II SA/Wa 2148/16

II SA/Wa 2148/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Ewa Kwiecińska /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 576
art. 10b, art. 4; art. 10b ust. 2, art. 18 ust. 4, art. 52
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" kwotę 200 ( słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzja z dnia [...] października 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] dotyczącą cofnięcia G.F. pozwolenie na broń palną do celów sportowych.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] stwierdził, że aktualnie nie uprawia on czynnie strzelectwa sportowego, tj. nie bierze udziału w rywalizacji zawodniczej w tym sporcie, nie posiada bowiem uprawniającej do tego licencji PZSS, a za podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
[...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" w [...] zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu administracyjnym.
Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, wskazując, że nie mogła przedstawić patentu strzeleckiego i licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS), bowiem o ich uzyskanie może wystąpić dopiero na przełomie sierpnia i września 2016 r. Strona po wstąpieniu do klubu zrzeszonego w PZSS, aby być dopuszczona do egzaminu na patent strzelecki, musi odbyć 3 miesięczny staż. Dopiero zaś po uzyskaniu wspomnianego dokumentu będzie mogła ubiegać się o licencję PZSS. Z uwagi na ogromną liczbę zainteresowanych egzaminem na patent strzelecki nie wszyscy chętni mogą do niego przystąpić. Około 200 osób, tj. połowa członków [...]TS [...] chcących uzyskać patent strzelecki, nie została dopuszczona do egzaminów w lutym 2016 r. W ocenie strony organy Policji w ogóle nie mają podstaw do żądania dokumentów wskazanych w art. 10 b ustawy o broni i amunicji, bowiem przepis ten, wprowadzony przez ustawę z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), nie dotyczy osób, które pozwolenie na broń do celów sportowych uzyskały przed jego wejściem w życie. Odwołujący się powołał się na opinię Katedry Prawa Administracyjnego [...] w [...] oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2462/14.
Zdaniem strony w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 155 k.p.a. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie o wyznaczenie nowego terminu zakończenia postępowania odwoławczego celem umożliwienia uzyskania stosownych dokumentów PZSS.
Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zwrócił się do strony o przedłożenie dokumentu potwierdzającego fakt, iż G.F. jest członkiem klubu sportowego zrzeszonego w PZSS.
W odpowiedzi na powyższe strona przesłała pismo, w którym poinformowała, iż obecnie nie posiada licencji PZSS, a ponieważ Komendant Główny Policji nie zajął stanowiska co do przedłużenia terminu trwania postępowania administracyjnego, strona obawia się utraty 1000 zł. Strona podniosła, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe, o czym świadczy dokumentacja szkoleniowa [...]TS [...], nie przedstawił natomiast żadnego dokumentu potwierdzającego, iż jest członkiem klubu sportowego zrzeszonego w PZSS.
KGP w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2016 r. stwierdził, że dokonuje oceny ustalonych w sprawie okoliczności w myśl art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, iż prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego jest ograniczony z uwagi na reglamentacyjny charakter przepisów.
Jednym z warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na broń do celów sportowych jest legitymowanie się licencją właściwego polskiego związku sportowego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że strona licencją taką nie dysponuje, co oznacza, że nie spełnia warunków niezbędnych do posiadania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.
Okoliczność, że G.F. na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów spełniał wymogi do posiadania broni palnej sportowej, nie oznacza, zdaniem organu, że nie jest on związany regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że warunki określone w aktualnie obowiązującej ustawie nie dotyczą osób, które uzyskały pozwolenie na broń na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby niewątpliwie sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania oraz zachowania pozwolenia na broń. Jak z powyższego wynika, osoba, której wydano pozwolenie na broń, obowiązana jest przestrzegać przepisów obowiązujących w czasie całego okresu posiadania tego pozwolenia. Oznacza to, że jeśli zmieniają się przepisy regulujące przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, to zmiany te mają zastosowanie do wszystkich osób posiadających pozwolenia na broń. Takie działanie ustawodawcy nie nosi znamion naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych. Reasumując, osoba posiadająca pozwolenie na broń do celów sportowych wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy musi spełniać warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji.
