II SA/Wa 3788/21

II SA/Wa 3788/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-06-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Sułkowski
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 2226/22 - Wyrok NSA z 2025-10-17
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 121b, art. 121 a ust. 1-3, ust. 7, atr 121 c ust. 1 pkt 3, ust. 10-14
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Michał Sułkowski, , Protokolant referent stażysta Katarzyna Jaszczołt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga P. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie utraty prawa do uposażenia w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego.
Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:
W okresie od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] lipca 2021 r. [...] P. J., pełniący służbę w Komendzie Miejskiej Policji w [...] (zwany dalej: skarżący, funkcjonariusz, policjant) przebywał na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem lekarskim - chory może chodzić. Zwolnienie lekarskie na druku ZUS ZLA Seria ZR Nr [...] wystawione zostało w dniu [...] czerwca 2021 r. przez lekarza M. T. (placówka ZOZ sp. z o.o. w [...]).
W dniu [...] czerwca 2021 r. przełożony ww. policjanta, Naczelnik Wydziału dw. z Przestępczością Przeciwko Mieniu KMP w [...], przeglądając strony internetowe Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (WOPR) ujawnił, że w miesiącu czerwcu 2021 r. policjant uczestniczył w kursie oraz egzaminie przeprowadzanym przez WOPR na patent [...].
W wyniku wdrożonej kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego ustalono (pismo WOPR z [...] czerwca 2021 r. wraz z dokumentacją), że policjant przystąpił do szkolenia na patent [...], zajęcia odbywały się w dniach [...],[...] oraz [...] czerwca w godzinach 17:00-20:30 w Klubie Żeglarskim "[...]", do zajęć praktycznych ww. przystąpił w dniu [...] czerwca w godzinach 14:00-16:00 w porcie Klubu Żeglarskiego "[...]". Egzamin teoretyczny oraz praktyczny, do których skarżący przystąpił, odbył się w dniu [...] czerwca 2021 r.
Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., który wobec nieobecności policjanta w domu w dniu [...] lipca 2021 r., został mu doręczony pocztą w dniu [...] lipca 2021 r. Do ww. protokołu skarżący wniósł uwagi (pismo z dnia [...] lipca 2021 r.).
Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Komendant Miejski Policji w [...] (zwany dalej: KMP, organ I instancji) poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie potrącenia policjantowi otrzymanego uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] lipca 2021 r.
Po zebraniu materiału dowodowego w sprawie, pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. KMP poinformował funkcjonariusza o przysługującym prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz terminie na realizację ww. uprawnień.
Ponadto postanowieniem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. organ I instancji orzekł o nieuwzględnieniu żądań skarżącego, dotyczących przeprowadzenia dowodów w postaci: przesłuchania policjanta w charakterze strony na okoliczność nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie i złożenia stosownych wyjaśnień, jak również dołączenia stosownej dokumentacji medycznej; wyznaczenia konkretnego terminu, w którym funkcjonariusz mógłby zapoznać się z aktami postępowania; załączenia do akt postępowania administracyjnego całej dokumentacji lekarskiej zgromadzonej w ramach postępowania za [...]; ustalenia, czy skarżący może w sposób bezpieczny brać udział w czynnościach procesowych w ramach postępowania administracyjnego.
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2021 r. KMP, działając na podstawie art. 121e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm., zwana dalej: u.p.) stwierdził utratę prawa do uposażenia przez funkcjonariusza za okres zwolnienia lekarskiego od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] lipca 2021 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że skarżący nieprawidłowo wykorzystywał zwolnienie lekarskie za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] lipca 2021 r., co skutkuje utratą jego prawa do uposażenia za cały okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. KMP uznał bowiem, że sytuacja, w której skarżący przebywając na zwolnieniu lekarskim, wykonuje czynności ewidentnie nie mające nic wspólnego z działaniem, umożliwiającym mu jak najszybszy powrót do zdrowia, a tym samym do służby, uzasadnia uznanie, że wykorzystuje on zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem.
Okoliczność, że w trakcie zwolnienia lekarskiego chory może chodzić nie oznacza, że okres zwolnienia lekarskiego może traktować jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Udział funkcjonariusza w kursie oraz egzaminie przeprowadzanym przez WOPR na patent [...] został uznany za korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem.
