II SA/Wr 1922/02

II SA/Wr 1922/02 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik /sprawozdawca/
Elżbieta Naumowicz
Teresa Cisyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzi WSA Teresa Cisyk Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę.
Uzasadnienie
T. S. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w dniu 3 grudnia 2001r.
Decyzją Starosty Powiatu w N. z dnia 10 grudnia, Nr [...], na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przyznano T. S. zasiłek dla bezrobotnych od dnia 1 grudnia 2001r.
Wnioskiem z dnia 10 maja 2002r. T. S. wniósł o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego, na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2001r.
Decyzją z dnia [...], Nr [...], Starosta Powiatu [...], na podstawie art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 104 Kpa odmówił T. S. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż strona nie nabyła prawa do zasiłku przedemerytalnego, bowiem staż pracy T. S. wyliczony na podstawie dokumentów wynosi 31 lat 3 miesiące, w tym okres pracy w warunkach szczególnych wynosi 4 lata 10 miesięcy i 23 dni. Organ wskazał, iż nie dokonano zaliczenia do okresu pracy w warunkach szczególnych pracy świadczonej od 1 lipca 1970r. do 30 kwietnia 1992r. oraz od 1 kwietnia 1998r. do 31 października 1999r., gdyż strona nie udokumentowała tego okresu stosownymi dokumentami lub wyrokiem sądu i stąd też wnioskodawca nie spełnił ustawowych przesłanek z art. 37j. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 17 czerwca 2002r. złożył T. S. Podnosił w nim, iż zaskarżona decyzja jest przedwczesna i narusza art. 75 § 1 Kpa., a nadto nie uwzględnia dowodów, między innymi z zeznań świadków, powołanych we wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Odwołujący się podał także, iż wystąpił do Sądu Rejonowego w K. o ustalenie, iż zatrudniony był w spornym okresie w warunkach szczególnych, ten jednakże wyrokiem z dnia 22 marca 2002r. oddalił w części jego powództwo, wskazując na administracyjny tok postępowania przed Powiatowym Urzędem Pracy, który na podstawie zgłoszonych dowodów z zeznań świadków i dowodów z dokumentów wyda stosowną decyzję. Tymczasem PUP w N. bez przeprowadzania postępowania dowodowego wydał w tej sprawie decyzje negatywną, a zatem ta decyzja jako przedwczesna winna zostać uchylona.
Decyzją z dnia [...], Nr [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 6c ust.2, art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1KPA utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że T. S. udokumentował okres zatrudnienia wynoszący 31 lat 3 miesiące, w tym 4 lata 6 miesięcy pracy w warunkach szczególnych. Wskazywał także organ, iż do okresu pracy w warunkach szczególnych zaliczono również okres pracy ustalony wyrokiem Sądy Rejonowego w K., a to obejmującym czas od 01.12.1992 do 23.04.1993r. to jest 4 miesiące i 23 dni. Łączny zatem okres pracy w warunkach szczególnych wynosi 4 lata 10 miesięcy 23 dni. Powyższe skutkować musiało uznaniem, iż odwołujący nie spełnił przesłanek ustawowych zawartych w art. 37j ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i nie nabył prawa do zasiłku przedemerytalnego. Jednocześnie organ uzasadniał, iż w świetle art. 37j ust 1a niemożliwym jest udokumentowanie okresu pracy w warunkach szczególnych innymi dowodami niż odpowiednia dokumentacja z zakładu pracy bądź prawomocny wyrok sądu. Odwołujący się takich dokumentów nie złożył, pomimo, iż zakład pracy w którym był zatrudniony nadal funkcjonuje, a tym samym udowadnianie spornego okresu zeznaniami świadków jest niemożliwe.
Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się T. S., który w złożonej skardze wnosił o jej uchylenie. W wywodach skargi dowodził, iż organ naruszył art. 37o ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowiący o tym, iż to właśnie na Staroście [...] ciążył obowiązek ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego, a czego ten nie wykonał. Skarżący argumentował, iż dotychczasowy pracodawca uchylił się od obowiązku wydania jemu zaświadczenia o pracy w warunkach szczególnych w okresie od 01 września 1970r. do 30 listopada 1992r. oraz od 1 kwietnia 1998r. do 31 października 1999r. jak i od 01 grudnia 1992r. do 23 kwietnia 1993r. Skarżący wniósł pozew do Sądy Rejonowego w K. o sprostowanie świadectwa pracy za ten okres. W toku procesu pracodawca uznał jednak jedynie za pracę w warunkach szczególnych okres od 01.12 1992r. do 23.04.1993r., a sąd w pozostałym zakresie powództwo oddalił, a zatem ten pozostały okres w jego przekonaniu może udowodnić zeznaniami świadków. Organy administracji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego odmówiły mu przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, czym naruszyły prawo.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] w O. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga T. S. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151KPA).
Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.
Przedmiotem oceny jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], utrzymująca zaskarżoną decyzję z dnia [...] Nr [...], Starosty Powiatu [...], odmawiającą przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, w mocy.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 37j ust. 1pkt 2 oraz art. 37j ust 1a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jednolity Dz. U. Nr 6 poz. 56 z 2001r. z póżn, zm.)
Stosownie do brzmienia art. 37j ust. 1 powołanej ustawy zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:
1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub
2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Art. 37j. ust.1 ustawy).
Jednocześnie art. 37j. ust. 1a stanowił, iż okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, o których mowa w ust. 1, są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu.
Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, a złożonej przez skarżącego wynika, iż nie spełnia on przewidzianych w ustawie warunków do otrzymania zasiłku przedemerytalnego, gdyż nie posiada 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.
Zgodzić należy się ze skarżącym, iż w myśl art. 75 Kpa jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc i zeznania świadków. Dowodem takim w szczególności mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Nie sposób jednakże nie dostrzec, iż z dniem 12 września 2001r. weszła w życie ustawa z dnia 22 czerwca 2001r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 89, poz. 973). Ustawa ta uzupełniła art. 37 j dodając ust. 1a. Tym samym ustawodawca wprowadził ograniczenie środków dowodowych, którymi możliwe jest udokumentowanie okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Wykluczył bowiem ustawodawca dopuszczalność dowodu ze źródeł osobowych, ograniczając się do dowodu z dokumentu. Użyte bowiem w tym przepisie sformułowanie "po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach", należy odnieść do dokumentów, jakimi są świadectwa pracy. Za takim stanowiskiem przemawia także przepis paragrafu 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.), zgodnie z którym okresy pracy w warunkach szczególnych stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub w świadectwie pracy. Obecnie zatem w myśl art. 37j ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu (por wyrok NSA z dnia 15.04.2002r., sygn. Akt IISA 129/02, OSP 2002, z.12 poz. 157).
Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw faktycznych jak i prawnych, a tym samym podlega oddaleniu.
Zarzut zaś skarżącego, iż naruszony został przez organ przepis art. 37o. ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, poprzez uchylenie się przez Starostę [...] od ciążącego na nim obowiązku i nie ustalenie prawa skarżącego do zasiłku przedemerytalnego, wobec faktu, iż to właśnie z upoważnienia Starosty Powiatu [...] jako organu I instancji, wydana została decyzja z dnia [...] jest bezzasadny.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu (Dz.U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.