Pełny tekst orzeczenia II SA/WA 912/23

II SA/Wa 912/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Krzycki
Mateusz Rogala
Waldemar Śledzik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. B oraz M. B. jako przedstawiciela ustawowego małoletniej N.B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie pomocy mieszkaniowej oddala skargę
Uzasadnienie
Zarząd Dzielnicy [...] (dalej także: "Zarząd Dzielnicy [...]"; "Organ") Uchwałą nr [...] z dnia [...].03.2023 r. w sprawie pomocy mieszkaniowej, działając na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz.U. Woj. Mąz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 6 ust. 1 pkt 2, § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr 7 do Uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. 2022, poz. 9305) oraz § 35 ust. 1, § 38 ust 1, § 10 ust. 1 pkt 2, § 18 ust. 1 pkt 1, § 18 ust. 3 pkt 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 12, § 41 ust. 1 Uchwały Nr XXIII/669/2O19 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 oraz z 2022 r. poz.3530 i poz. 4666) zakwalifikował M.B. i N.B. do udzielenia pomocy mieszkaniowej oraz do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu znajdującego się w [...] pod adresem ul. [...] czas oznaczony tj. 5 lat.
Do wydania przedmiotowej uchwały doszło w następujących okolicznościach sprawy.
Zarząd Dzielnicy [...], w ramach realizacji wyroku eksmisyjnego, pozostawił w 2017 r. w zajmowanym lokalu socjalnym nr [...] przy ul. [...] w [...], M.B. wraz z nieletnią N.B. (zwane dalej także: "Wnioskodawczyni"; "Skarżąca").
Umowa najmu socjalnego lokalu została zawarta na okres 5 lat tj. do dnia [...] października 2022 roku.
Po upływie okresu najmu przedmiotowego lokalu socjalnego Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o pomoc mieszkaniową podnosząc, że "prosi o lokal większy, aby córka miała swój oddzielny lokal".
Organ, dokonując analizy złożonego wniosku ustalił , iż najmowany przez Wnioskodawczynię lokal socjalny został zadłużony, jednak strona posiada podpisana umowę restrukturyzacyjną w tym zakresie. Przeprowadzona wizja w lokalu przez pracowników Administracji Oddziału Mieszkaniowego nr [...] w [...] potwierdziła fakt zamieszkiwanie najemców w wym. lokalu oraz, że lokal jest prawidłowo użytkowany, a stan techniczny lokalu zezwala na dalsze zamieszkiwanie najemców. Zajmowany lokal składa się z 1 pokoju i łazienki z wc o powierzchni użytkowej 16,06 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 13,32 m2, zaś powierzchnia mieszkalna na jedną osobę wynosi 6,66 m2. Norma metrażowa do najmu socjalnego lokalu tj. 5 m2 na osobę jest zachowana.
Ponadto ustalono, że dochód Wnioskodawczyni z okresu trzech miesięcy wyniósł 1580,19 zł, w związku z tym nie został przekroczony 40% wskaźnik tj. 3394,51 zł określający kryterium dochodowe dla osób spłacających zadłużenie i uprawniający do najmu socjalnego lokalu dla dwuosobowego gospodarstwa domowego oraz, że Wnioskodawczyni dokonuje systematycznie i w pełnej wysokości zarówno opłat miesięcznych za przedmiotowy lokal, jak i rat wynikających z zawartej umowy restrukturyzacyjnej.
Organ stwierdził też, że M.B. na terenie [...] nie figurowała i nie figuruje w ewidencji podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego.
Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz sytuację Wnioskodawczyni wraz z małoletnią N.B., w tym w szczególności spłatę powstałego zadłużenia oraz zachowaną normę metrażową do najmu socjalnego Organ uznał, że Skarżącej należy odmówić wynajmu innego, większego mieszkania lokalu albowiem sprawa podlega rozpatrzeniu w oparciu o § 5 ust. 3 Uchwałą Nr XXI11/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5.12.2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, zaś o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego.
Dlatego też Zarząd Dzielnicy [...], po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej, w oparciu o przepisy wymienione w podstawie prawnej przedmiotowej uchwały, zakwalifikował w dniu [...] marca 2023 r. M.B. i N,B. do udzielenia pomocy mieszkaniowej oraz do zawarcia umowy najmu dotychczasowego lokalu socjalnego, znajdującego się w [...] przy ul. [...].
