II SA/Wa 960/06

II SA/Wa 960/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bronisław Szydło /przewodniczący/
Eugeniusz Wasilewski
Stanisław Marek Pietras /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Skarżony organ
Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bronisław Szydło, Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Protokolant - Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca - uchyla zaskarżoną decyzję, - zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości
Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2005 r. Członek Zarządu "I." Sp. z o. o., [...] T. O., wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla A. B. na stanowisku Prezesa Zarządu powyższej spółki.
Wyżej wymieniony cudzoziemiec udzielił dla M. Z. pełnomocnictwa m. in. do prowadzenia spraw w zakresie ubiegania się o udzielenie przyrzeczenia i zezwolenia na zatrudnienie w spółce na stanowisku Prezesa Zarządu.
Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 5 i art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1071 ze zm.), odmówił wydania zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisku prezesa zarządu przez cudzoziemca A. B., obywatela [...]. W uzasadnieniu podał, że stosownie do treści art. 87 wyżej wymienionej ustawy, cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy, zaś według art. 88 ust. 7 ustawy, przyrzeczenie i zezwolenie na pracę wydaje pracodawcy wojewoda uwzględniając sytuacje na lokalnym rynku pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy. Wojewoda może także uwzględnić przydatność podmiotu na rynku pracy i gospodarki oraz wskazał na przesłanki zawarte w § 3 ust. 1, 2d i 2g rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. Nr 153, poz. 1766 ze zm.), a kryteria wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców zawarte w pkt 8 zarządzenia wojewody nr 108/2004 z dnia 22 czerwca (Dz. Urzędowy Województwa Kujawsko – Pomorskiego Nr 72, poz. 1258), zalecają wydawanie przyrzeczeń i zezwoleń w szczególności na pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych i udziałowców prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli ich działalność przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, spółka "I." zatrudnia 1 obywatela polskiego w S. na stanowisku sprzedawcy oraz 1 członka zarządu, który jest uprawniony do składania oświadczeń woli i reprezentowania spółki. W związku z tym – zdaniem organu – jej działalność nie przyczynia się do powstawania nowych miejsc pracy na terenie województwa, a prowadzenie działalności, w wyniku którego podmiot zatrudnia jednego pracownika w stosunku do dwóch członków zarządu, nie jest przydatne dla lokalnego rynku.
Odwołanie z dnia [...] stycznia 2006 r. od powyższej decyzji do Ministra Pracy i Polityki Społecznej zostało sporządzone – jak wynika z części wstępnej – przez pełnomocnika M. Z., zaś w miejscu na podpis przystawiono pieczęć nagłówkową o treści: "KANCELARIA PRAWNICZA "W." A. P., J. F." i umieszczono tam nieczytelny podpis. Z treści tego dokumentu wynika, że odwołujący wnosi o uchylenie decyzji Wojewody [...], a uzasadniając swoje stanowisko podaje, że zaskarżona decyzja ma charakter tendencyjny. Faktem jest – zdaniem odwołującego się – że działalność małej rodzinnej firmy o średnim dochodzie i średnim zatrudnieniu nie może się przyczyniać do wzrostu inwestycji, transferu technologii i wprowadzania korzystnych innowacji. Prawdą też jest, że spółka zatrudnia aktualnie 2 osoby, lecz liczba zatrudnianych na przestrzeni lat jest zmienna i zależy od czynników rynkowych. Ponadto niezrozumiałym jest, że w oparciu o te same dokumenty jedno z małżonków otrzymuje zezwolenie na pracę, a drugie zaś nie. Ponadto A. B. nie miał możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranego materiału dowodowego, jak również nie zapewniono mu możliwości złożenia w tym względzie stosownych wyjaśnień. Niezależnie od powyższego organ administracji naruszył zasadę określoną w art. 7 k.p.a.
Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 17 pkt 2 i art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 87 cytowanej już wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. i w uzasadnieniu – poza argumentami wymienionymi już w decyzji organu pierwszej instancji – podał, że spółka wykazuje dochód niewielki dochód w wysokości [...] zł i jej kondycja finansowa nie pozwala na zagwarantowanie prowadzenia działalności z zyskiem zarówno na obecnym etapie, jak i w przyszłości. Natomiast zarzut, że udzielono zezwolenia na pracę T. O. nie może się ostać, bowiem każde zezwolenie jest udzielane indywidualnie i jego uzasadnienie miało racje bytu w tym, że uwzględniono fakt reprezentacji spółce, a tym samym umożliwienie jej działalności. Ponadto wojewoda kreuje politykę zatrudnienia i skoro nie uznał za stosowne rozpatrzenia argumentów strony w trybie art. 7 k.p.a. to oznacza, że nie miały one znaczącego wpływu na jego stanowisko.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. B. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu – powołując się swój aktualny status oraz argumenty zawarte już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji – podał, że nie można oceniać przydatności pracodawcy dla rynku pracy bez uwzględnienia faktu, że jest on właścicielem i udziałowcem spółki, a od początku jej istnienia terminowo rozliczał się z ZUS-em i Urzędem Skarbowym, zatrudniając na przestrzeni 8 lat 5 osób. Ponadto posiada wysokie kwalifikacje oraz współpracuje z firmami z krajów [...] w zakresie sprzedaży hurtowej produktów, a nie będąc karany, nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa, ładu i porządku publicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji spełnia przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na zatrudnienie.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów aniżeli te, na które powołuje się skarżący. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji musi odpowiadać wymogom formalnym. Kwestię tę reguluje art. 63 § 2 k.p.a., w którym stanowi się, że podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Ponadto, stosownie do brzmienia art. 63 § 3 k.p.a., podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, skarżący udzielił dla M. Z. pełnomocnictwa m. in. do prowadzenia spraw w zakresie ubiegania się o udzielenie przyrzeczenia i zezwolenia na zatrudnienie w spółce na stanowisku Prezesa Zarządu. Jak wynika z biletu wizytowego załączonego do pełnomocnictwa, wymieniona pełnomocnik jest zatrudniona w Kancelarii Prawniczej "W.". Jednakże mimo zaznaczenia w odwołaniu, że pismo to pochodzi od wyżej wymienionej, w miejscu na podpis figuruje pieczęć nagłówkową o treści: "KANCELARIA PRAWNICZA "W." A. P., J. F.", a przy niej nieczytelny podpis. Może to budzić wątpliwości, czy faktycznie upoważniona do tego pełnomocnik sporządziła, podpisała i wniosła owo odwołanie. Tym bardziej, że podpis ten umieszczono przy innych, a wskazanych już wyżej w pieczęci nazwiskach. Nie pozostaje również bez znaczenia – w ocenie Sądu – fakt, że mimo nieczytelnego podpisu, różni on się w sposób istotny od podpisu złożonego na potwierdzeniu odbioru z karty 63 akt administracyjnych sprawy. Dodać należy, że z tego ostatniego podpisu można odczytać, mimo nieczytelności, imię i nazwisko M. Z. Również sam skarżący na rozprawie przed Sądem stwierdził, że nie jest pewny podpisu swojego pełnomocnika na odwołaniu, zaś – jego zdaniem – podpis ten nie jest podobny do podpisu widniejącego na potwierdzeniu odbioru konstatując, że "być może odwołanie podpisała A. P. albo J. F.".
Wobec takich wątpliwości, Minister Pracy i Polityki Społecznej był zobowiązany, stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a., do wezwania wnoszącego odwołanie o usunięcie braków formalnych w terminie siedmiu dni z jednoczesnym pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania.
Zgodne z ustalonym już stanowiskiem zawartym zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie przestrzega przed pochopnym kwalifikowaniem przez organ odwoławczy pism niespełniających przesłanek wymaganych dla odwołania, wskazując, iż grozi to prowadzeniem postępowania odwoławczego z urzędu, co jest już bardzo poważnym naruszeniem zasad rzetelnego postępowania. Stąd też, jeżeli istnieją jakiekolwiek w tym względzie wątpliwości, nie mogą być one automatycznie przyjęte jako przemawiające za istnieniem odwołania, bez próby wyjaśnienia wątpliwości w trakcie postępowania dowodowego, np. uzyskania wyjaśnienia – tej sytuacji od pełnomocnika strony – która stosowny dokument sporządziła. Tymczasem organ odwoławczy nie zrobił nic, aby te wątpliwości rozproszyć.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że odwołanie zawiera braki, które mogłyby uniemożliwić nadanie sprawie dalszego biegu (art. 62 § 3 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.).
Nie przesądzając zatem przesłanek merytorycznych z uwagi na przedwczesność doszedł Sąd do przekonania, że wyżej wymienione wątpliwości sprowadzające się do naruszenia przepisów postępowania, mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 132 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.