II SA/Wr 304/26

II SA/Wr 304/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marta Pawłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono sprzeciw z art. 64f p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 64f
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze sprzeciwów A. C. i Z. C. od postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 31 marca 2026 r. nr IF-O.7840.1.345.2025.MS w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania zakończonego ostateczna decyzją zatwierdzającą projekt budowalny oraz udzielającą pozwolenia na przebudowę oddala sprzeciwy w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 marca 2026 r., znak IF-O.7840.1.345.2025.MS Wojewoda Dolnośląski, po rozpoznaniu zażalenia D. K. na postanowienie Starosty L. z dnia 4 września 2025 r., odmawiające wznowienia (w decyzji omyłkowo wskazano: "wszczęcia") postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty L. nr 140/2009 z dnia 29 maja 2009 r., zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą - na rzecz Z. C. (dalej jako skarżący) - pozwolenia na przebudowę wejścia głównego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w L. przy ul. [...], na działkach nr [...] i nr [...],uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta L., decyzją nr 140/2009 z dnia 29 maja 2009 r. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił - na rzecz Z. C. - pozwolenia na przebudowę wejścia głównego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w L. przy ul. [...], na działkach nr [...] i nr [...].
Pismem z dnia 27 grudnia 2022 r. (doprecyzowanym pismami A. S. z dnia 29 lipca 2024 r. oraz z dnia 28 września 2024 r.), D. K. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty L., z uwagi na przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.
Postanowieniem z dnia 4 września 2025 r., znak sprawy: AB.6740.526.2022, organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty L. nr 140/2009 z dnia 29 maja 2009 r. W treści kwestionowanego rozstrzygnięcia, organ pierwszej instancji stwierdził, iż nie został zachowany ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.
Uchylając opisane postanowienie Wojewoda Dolnośląski wyjaśnił w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 16 Kpa, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kpa lub ustawach szczególnych. Możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, co oznacza, że ustawodawca szczegółowo i wyczerpująco reguluje takie przypadki. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, regulowana przepisami art. 145-152 Kpa, służy do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznych decyzji administracyjnych obarczonych kwalifikowanymi wadami procesowymi, a więc powiązanymi z wadliwością postępowania, które toczyło się w sprawie załatwionej taką decyzją. W trybie tym organ administracji publicznej może uchylić decyzję ostateczną i wydać w jej miejsce nową decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy, jeżeli stwierdzi, że zaszła przynajmniej jedna z podstaw wznowienia postępowania określona w art. 145-145b Kpa. Z uwagi na to, że możliwość uchylenia decyzji w tym trybie stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 16 Kpa, ustawa w sposób enumeratywny (zamknięty) wylicza podstawy wznowienia postępowania. Oznacza to, że tylko przesłanki określone w art. 145-145b Kpa lub ewentualnie w przepisach szczególnych dadzą możliwość wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a nie jakiekolwiek inne dowolne.
Samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie skutkuje od razu wznowieniem tego postępowania. Taki wniosek podlega wstępnej ocenie dokonywanej każdorazowo przez właściwy organ administracji publicznej. Postępowanie administracyjne, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 Kpa, art. 145a § 1 Kpa i art. 145b § 1 Kpa, a także czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 Kpa oraz czy osoba wnosząca podanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 Kpa. Natomiast drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną, tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Odmowa wznowienia postępowania jest możliwa tylko wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych.
Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że D. K., podaniem z dnia 27 grudnia 2022 r. (doprecyzowanym pismami A. S. z dnia 29 lipca 2024 r. oraz z dnia 28 września 2024 r.), wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty L. nr 140/2009 z dnia 29 maja 2009 r., zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą - na rzecz Z. C. - pozwolenia na przebudowę wejścia głównego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w L. przy ul. [...], na działkach nr [...] i nr [...], na podstawie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.
Stosownie do powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Rozstrzygając opisaną kwestię, organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 4 września 2025 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją, z uwagi na uchybienie przez D. K. ustawowego terminu na wniesienie przedmiotowego podania.
W ocenie Wojewody Starosta L. błędnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty L. nr 140/2009 z dnia 29 maja 2009 r. W trakcie postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji nie udowodniono, że wnioskodawczyni wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, z uchybieniem ustawowego terminu.
Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, iż w toku postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji doszło do zmiany strony, bowiem jak wynika z księgi wieczystej dotyczącej nieruchomości nr [...], AM-[...], obręb [...] L., wnioskodawczyni (D. K.) przeniosła prawo własności ww. działki na A. S.