Jednocześnie Organ podkreślił, że pomoc mieszkaniowa zostanie udzielona Skarżącej poza systemem kwalifikacji punktowej, w kolejności ustalonej w § 10 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, w związku z pozostawieniem w dotychczas zajmowanym lokalu, po umieszczeniu rodziny w rejestrze gospodarstw domowych oczekujących na pomoc mieszkaniową ("super pierwszeństwo").
Pismem z 14 kwietnia 2023r. M.B. oraz reprezentowana przez nią małoletnia N.B. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2023r. domagając się stwierdzenia jej nieważności.
Zaskarżonej Uchwale zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 art. 75 par. 1, art 77 par. 1, art. 78 par. 1, art. 80 par. 1 i art 107 par. 3 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że nie przesłuchano Skarżących, w konsekwencji czego nie przyznano lokalu o większym metrażu i standardzie.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że wnosiła o przyznanie innego lokalu socjalnego niż dotychczasowy, ponieważ przedmiotowy lokal nie odpowiada stosownym standardom. Lokal wymaga generalnego remontu. Ponadto podkreśliła, iż M.B. ma stwierdzony umiarkowany stopień niepełnosprawności, a N.B. ma potrzebę kształcenia specjalnego. W takiej sytuacji lokal o powierzchni użytkowej 16,06 m2, w tym mieszkalnej 13,32 m2, nie spełnia potrzeb mieszkaniowych skarżących.
Zwróciła także uwagę, że Zarząd Dzielnicy w skarżonej Uchwale nie wziął pod uwagę art. 7 ust 4 Uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., która stwierdza, że jeśli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust 1, czyli warunków dotyczących kryterium metrażowego.
Zarząd jednak nie podjął nawet próby wnikliwego przeanalizowania warunków mieszkaniowych i sytuacji życiowej skarżących, tym samym dopuszczając się rażącego zaniedbania swoich obowiązków i naruszył ich prawa, podejmując skarżoną Uchwałę.
Warunki przyznawania lokali socjalnych określa Ustawa o ochronie praw lokatorów z dnia 21 czerwca 2001 r. w której w art. 23 ust. 2 ustalone są jedynie dwa kryteria udzielania pomocy mieszkaniowej w postaci najmu socjalnego: brak tytułu prawnego do innego lokalu i spełnianie kryterium dochodowego. Nie ulega też wątpliwości, że M.B. ma pod swoją opieką małoletnią córkę i konstytucyjnym obowiązkiem Gminy, wynikającym wprost z art. 75 Konstytucji RP jest zapewnienie realizacji jej potrzeb mieszkaniowych, czego Zarząd Dzielnicy uporczywie odmawia, nie uznając prawa skarżących do starania się o lokal o większym metrażu i standardzie niż dotychczas zajmowany z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy.
Prawo lokalne ustanowione Uchwałą nr XXIII/669/2019 Rady m.st Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy musi pozostawać w zgodzie z Konstytucją RP i wywodzić się z Ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianach kodeksu cywilnego. Nie można stosować procedur krzywdzących dla obywatela przez odmowę zaspokojenia uzasadnionych i chronionych prawem potrzeb mieszkaniowych. To wszystko powoduje, że skarżący nie mają innego wyjścia niż wnieść skargę na Uchwałę Zarządu Dzielnicy i skarga ta jest zasadna.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] zajmowany jest przez M.B. (wówczas K.) od 2012r., która pomimo naliczania opłat przy stawce lokalu socjalnego w 2017 roku z powodu zadłużenia otrzymała wyrok eksmisyjny. Wyjaśnił, że Sąd przyznał Skarżącej i małoletniej N.B. prawo do lokalu socjalnego i w wykonaniu tego obowiązku, Zarząd Dzielnicy pozostawił Skarżące w zajmowanym lokalu (umowa najmu socjalnego lokalu została zawarta na okres 5 lat tj. do dnia 19 października 2022r.)
W ponowionym wniosku o przydział lokalu mieszkalnego Organ dokładnie przeanalizował sprawę i z powodów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej Uchwały udzielił takiej pomocy – w ramach lokalu socjalnego, który spełnia zarówno normy metrażowe, jak i zabezpiecza pełne wyposażenie sanitarno - techniczne. Dlatego też nie można uznać aby zaskarżona Uchwała Zarządu Dzielnicy [...] była dotknięta wadami prawnymi, gdyż została ona podjęta na podstawie i w granicach przepisów prawa miejscowego, a Skarżące otrzymały pomoc mieszkaniową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać́ orzeczenia na niekorzyść́ skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę̨ na uchwałę̨ lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność́ tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na oddalenie.
Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że zaskarżona uchwała stanowi akt, o jakim jest mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.
Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej uchwały w punkcie wyjścia rozważań wskazać należy, że zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 172, ze zm.). Stosownie do art. 4 ust. 2 i 3 tej ustawy gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, wykorzystując do tego mieszkaniowy zasób gminny.
Tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 ustawy). Rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali, warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej ( art. 21 ust.1 pkt 2 i ust. 3 pkt 5 ustawy).
Stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 994 ze zm.) uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa wykonuje organ wykonawczy gminy, którym jest odpowiednio wójt w gminie wiejskiej, burmistrz w gminie miejskiej lub prezydent miasta w miastach powyżej 100.000 mieszkańców (art. 26 ustawy o samorządzie gminnym). Gospodarowanie mieszkaniowym zasobem gminy, w tym rozdysponowywanie lokalami komunalnymi należy zatem ogólnie do zadań prezydenta miasta, który realizuje je na rzecz Gminy, będącej właścicielem wynajmowanych lokali mieszkalnych, przy udziale czynnika społecznego, na zasadach określonych w uchwale rady gminy. Uchwała taka może więc określać podmiot, któremu powierzone zostanie wykonywanie czynności związanych z przydziałem lokalu komunalnego.
W uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., I OPS 4/08 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na etapowość procedury oddawania w najem lokali z mieszkaniowego zasobu gminy. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych etap zawarcia umowy czy odmowy zawarcia umowy najmu z osobą zweryfikowaną jako spełniającą określone przez radę gminy kryteria, ma charakter cywilnoprawny i nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Jedynie rozstrzygnięcie o spełnieniu przesłanek do ubiegania się o najem lokalu z zasobu gminy przez konkretny podmiot wnioskujący, wymaga zachowania trybu administracyjnoprawnego, tj. wydania aktu, stwierdzającego istnienie albo brak uprawnienia odpowiadającego przesłankom określonym przez lokalnego prawodawcę. Takim aktem w rozpatrywanym przypadku jest przewidziana w uchwale lista przydziału, do której ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08). Podkreślić należy w sprawach przydziału lokali komunalnych zaskarżeniu do sądu administracyjnego mogą podlegać projekty list przydziału lokali, które organ wykonawczy gminy zatwierdza ostatecznie i ogłasza
Dalej, wskazać należy, że w postępowaniu poprzedzającym udzielenie pomocy mieszkaniowej członkom wspólnoty samorządowej [...] nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej także "Kpa.") dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ustawodawca określił działania organu gminy, jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 oraz w art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej.
Z zasady legalizmu wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP wynika bowiem obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Organy obowiązane są wyjaśnić sprawę obiektywnie, przy jednoczesnym wyważeniu interesu społecznego i indywidualnego interesu jednostki, zatem zastosować się do jednej z podstawowych zasad działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych. W wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2081/21 (dostępny w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) zasady określone w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. należy potraktować jako normy wyjęte przed nawias i wspólne dla całości regulacji systemu prawa (tak S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter prawny i znaczenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo (...), s. 889), które w ten sposób wraz z przepisami proceduralnymi uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy znalazły zastosowanie w rozpoznawanej sprawie".
W ocenie Sądu powyższe stanowisko należy odnieść́ również do spraw rozstrzyganych przez zarządy dzielnic [...] na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w uchwale Rady m.st. Warszawy nr XXIII/669/2019 z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.
I tak: zgodnie z unormowaną w art. 7 Kpa. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej winny "podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Realizacja zasady prawdy obiektywnej następuje m.in. w przepisie art. 77 § 1 Kpa., który nakazuje organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kpa. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważania, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Dodać należy, że wynikający z § 32 ust. 1 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, nakaz poddania szczegółowej analizie podanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 Kpa. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym szczegółowa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie").
Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.
Zgodnie zatem z powołanym przepisem uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej: dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy.
W ocenie Sądu, zarówno z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak i z uzasadnienia skarżonego aktu wynika, że zaskarżony Organ wywiązał się z tych obowiązków w sposób prawidłowy. Organ dokonał właściwych ustaleń faktycznych, wyjaśniając wszystkie istotne dla powzięcia uchwały okoliczności sprawy, niezbędne do jej należytego rozpatrzenia w aspekcie wnioskowanej pomocy mieszkaniowej Skarżącej. Organ, w szczególności, ustalił i zbadał - w granicach zakreślonych przepisami uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy – dotychczasowy zakres udzielanej pomocy, w tym odnoszący się do umowy najmu lokalu socjalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. W następstwie tychże ustaleń Organ dokonał szczegółowej oceny przesłanek kwalifikujących Wnioskodawczynię do pomocy mieszkaniowej poprzez pryzmat obowiązujących przepisów materialnoprawnych, tj. że Skarżąca może otrzymać stosowną pomoc w drodze przydziału lokalu socjalnego – z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. W tym miejscu Sąd zauważa i podkreśla, że gdyby uwzględnić wniosek skargi tj. uchylenie zaskarżonej uchwały o przydziale tegoż lokalu, to w konsekwencji doszłoby do orzeczenia na niekorzyść skarżących, gdyż Skarżąca zostałaby pozbawiona prawa do przydzielonego jej lokalu socjalnego.
