te nie zostały by zaakceptowane. Odpowiedzi na to zagadnienie nie będzie jednak dopóty, dopóki spółdzielnia działań w tym kierunku nie podejmie, bo tylko ona posiada możliwość złożenia takiego wniosku.
W ocenie Sądu, organy w uzasadnieniach decyzji wskazały motywy, którymi kierowały się przy ich podejmowaniu, odwołały się do stanu faktycznego sprawy i do norm prawnych mających w niej zastosowanie. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji spełniają rygory uzasadnienia faktycznego i prawnego określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji odniósł się również do zasadniczych kwestii podnoszonych w odwołaniu, w tym argumentacji, na której oparto wniosek inicjujący niniejsze postępowania.
Jako nietrafny należy ocenić zarzut naruszenia art. art. 83 ust. 1 i art. 83c pkt 3 u.o.p. Pierwszy ze wskazanych normatywów został zastosowany prawidłowo w świetle istniejącego materiału aktowego. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego. Natomiast przesłanki mające uzasadniać interes wnioskodawcy nie zostały wykazane w stopniu pozwalającym na przyjęcie odmiennego rozstrzygnięcia.
Zaś jak stanowi przywołany przepis art. 83c ust. 3 u.o.p. wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Organ bierze jednak wskazaną możliwość pod uwagę "jedynie wówczas, gdy już zdecydował, że drzewo zostanie usunięte, a do oceny pozostaje, czy zrekompensować powstały w ten sposób ubytek poprzez nowe nasadzenia" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 292/18). W sprawie organ nie podjął jednak decyzji o usunięciu ww. drzew.
Końcowo zaznaczyć należy, że w postępowaniu dotyczącym zgody na usuniecie drzew bez znaczenia pozostaje sposób zapewnienia warunków przeciwpożarowych w innym bliźniaczym budynku pozostającym w zasobach spółdzielni mieszkaniowej. Zapadłe decyzje wydano w oparciu o materiał dowodowy, który dawał podstawy do ustalenia istotnych okoliczności mających wpływ na kierunek rozstrzygnięcia. Zbędne więc było sięganie do odrębnych postępowań, choćby pozornie można by je uznać za analogiczne. Z kolei Sąd kontrolując akty administracyjne zapadłe w konkretnym postępowaniu nie stwierdził deficytu w materiale dowodowym zebranym w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.