Jak wynika z akt sprawy, strona uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 1996 r. Podstawą jego wydania było ustalenie, iż jest ona członkiem [...]TS "[...]", gdzie uprawia strzelectwo sportowe. Obecnie również jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...]TS "[...]", jednakże nie uprawia już strzelectwa sportowego, choć twierdzi inaczej. O powyższym nie decydują władze stowarzyszenia sportowego (dokumentacja szkoleniowa takiego stowarzyszenia nie może być w tej materii miarodajna), lecz w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r., o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176) – wyłącznie polski związek sportowy (tu: PZSS).
Wolą ustawodawcy jest, aby uprawianie wszelkich sportów o charakterze strzeleckim odbywało się po uzyskaniu odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem, który wydaje po przeprowadzeniu egzaminu polski związek sportowy (PZSS).
Na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 112 ze zm.) Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1586), w którym wprowadziła wymóg posiadania patentu strzeleckiego do uprawiania strzelectwa (§3), przez które rozumiała sporty o charakterze strzeleckim: kulowe, śrutowe i z broni pneumatycznej, uprawiane zarówno w ramach współzawodnictwa sportowego, jak i rekreacyjnego (§ 2). W myśl § 23 osoby uprawiające strzelectwo były obowiązane, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (co nastąpiło 27 grudnia 2001 r.), złożyć wniosek o wydanie patentu strzeleckiego. Patenty takie zachowywały moc do czasu Ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r., co wynika z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726), która przepisem art. 1 pkt 24 z dnia 31 maja 2005 r. (data wejścia w życie) wprowadziła do ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej przepis art. 53b, w myśl którego (§1) uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu. W § 3 wskazano, iż posiadanie tego dokumentu stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji.
Ustawa o kulturze fizycznej utraciła moc (z wyjątkiem art. 43 dot. rehabilitacji Itp.) z dniem 16 października 2010 r., kiedy weszła w życie uchylająca ją ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Uchylony więc został w ten sposób także art. 53b, ale jego treść przeniesiono do ustawy o broni I amunicji w postaci art.10b (obowiązuje od 16 października 2010 r.). Tymczasem strona nigdy patentu nie uzyskała, także w toku niniejszego postępowania, które organ I instancji wszczął w dniu [...] października 2015 r.
Strona miała wystarczająco dużo czasu (9 miesięcy) na podjęcie starań i uzyskanie patentu strzeleckiego. Twierdzenia strony sprowadzają się do kwestionowania zasadności żądania przedstawienia przez stronę licencji i patentu PZSS, wskazywania na czasochłonność procedury stosownej przez PZSS przy wydawaniu tych dokumentów oraz grożenia konsekwencjami wynikającymi z art. 231 k.k. (w odwołaniu).
Zdaniem organu skoro G.F. uzyskał pozwolenie na broń w celu uprawiania strzelectwa sportowego, a nie do strzelania rekreacyjnego, do czego nie jest niezbędna własna broń (w tym przypadku można korzystać z broni znajdującej się na wyposażeniu strzelnicy), a aktualnie tego strzelectwa nie uprawia, nie jest zasadne zachowanie mu pozwolenia na broń palną sportową. Przy tym koszty uzyskania dokumentów umożliwiających uprawianie strzelectwa sportowego nie mogą stanowić dla strony usprawiedliwienia ich braku. Jest to okoliczność obiektywna, z którą należy się liczyć.
Ocena, iż posiadanie licencji sportowej jest niezbędnym warunkiem zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tym samym opinia innych podmiotów, (np.: Katedry Prawa Administracyjnego [...] w [...]) nie jest dla organu wiążąca.
W chwili obecnej strona, z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych, tj. brak patentu strzeleckiego I licencji sportowej, nie może używać broni do celu, w jakim ją uzyskała w przeszłości, nie może też skutecznie powoływać się na swój interes w zachowaniu pozwolenia na tę broń.
