II SA/Wr 130/01

II SA/Wr 130/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Strzebińczyk
Krystyna Anna Stec
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Powołane przepisy
Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
par. 1, par. 8 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 75, art. 77 par. 1, art. 80 par. 1, art. 84, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Sygn. akt 3 II SA/Wr 130/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant: Katarzyna Dziok po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi E. C. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Oddział w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...]; II. odstępuje od orzeczenia o wykonaniu zaskarżonej decyzji. III.
Uzasadnienie
D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą nie stwierdzono u skarżącej choroby zawodowej w postaci choroby zawodowej narządu głosu.
W uzasadnieniu wskazano, iż skarżąca w okresie od 1959 do 1972 r. pracowała w Szkole Podstawowej w B. jako nauczyciel, w okresie od 1972 do 1975 r. jako wychowawca w świetlicy dziecięcej, a w latach 1975 do 1995 ponownie w Szkole Podstawowej jako nauczyciel biologii, środowiska, plastyki i wychowawca w świetlicy. Od 1 listopada 1995r. przeszła na emeryturę, jednocześnie pracując na ½ etatu. W całym okresie zatrudnienia skarżąca narażona była na nadmierny wysiłek głosowy.
W dniu 16 lutego 2000 r. skarżąca odbyła badania specjalistyczne laryngologiczne oraz konsultację foniatryczną w W. Ośrodku Medycyny Pracy. Nie stwierdzono u niej choroby zawodowej. Rozpoznano natomiast przewlekłe przerostowe zapalenie krtani i gardła. Z powyższym orzeczeniem skarżąca nie zgodziła się i złożyła wniosek o ponowne przebadanie w Instytucie Medycyny Pracy w S. Orzeczeniem z dnia 3 października 2000 r. Instytut orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu. Jako rozpoznanie wskazał przewlekły, prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani, podając jednocześnie, iż stwierdzone zmiany chorobowe w obrębie narządu głosu nie są charakterystyczne dla organicznej patologii związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła, że jednostka chorobowa stwierdzona podczas badania wykonanego w W. ujęta jest w wykazie chorób zawodowych. Stwierdzono także podczas tych badań niedowłady strun głosowych, zgrubienie strun, ich przekrwienie oraz niedomykanie się w czasie fonacji. Zdaniem skarżącej daje to podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej.
Organ odwoławczy powołując treść obu powołanych wyżej rozpoznań, wydanych przez placówki służby zdrowia upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych, stwierdził, iż podane przez nie rozpoznania, a mianowicie zmiany zapalne w obrębie gardła i krtani nie są charakterystyczne dla patologii zawodowej i nie widnieją w obowiązującym wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia
Sygn. akt 3 II SA/Wr 130/2001 3
18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zmiany kwestionowanej w odwołaniu decyzji organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca domagała się ponownego rozpatrzenia jej wniosku. Przywołała załączoną do akt dokumentację lekarską i wydane w sprawie orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem badając decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Według § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) " Za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Z powyższego uregulowania wynika zatem, że stwierdzenie choroby zawodowej jest uzależnione od łącznego wystąpienia dwóch przesłanek: po pierwsze musi to być rodzaj choroby, który mieści się w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia, po drugie choroba zawodowa została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, przy czym przy ocenie działania czynnika szkodliwego należy uwzględnić okoliczności wymienione w § 1 ust. 2 tego rozporządzenia.
Rozpatrując skargę trzeba przede wszystkim zauważyć, że stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja wskazanym wymaganiom nie odpowiada, gdyż uzasadnienie charakteryzuje lakoniczność jej pisemnych motywów.
Sygn. akt 3 II SA/Wr 130/2001 4
Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, co w sposób oczywisty wynika z powołanego wyżej rozporządzenia.
Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 kpa wynika z kolei obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie W. Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia 10 marca 2000 r. stwierdził, iż skarżąca cierpi na przewlekłe przerostowe zapalenie krtani i gardła. Nie uznał jednak tej jednostki chorobowej za chorobę zawodową podając w uzasadnieniu, iż "zmiany w narządzie głosu typu zapalenia nie mają związku przyczynowego z wykonywanym zawodem nauczycielki, co potwierdza konsultacja foniatryczna". W aktach sprawy brak jednak jakiegokolwiek śladu takiej konsultacji. Opiniujący również w sprawie Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia 3 października 2000 r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, wskazując w uzasadnieniu, że "stwierdzone zmiany chorobowe w obrębie narządu głosu nie są charakterystyczne dla organicznej patologii związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym". Z treści tego orzeczenia wynika, iż stwierdzono u skarżącej przewlekły, prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani.
Zgodnie z pkt 7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. chorobą zawodową są przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacza, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe).
Stwierdzone więc przez W. Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia 10 marca 2000 r. zmiany przerostowe mieszczą się w wymienionych enumeratywnie w pkt 7 wykazu schorzeniach narządu głosu. Należy zauważyć, iż w punkcie tym nie ma żadnego odniesienia do zmian typu "zapalenia", co w sposób nieuprawniony uczynił W. Ośrodek Medycyny Pracy.
Opiniujący w sprawie Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu do tej kwestii nie odniósł się w ogóle. Pominięto także wynik badana przeprowadzony w dniu 26 lutego 2000 r. w Centrum Endoskopii Laryngologicznej.
Z motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż decyzję oparto na podstawie orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983r. Tego rodzaju orzeczenia lekarskie mają bez wątpienia walor opinii biegłych, wymienionych w art. 84 K.p.a., stanowiąc dowód w rozumieniu art. 75 K.p.a. Dowód ten, jak każdy inny dowód w sprawie, podlega ocenie organu orzekającego, stosownie do art. 80 § 1 K.p.a., a zatem przedmiotowa opinia musi być sporządzona w sposób zrozumiały dla stron,
Sygn. akt 3 II SA/Wr 130/2001
5
organów oraz Sądu. Winna być nadto jednoznaczna w swej treści i nie budzić wątpliwości, by mogła być uznana za miarodajną w sprawie.
Takich wymogów nie spełniają załączone do akt sprawy orzeczenia lekarskie. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, iż nie są one zbieżne w przedmiocie rozpoznania. Rozbieżności tej nie wyjaśnia orzeczenie lekarskie sporządzone przez Instytut w Sosnowcu, a autorytatywne stwierdzenie, że stwierdzone u skarżącej schorzenie narządu głosu nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nie poddaje się kontroli Sądu. Okoliczność ta obligowała organy orzekające w sprawie do wyjaśnienia tych kwestii. Bezkrytyczne odniesienie się przez organ do przedłożonych w sprawie opinii stanowi naruszenie zasad postępowania, o których była mowa na wstępie uzasadnienia.
Z tych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
Ze względu na treść zaskarżonej decyzji nie tworzącej praw i obowiązków, Sąd odstąpił od orzeczenia na podstawie art. 152 powołanej ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.