W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
1. art. 7 i art. 77 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania przez organ, że skarżący nieprawidłowo wykorzystał zwolnienie lekarskie, w szczególności dokonanie własnej interpretacji zwolnienia lekarskiego z pominięciem obowiązku weryfikacji, czy czynności wykonywane w trakcie zwolnienia były elementem zaleconym w ramach terapii;
2. art. 8 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, z uwagi na zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu, a także z uwagi na nieustosunkowanie się do zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń;
3. art. 121e u.p. - poprzez uznanie, że skarżący wykorzystał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, podczas gdy w wystawionych zaświadczeniach lekarskich były zawarte zalecenia uczestnictwa w zajęciach hobbystycznych, w tym szkoleniach i kursach organizowanych przez WOPR, które wpisywały się w część leczenia i terapii oraz były wskazane i konieczne do uzyskania pełnej remisji objawów i powrotu do zdrowia.
Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] października 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (zwany dalej: KWP, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 121e ust. 3 u.p., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu podjętego rozkazu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy wskazał, że funkcjonariusz otrzymał zwolnienie lekarskie po to, aby przebyć niezbędną rekonwalescencję i powrócić w pełni sprawnym do służby. Nie ulega wątpliwości, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Adnotacja na zaświadczeniu lekarskim o treści "chory może chodzić" oznacza, iż choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg, czy kontrolę lekarską. Udział w szkoleniu na patent [...] w żaden sposób nie wpisuje się w czynności życia codziennego. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2021 r., które skarżący złożył dopiero po uzyskaniu informacji o przeprowadzonej kontroli wynika, że "pacjent ma zalecone prowadzenie zdrowego, aktywnego trybu życia (...) w przypadku rzeczonego pacjenta wskazane i konieczne do uzyskania pełnej remisji objawów i powrotu do zdrowia jest uprawianie sportu, ruch na świeżym powietrzu, w tym uprawianie sportów wodnych oraz inne zajęcia hobbystyczne, w tym szkolenia i kursy organizowane przez WOPR". W trakcie zwolnienia lekarskiego od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] lipca 2021 r., gdy funkcjonariusz wziął udział w szkoleniu na patent [...], do KMP nie wpłynęło zaświadczenie lekarskie z zaleceniami.
Zdaniem organu odwoławczego niewątpliwym jest, że aktywność fizyczna może poprawić nastrój oraz stanowić skuteczne narzędzie do redukcji napięcia i stresu. W świetle badań naukowych zarówno z dziedziny psychiatrii jak i psychologii wskazuje się, że ćwiczenia mogą poprawić nastrój, a także pomóc złagodzić lęki oraz depresję. Powyższe nie oznacza jednak, że można zakwalifikować udział skarżącego w szkoleniu na patent [...] jako stanowiący prawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Czym innym jest okoliczność potwierdzenia niezdolności chorego do służby - poprzez wystawienie zaświadczenia lekarskiego (zwolnienia lekarskiego), czym innym natomiast sama diagnoza lekarska dokonana przez lekarza, jak również zalecony proces leczenia. W tym kontekście, samo zwolnienie lekarskie nie stanowi metody leczenia, lecz ma sprzyjać, obok zaleconego procesu leczenia, powrotowi funkcjonariusza do służby.
KWP ocenił, że sama okoliczność, iż aktywność funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeciwwskazań medycznych, a nawet sprzyja procesowi leczenia, jest obojętna z punktu widzenia omawianych regulacji. Istotne jest bowiem to, czy aktywność ta mieści się w ramach dopuszczalnych czynności funkcjonariusza podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Pewne zachowania mogą być bowiem niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego, mimo tego, że pozostają w zgodzie z procesem leczenia. Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma przede wszystkim służyć leczeniu. W wielu przypadkach dopuszczalne jest wychodzenie z domu, czy wykonywanie drobnych prac domowych, jeżeli nie koliduje to z procesem rekonwalescencji pacjenta. Jednak podejmowanie się innych zajęć, nie związanych z leczeniem, jest korzystaniem ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem.