W przedmiotowej sprawie należy przyznać prymat racjom interesu społecznego i cofnąć stronie pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Strzelanie rekreacyjne może ona bowiem uprawiać z broni klubowej.
[...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" w [...] wniosło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Przedmiotowej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
‒ art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji,
‒ art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący podkreślił, że G.F. uzyskał w przeszłości pozwolenie na posiadanie broni palnej przeznaczonej do celów sportowych. Przesłankami formalnymi wydania pozwolenia były:
‒ pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji,
‒ czynne uprawianie strzelectwa sportowego,
‒ przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...]TS "[...]" w [...].
Skarżący nadmienił, iż argumentacja organu dotycząca tego, że strona uprawia strzelectwo jedynie rekreacyjnie, nie jest poparta jakimkolwiek materiałem dowodowym. Organ nie rozważył tego, czy współzawodnictwo realizowane na strzelnicy [...]TS "[...]" (w ramach zawodów) jest sportem.
Organ nie wyjaśnił też, jaka jest różnica pomiędzy uprawianiem strzelectwa sportowego w ramach sekcji strzeleckiej [...]TS "[...]" – pod opieką instruktorów PZSS, a strzelectwem sportowym realizowanym przez PZSS.
Zdaniem skarżącego KGP świadomie zataił w swej decyzji treść regulaminu PZSS, (§ 7 pkt 8 ust. 1), który zezwala na posiadanie licencji PZSS osobom, które nie biorą żadnego udziału we współzawodnictwie sportowym. Posiadacz broni ma wątpliwości prawne, czy organ Policji ma prawo żądać przymusowego wstąpienia do PZSS.
Skarżący podkreślił, iż KGP nie zbadał zaangażowania zainteresowanego w uprawianie strzelectwa sportowego, lecz podtrzymał argumentację KWP, iż formalny brak licencji PZSS stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia uprawnień. Organ bezzasadnie zarzucił stronie, że nie uprawdopodobniła w toku postępowania, iż uprawia strzelectwo sportowe w ramach rywalizacji sportowej. G.F. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni, a obecnie jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja źródłowa znajdująca się w dyspozycji stowarzyszenia strzeleckiego. Spełnia zatem wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji.
Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia ustawa nie wprowadziła zasady obowiązkowej weryfikacji dotychczas wydanych pozwoleń. Strona ma ważną przyczynę dalszego posiadania broni palnej sportowej, jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, bo takim stowarzyszeniem jest [...]TS "[...]" w [...], czynnie uprawia strzelectwo sportowe według regulaminów i zasad określonych przez wyżej wymienione Stowarzyszenie, legalnie posiada broń sportową, a organ Policji w przeszłości zweryfikował wiedzę i kompetencję w zakresie posiadanych kwalifikacji sportowych i nie neguje oficjalnie tych kwalifikacji w chwili obecnej.
Obowiązujące obecnie przepisy prawa nie nakładają na osoby ubiegające się o pozwolenie na posiadanie broni obowiązku posiadania patentu i licencji strzeleckiej czy też obowiązkowej przynależności do PZSS. Działania organów Policji prowadzą do naruszenia art. 2 pkt 1, art. 3, art. 7 pkt 3 ustawy o sporcie.
W ocenie Stowarzyszenia obowiązujące przepisy prawa stanowią, że każdy ma prawo uprawiać określoną dyscyplinę sportu bez konieczności zrzeszenia się w ramach jakiegoś polskiego związku sportowego, w tym przypadku PZSS. Dopuszczone jest działanie klubów sportowych poza strukturami PZSS, który nie posiada monopolu na prowadzenie działalności sportowej. Nie ma podstaw, by zmuszać osoby do udziału w stowarzyszeniu, ani do ponoszenia ujemnych następstw prawnych z powodu braku przynależności do stowarzyszenia. Nie ma zatem podstawy do tego, żeby członek stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, działającego poza strukturami PZSS, musiał startować w imprezach organizowanych przez PZSS. Członek PZSS dokonując stosownej opłaty, nie musi uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym, nie musi w ogóle uprawiać strzelectwa sportowego, aby posiadać licencję PZSS. Wskazana licencja jest świadectwem jedynie tego, że PZSS zainkasował opłatę za jej wydanie.