W ocenie Sądu, forsowana w skardze teza, iż Organ, poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, naruszył art. 7, art. 75 § 1, art 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art 107 § 3 k.p.a. jest oczywiście bezzasadna. Porządkowo Sąd zauważa, że Skarżąca upatruje tych naruszeń w tym, że "(...) nie przesłuchano Skarżących, w konsekwencji czego nie przyznano lokalu o większym metrażu i standardzie". Zauważyć jednak należy, że Organ w tej kwestii nie miał obowiązku przeprowadzenia takiego dowodu, gdyż te jednoznacznie wynikały z innych, zgromadzonych materiałów dowodowych i – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały - były rozważane przez Organ przy przydziale lokalu socjalnego.
Dlatego też wywodzony na tym tle przez Skarżącą zarzut, że Organ "(...) nie wziął pod uwagę Art. 7 ust 4 Uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., która stwierdza, że jeśli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust 1, czyli warunków dotyczących kryterium metrażowego" uznać należy za chybiony. Skarżącej zdaje się w tym kontekście umykać z pola widzenia także inna okoliczność, a mianowicie że poza przesłanką, że norma metrażowa do najmu lokalu socjalnego przy zajmowanej powierzchni użytkowej (16,06 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 13,32 m2) na jedną osobę jest zachowana (wynosi 6,66 m2, przy minimalnej normie w wymiarze 5 m2 dla takiego lokalu) - to dochód Skarżących wyniósł 1580,19 zł i nie przekroczył 40% wskaźnika tj. 3394,51 zł określającego kryterium dochodowe dla osób spłacających zadłużenie i uprawniającego do najmu socjalnego lokalu dla dwuosobowego gospodarstwa domowego. W tej sytuacji, po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej w dniu [...] marca 2023 r., Zarząd Dzielnicy [...] w oparciu o przepisy wymienione w podstawie prawnej zaskarżonej Uchwały, korzystając z możliwości zastosowania § 18 ust. 5 ww. Uchwały, prawidłowo ocenił, że pomoc mieszkaniowa może być udzielona Wnioskodawczyni tylko poprzez zawarcie umowy najmu dotychczas zajmowanego lokalu socjalnego znajdującego się pod adresem ul. [...] w [...], w najbardziej korzystnym dla niej procedurze, tj. poza trybem "zwykłym"– w ramach "super pierwszeństwa" (a więc poza trybem umieszczenia rodziny w rejestrze gospodarstw domowych oczekujących na pomoc mieszkaniową).
Co istotne, taka procedura pozostaje w zgodzie z Uchwałą Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5.12.2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy i ma oparcie, w szczególności, w § 5 ust. 3 uchwały, zgodnie z którym o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego oraz w § 18 ust. 1 pkt 1 w związku z § 18 ust. 3 ww. uchwały, zgodnie z którymi pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która "była najemcą zajmowanego lokalu i nieprzerwanie zamieszkuje w lokalu Miasta (...)", z zastrzeżeniem, że udzielenie pomocy mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 i 2 jest możliwe w przypadku braku zaległości związanych z zajmowanym lokalem albo braku zaległości, za które odpowiadają osoby pozostałe w lokalu – którą to przesłankę Skarżąca wypełniła (warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej przez 3 miesiące realizowana jest umowa o spłacie całości zadłużenia albo umowa o spłacie zadłużenia, za które odpowiadają osoby pozostałe w lokalu - co w przypadku skarżących miało zastosowanie, gdyż zajmowany lokal w chwili rozpatrywania wniosku zadłużony był na kwotę 15441,09 zł, a także Skarżące posiadały zawartą umowę restrukturyzacyjną, która realizowana była prawidłowo, gdyż – jak wynika z ustaleń faktycznych Organu - wpłaty dokonywane były systematycznie w żądanej umową wysokości 88zł miesięcznie wraz z bieżącym czynszem).
Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, ponieważ zaskarżona Uchwała jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi są bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.