Organ podkreślił też, że policjant nie musi w trakcie choroby obowiązkowo przebywać pod swoim adresem zamieszkania. Jeśli jednak zamierza wyjechać, np. do rodziny, gdzie będzie miał zapewnioną opiekę, powinien o tym poinformować przełożonego. Gdy kontrolujące osoby nie zastaną policjanta w domu, będzie musiał się ze swojej absencji wytłumaczyć. Może być ona usprawiedliwiona, gdy np. był u lekarza, wyszedł do apteki czy korzystał z rehabilitacji. Każdy pracownik, a więc i policjant, kiedy przebywa na zwolnieniu lekarskim, powinien podejmować jedynie taką aktywność, która jest potrzebna do jego codziennego funkcjonowania i która jest nastawiona na poprawę stanu zdrowia. Wychodzenie poza te ramy nasuwa przypuszczenie, że zwolnienie zostało nadużyte. Działania skarżącego nie zmierzały do jak najszybszego powrotu do zdrowia, a co za tym idzie do służby i stanowiły nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, co skutkowało pozbawieniem prawa do uposażenia za wskazany w decyzji okres.
W konsekwencji KWP stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wydał zaskarżony rozkaz personalny, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
W skardze złożonej na powołany rozkaz personalny skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, tj.:
1. art. 7 i art. 77 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania przez organ, że skarżący nieprawidłowo wykorzystał zwolnienie lekarskie, w szczególności dokonanie własnej interpretacji zwolnienia lekarskiego z pominięciem obowiązku weryfikacji, czy czynności wykonywane w trakcie zwolnienia były elementem zaleconym w ramach terapii;
2. art. 8 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, z uwagi na zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu, a także z uwagi na nieustosunkowanie się do zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń;
3. art. 121e u.p. - poprzez uznanie, że skarżący wykorzystał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, podczas gdy w wystawionych zaświadczeniach lekarskich były zawarte zalecenia uczestnictwa w zajęciach hobbystycznych, w tym szkoleniach i kursach organizowane przez WOPR, które wpisywały się w część leczenia i terapii oraz były wskazane i konieczne do uzyskania pełnej remisji objawów i powrotu do zdrowia;
4. całkowite pominięcie zarzutów skarżącego, w których podnosił pozbawienie go środków odwoławczych od postanowień, poprzez niewłaściwe i leżące w kolizji z przepisami prawa pouczanie go o przysługujących mu uprawnieniach.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szczegółową argumentację.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 121b u.p. w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby (art. 121b ust. 2 pkt 1 u.p.).
Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (art. 121e ust. 1 u.p.). Stosownie do art. 121e ust. 2 pkt 2 u.p. kontrolę przeprowadza przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. 121e ust. 3 u.p.).
Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej (art. 121e ust. 7 u.p.). Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego policjanta (art. 121e ust. 10 u.p.). W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 11 u.p.). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia do niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 u.p.). Na podstawie ustaleń, zawartych w protokole, przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13 zd. 1 u.p.). Od decyzji, o której mowa w ust. 13, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (art. 121e ust. 14 u.p.).
W orzecznictwie sądowym, dotyczącym funkcjonariuszy służb mundurowych przyjęto, że celem zwolnienia lekarskiego jest odzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1687/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 511/18; publ. cbois).
Wymaga podkreślenia, że czym innym jest okoliczność potwierdzenia niezdolności chorego do służby – poprzez wystawienie zaświadczenia lekarskiego (zwolnienia lekarskiego), czym innym natomiast sama diagnoza lekarska dokonana przez lekarza, jak również zalecony proces leczenia. W tym kontekście, samo zwolnienie lekarskie nie stanowi metody leczenia, lecz ma sprzyjać, obok zaleconego procesu leczenia, powrotowi funkcjonariusza do służby.
Ratio legis omawianej regulacji było ograniczenie absencji funkcjonariuszy służb mundurowych. Zadaniem organu jest zatem wyłącznie dokonanie kontroli tego, w jaki sposób realizowane jest zwolnienie lekarskie w celu odzyskania pełnej zdolności do służby. Natomiast nie może być kwestionowane, że w toku kontroli organ nie ustala stanu zdrowia funkcjonariusza ani nie ocenia prawidłowości realizacji przez niego procesu leczenia.