Wobec powyższego - jak wyjaśnił organ - zgodnie z art. 30 § 4 Kpa, w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Oznacza to, że nowy właściciel nieruchomości wstępuje w sytuację procesowo-prawną swego poprzednika prawego. Następca prawny wstępuje do postępowania na miejsce dotychczasowej strony, w rozumieniu art. 30 § 4 Kpa w takim stadium, w jakim postępowanie to znajduje się w chwili jego zgłoszenia się, co w szczególności oznacza, iż wszystkie czynności procesowe dokonane przed zaistnieniem następstwa przez organ lub poprzednika prawnego pozostają ważne (wiążące) i nie muszą być powtarzane.
Przechodząc do analizy merytorycznej potencjalnego wystąpienia przesłanki o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa Wojewoda podniósł, iż w myśl art. 148 § 1 i 2 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Co istotne, w świetle analizowanego przepisu, strona ma się dowiedzieć o tej konkretnej ostatecznej decyzji administracyjnej, która nie została jej doręczona, a w konsekwencji spowodowało to pozbawienie strony udziału w postępowaniu. Nie można zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji" rozumieć w ten sposób, że z faktu podjętych przez pominiętą stronę postępowania czynności, które mają na celu ustalenie, czy w danej sprawie wydana została decyzja administracyjna, wynika, że strona ta domyśla się czy tym bardziej wie o istnieniu niedoręczonej jej decyzji, w tym o organie ją wydającym oraz jej przedmiocie. Miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa, rozpoczyna swój bieg dopiero z dniem, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc pewnej konkretnej decyzji, którą rozstrzygnięto określoną sprawę, a której to stronie postępowania nie doręczono.
Jak podniósł Wojewoda, Starosta L. oparł swoje stanowisko na domniemaniu, że A. S. poinformowała D. K. o przedmiotowym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, w terminie wykluczającym spełnienie wymogu o którym mowa w art. 148 Kpa.
Jak dalej wywodził organ odwoławczy, Starosta L., w trakcie prowadzonego postępowania powziął informację o istnieniu podania A. S. z dnia 14 lipca 2021 r. "z prośbą o przeprowadzenie kontroli ganku (głównego wejścia do budynku) na terenie działki nr [...], AM [...], obr. [...] w L." wniesionego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. Z treści przedmiotowego pisma wynika, iż A. S., w lipcu 2021 r. posiadała wiedzę o fakcie wydania rozstrzygnięcia przez Starostę L., w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie postępowania. Nadto wyszczególniona lista załączników wspomnianego podania pozwala domniemywać, iż A. S. była w posiadaniu kopii decyzji Starosty L. nr 140/2009. Jednocześnie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że A. S. w sprawie prowadzonej przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w L. działała we własnym imieniu.
W ocenie Wojewody Dolnośląskiego oznacza to, że nie można przyjąć, że A. S. nie działała jako pełnomocnik D. K., co w konsekwencji nie oznacza, że wymienione kwestie dotyczące rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji były znane także D. K.
W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, stanowisko przyjęte przez Starostę L. nie ma oparcia w materiale dowodowym, co świadczy o wadliwości zakwestionowanego postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 4 września 2025 r., znak sprawy: AB.6740.526.2022. Wojewoda podkreślił przy tym, że Starosta L. nie może wydawać rozstrzygnięć na podstawie okoliczności "współzamieszkiwania obu pań i relacji pokrewieństwa", która to została wyszczególniona w treści ocenianego postanowienia.
Jak dobitnie podkreślił Wojewoda, organ pierwszej instancji nie zebrał dowodów podważających stanowisko żalącej się i nie udowodnił, że D. K. dowiedziała się o przedmiotowej decyzji Starosty L. nr 140/2019 z dnia 29 marca 2009 r., w terminie innym niż podany przez A. S. (pismo z dnia 29 lipca 2024 r.).
Tym samym wobec braku kontrdowodów przyjąć należy, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 27 grudnia 2022 r. (doprecyzowany pismem z dnia 29 lipca 2024 r.) został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 Kpa.
Organ odwoławczy przy tym podkreślił, że w przypadku braku wiarygodnych dowodów przeciwnych organy orzekające w sprawie wznowienia postępowania zakończonej ostateczną decyzją obowiązane są uznać, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania w sprawie został dochowany, a właściwy organ po wznowieniu postępowania przeprowadzi dalszą weryfikację złożonego podania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyroku z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 331/18). Przy czym organ wskazał, że przepisy administracyjnego prawa procesowego należy interpretować tak, aby nie zamykały one stronom możliwości obrony ich praw na drodze jednego z postępowań normowanych przez Kpa. Zakazane jest dokonywanie takiej wykładni przepisów prawa procesowego, która ogranicza, podmiotom zmierzającym do swojego ochrony interesu prawnego, dostęp do postępowania administracyjnego (konstytucyjnie chronionego prawa do procesu).