Sama okoliczność, że aktywność fizyczna funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeciwskazań medycznych, a nawet sprzyja procesowi leczenia, jest z punktu widzenia omawianych regulacji obojętna. Istotne jest bowiem to, czy aktywność ta mieści się w ramach dopuszczalnych czynności funkcjonariusza podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Innymi słowy, pewne zachowania mogą być niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego, mimo tego, że pozostają w zgodzie z procesem leczenia.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie – zarówno sądów administracyjnych, jak i powszechnych - zgodnie z którym, w czasie niezdolności do służby funkcjonariusz nie może podejmować każdej aktywności, bowiem okresu zwolnienia lekarskiego nie można traktować jako czasu wolnego od służby. Orzeczona niezdolność do służby z możliwością poruszania się stanowi o możliwości wykonywania przez funkcjonariusza zwykłych czynności dnia codziennego: dokonania zakupów żywnościowych, leków, materiałów medycznych; udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne; poruszania się po mieszkaniu; spacerów w celach rekonwalescencji. Dodać należy, że zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby, zawierającego określenie "chory może chodzić", winien ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko do załatwienia podstawowych potrzeb życiowych (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt III UK 120/05; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r. o sygn. akt III AUa 3189/01).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, zgodzić się należy ze stanowiskiem orzekających organów, że uczestnictwo przez skarżącego (w czasie zwolnienia lekarskiego wystawionego z uwagi na jego czasową niezdolność do pracy) w szkoleniu na patent [...], a następnie złożenie egzaminu teoretycznego i praktycznego w celu uzyskania tego patentu, nie mieści się w katalogu działań dopuszczalnych w czasie trwania okresu zwolnienia lekarskiego. Zajęcie to, nawet pomimo późniejszego wskazania lekarza leczącego o konieczności uprawiania sportu, ruchu na świeżym powietrzu, w tym uprawiania sportów wodnych oraz innych zajęć hobbystycznych, w tym szkoleń i kursów organizowanych przez WOPR, kolidowało z podstawowym celem zwolnienia lekarskiego.
Okoliczność wykorzystywania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem potwierdzają przede wszystkim znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do pracy oraz protokół kontroli zwolnienia lekarskiego. Zdaniem Sądu, czynności wykonywane w celu odbycia kursu [...], jak również zdanie egzaminu teoretycznego i praktycznego z odbytego szkolenia, nie można uznać za zwykłe czynności dnia codziennego, a do tego niezbędne dla egzystencji czy leczenia (rekonwalescencji).
W ocenie Sądu, można dopuścić podejmowanie przez funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim innych działań, wykraczających wprawdzie poza zwykłe czynności dnia codziennego, ale tylko wówczas, gdy wynikają one wprost z zaleceń lekarskich, czy też okoliczności nadzwyczajnych i obiektywnie niezależnych od funkcjonariusza. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, pomimo złożenia przez policjanta zaświadczenia z dnia [...] lipca 2021 r. określającego konkretne (opisane wyżej) wskazania medyczne, nie można jednak przyjąć, by takie okoliczności wystąpiły. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż jakkolwiek w niektórych sytuacjach medycznych i procesach leczenia, aktywność związana z uprawianiem sportu, czy ruchem na świeżym powietrzu jest zaleceniem lekarskim, to jednak trudno przyjąć, że takowym jest właśnie odbycie kursu czy szkolenia na patent [...], organizowanego przez WOPR.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że uprawnione było stanowisko organów, że skarżący wykorzystywał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem, a tym samym zaskarżone decyzje (rozkazy personalne) zostały podjęte w sposób zgodny z prawem.
W tym kontekście za nieuzasadnione uznać należało podniesione w skardze zarzuty, w szczególności dotyczące niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Zdaniem Sądu, postępowanie przeprowadzone w sprawie było prawidłowe i nie naruszało przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a.
W postępowaniu wyjaśniającym, toczącym się na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, kluczowe jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale tylko takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie i mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób kompletny, zaś wydane w sprawie rozkazy nie naruszają przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto w toku postępowania zabezpieczone były prawa skarżącego, policjant zawiadomiony został o wszczęciu tego postępowania i miał możliwość brania w nim aktywnego udziału. Prowadzi to w konsekwencji do przyjęcia, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na jej wynik.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), jak w sentencji wyroku.