Wojewoda zaznaczył też, że pomimo następstwa prawnego, termin dowiedzenia się o decyzji winien być ustalony na podstawie terminu, w którym D. K. powzięła informację o przedmiotowym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji. Wobec powyższego dla oceny zachowania miesięcznego terminu, bez znaczenia pozostaje termin powzięcia przez A. S. informacji w zakresie kwestionowanej decyzji Starosty L. nr 140/2019.
W wytycznych dla organu pierwszej instancji Wojewoda Dolnośląski wskazał, że organ pierwszej instancji winien wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty L. nr 140/2019 z dnia 29 marca 2009 r., a następnie przeanalizować, czy osoba wnosząca opisane podanie posiada interes prawny w stosunku do decyzji udzielającej pozwolenia na budowę wspomnianego zamierzenia budowlanego. Weryfikując status żalącej się w postępowaniu zakończonym ww. decyzją, zastosowanie znajdzie art. 3 pkt 20 Pb w zw. z art. 28 ust. 2 Pb, w brzmieniu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. W dalszej kolejności, Starosta L. winien wydać decyzję administracyjną, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 151 Kpa.
Nie zgadzając się z tym postanowieniem, sprzeciw od niego wnieśli A. C. i Z. C. A. C. zarzuciła postanowieniu naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. podnosząc, że pomimo uwzględnienia jej w rozdzielniku postanowienia, w czasie postępowania odwoławczego nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Z. C. zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie istnieją dowody na to, kiedy D. K. i A. S. dowiedziały się o decyzji. Zarzucił także naruszenie art. 138 § 2 Kpa, wskazując, że Wojewoda powinien sprawę rozstrzygnąć samodzielnie, bez przekazywania jej organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Dolnośląski we Wrocławiu wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z dnia 28 maja 2026 r. tutejszy Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy z obu opisanych sprzeciwów, albowiem dotyczą one jednego aktu administracyjnego i mogły być objęte jednym sprzeciwem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.
Zgodnie z 64f ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 146, dalej: "p.p.s.a.") od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia". Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, kontroluje jedynie istnienie przesłanek do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego przez organ odwoławczy. W związku z tym, poza oceną Sądu pozostają pozostałe zarzuty, o ile zostały zawarte w sprzeciwie.
Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego, niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest wyrazem zakwestionowania przez stronę uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, ale jako rozstrzygnięcia właśnie o charakterze kasatoryjnym. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma więc wyłącznie charakter formalny i polega na kontroli sądowej, czy decyzja (postanowienie) kasatoryjna organu drugiej instancji poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Po 649/17, CBOSA).
Powołane wyżej przepisy znacznie ograniczają zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawach ze sprzeciwu. Sąd w takim przypadku ustala jedynie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 kpa, a więc uchylenia decyzji (postanowienia) i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 kpa. Innymi słowy, sąd rozpoznając sprzeciw powinien ocenić tylko te kwestie, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa (wyrok NSA z 9 września 2020 r., I GSK 1170/20 – CBOSA).
Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na mocy art. 144 Kpa, przepisy dotycząc eodwołań stosuje się odpowiednio do zażaleń. Przepis powyższy musi być oczywiście interpretowany w świetle art. 12 (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 15 (zasada dwuinstancyjności) i art. 136 kpa (postępowanie dowodowe na etapie odwoławczym). Z jednej strony decyzja odwoławcza typu kasacyjnego nie może prowadzić do nieuzasadnionego wydłużania postępowania administracyjnego, z drugiej zaś – nie może naruszać istoty postępowania dwuinstancyjnego, a więc prawa stron do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Określone w art. 136 § 1 kpa uprawnienie do przeprowadzenia na etapie odwoławczym uzupełniającego postępowania dowodowego nie może naruszać zasady dwuinstancyjności, chyba że zachodzą wyjątki przewidziane w § 2 i 3.
Podkreślić należy również fakt, że przepis art. 64e p.p.s.a. nie eliminuje stosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji nie może oceniać, czy zostały spełnione przesłanki do wydania przez organ administracji decyzji pozytywnej czy też negatywnej, lecz musi ocenić, czy zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy (por. wyroki NSA: z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 392/19 oraz z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2785/20, CBOSA).
Odnosząc się do sprzeciwów wniesionych w niniejszej sprawie wskazać należy, że wbrew przytoczonym przepisom, zarzuty obu wniesionych sprzeciwów koncentrują się przy kwestiach odmiennych niż zasadność zastosowania art. 138 § 2 Kpa, co sprawia, że w obecnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest możliwe merytoryczne się do nich ustosunkowanie.
Skarżący Z. C. wskazał co prawda na naruszenie przepisu art. 138 § 2 Kpa, w uzasadnieniu skargi zarzucając jednakże, że niesłuszne jest stanowisko organu odwoławczego co do terminu powzięcia wiadomości przez D. K. o wydaniu decyzji. Zaznaczył przy tym, że organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego miał możliwość przeprowadzenia dowodów, w tym przesłuchania świadków, na okoliczność kiedy dowiedziała się ona o istnieniu decyzji. Zarzuty te nie mogą podlegać uwzględnieniu na skutek rozpoznania sprzeciwu. Przede wszystkim, wbrew ich treści, Wojewoda Dolnośląski dokonał ustaleń w zakresie dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i uznał, że został on złożony w terminie. Organ dokonał tego ustalenia na podstawie akt sprawy, nie dostrzegając konieczności uzupełnienia materiału dowodowego i nakazał w wytycznych organowi pierwszej instancji wznowić postępowanie i wydać decyzję - po przeprowadzeniu postepowania – zgodną z dyspozycją art. 151 Kpa. To ustalenie nie może podlegać ocenie Sądu z niniejszym postępowaniu – z opisanych wcześniej względów. Będzie ono podlegało ewentualnej kontroli sądu w przypadku wniesienia skargi na decyzję ostateczną, wydaną w wyniku wznowienia postępowania. Jak wyjaśniono wcześniej, ustawodawca wprowadzając instytucję sprzeciwu do porządku prawnego, znacznie ograniczył kognicję sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie kwestii merytorycznej – w tym wypadku zasadności stanowiska organu odwoławczego co do dochowania terminu na złożenie wniosku – doprowadziłoby do sytuacji, w której sąd rozstrzygnąłby w istocie o prawach wnioskodawczyni – D. K. – która nie jest stroną niniejszego postępowania sądowego, a tym samym pozbawiona jest jakiejkolwiek możliwości obrony swych praw.
Konsekwencją uznania przez organ odwoławczy, że podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało w terminie i należy wznowić postępowanie, musiało doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym, albowiem organem właściwym do wznowienia i przeprowadzenia postępowania wznowieniowego jest Starosta L. Stąd, zaskarżone sprzeciwem postanowienie jest prawidłowe.
Odnosząc się zaś do sprzeciwu A. C. wyjaśnić należy, że zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, naruszenie przez organ administracji art. 10 § 1 Kpa, musi być każdorazowe oceniane przez pryzmat wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Inaczej mówić, dla skuteczności tego zarzutu, strona musi wykazać, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy, że w wypadku gdyby do tego uchybienia nie doszło, treść decyzji mogłaby być inna. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W okolicznościach kontrolowanej istotne są w tym kontekście dwie kwestie. Po pierwsze fakt, że organ odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, nie zgromadził żadnych nowych materiałów, z którymi strona powinna była się zapoznać. Oznacza to, że skarżąca znała całość akt sprawy, skoro miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w sprawie w postępowaniu przed organem odwoławczym. Żadne nowe okoliczności nie zaistniały w postępowaniu odwoławczym. O samym fakcie prowadzenia postępowania odwoławczego skarżąca miała wiedzę, otrzymywała bowiem zawiadomienia o nowych terminach załatwienia sprawy. Nie było zatem przeszkód do dokonania wglądu w akta w dogodnym dla niej terminie. Po drugie natomiast, kierunek wydanego rozstrzygnięcia powoduje, że sprawa nie została jeszcze zakończone i w toczącym się ponownie postępowaniu skarżąca będzie mogła brać czynny udział, w tym zapoznawać się z aktami sprawy, składać oświadczenia i wnioski dowodowe. Na marginesie rozważań Sąd zauważa również, że w samej treści sprzeciwu skarżąca nie podjęła nawet próby wykazania, jaki wpływ na treść wydanego postanowienia miała okoliczność, że nie zawiadomiono strony o gotowości decyzyjnej organu, podnosząc jedynie sam fakt tego uchybienia.
Wojewoda Dolnośląski w sposób poprawny uzasadnił treść rozstrzygnięcia, wykazując naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania z ich jednoczesnym wskazaniem, jak również wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji zawarł ponadto prawidłowe – i odnoszące się do wskazanych przezeń uchybień – wskazania co do dalszego postępowania organu pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stąd też nie został naruszony art. 138 § 2 k.p.a.
Dlatego też, na podstawie art. 151a § 2 i § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 64d § 1 w związku z art. 64f p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.