Skarżący podkreślił, że ustawa o broni i amunicji nie wprowadza zasady, iż pozwolenie na broń mogą jedynie uzyskać członkowie PZSS, takiej modyfikacji ustawy dokonują organy Policji. Błędne jest stanowisko organu prowadzące do tego, że osoba, która nie chce wstąpić do PZSS, traci uprzednio wydane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa pozwolenie na posiadanie broni.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenia zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2012 r. poz. 576 ze zm.). Przepis art. 18 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia.
Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania G.F. pozwolenia na broń palną sportową.
W ocenie Sądu ustaleń w tym zakresie organ nie dokonał. Organ stwierdził jedynie, że do czynnego, sportowego uprawiania strzelectwa potrzebna jest, poza patentem, licencja PZSS, której wymienny nie posiada. Z tego względu, zdaniem organu, G.F. nie może używać broni w celu, w jakim uzyskał ją w przeszłości.
Z akt sprawy wynika, że wymieniony pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych uzyskał na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji
w [...] z dnia [...] września 1996 r., wydanej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy
z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.). W decyzji tej wskazano, że podstawę jej wydania stanowi przynależność do klubu sportowego oraz zdanie egzaminów z przepisów. W podaniu
o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej G.F. wskazał m.in., że jest członkiem [...]TS "[...]" w [...] oraz że broń chce uzyskać do celów sportowych.
Skarżące Stowarzyszenie "[...]" w toku postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych podnosiło, że także obecnie G.F. jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i uprawia czynnie strzelectwo sportowe w sekcji strzeleckiej tego Stowarzyszenia.
W sprawie nie jest sporne, że G.F.nie posiada patentu strzeleckiego, jak też nie posiada licencji sportowej PZSS. Choć Stowarzyszenie "[...]" konsekwentnie podnosi, że wymieniony czynnie uprawia strzelectwo sportowe w ramach sekcji strzeleckiej [...]TS "[...]" w [...], organ wymaganych w tym zakresie ustaleń nie poczynił. Pomimo wynikających z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy obu instancji okoliczności tych nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez wymienionego licencji PZSS na uprawianie strzelectwa sportowego oraz patentu strzeleckiego, o których mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji.
Na gruncie tej sprawy wskazania wymaga, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. W świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny, dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Brak jest natomiast podstaw, aby przesłanki (wymogi) wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikającego z art. 10b ustawy o broni i amunicji.
Pogląd taki prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podzielając przy tym stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2555/14, w którym Sąd II instancji dokonał analizy zmian przepisów ustawy o broni i amunicji oraz wykładni art. 10b tej ustawy. Mianowicie NSA stwierdził, iż "art. 10b został wprowadzony do ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji na mocy art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), która weszła w życie z dniem 16 października 2010 r. Art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w przytoczonym wcześniej brzmieniu obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. Nadanie temu przepisowi tej treści nastąpiło na mocy art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195).
W konsekwencji dopiero od dnia 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane tylko wówczas, gdy osoba ubiegająca się o jego wydanie spełnia wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. (...) jak wynika z art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. ustawodawca zdecydował, iż zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest dokumenty wydane na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Tym samym dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają one zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego".
Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż "brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie nie posiada dokumentu wydanego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i tym samym nie może uprawiać sportu o charakterze strzeleckim, to w konsekwencji ustała okoliczność faktyczna, dla której wydano mu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. (...) skarżący kasacyjnie uzyskał pozwolenie na broń palną sportową w czasie, gdy uzyskanie pozwolenia na posiadanie tego typu broni nie wiązało się z koniecznością uprawiania sportu o charakterze strzeleckim i pozwolenie to nadal zachowuje swoją moc. Nie ma żadnego przepisu, który pozbawiałby to pozwolenie mocy prawnej. (...) Nie ma też żadnego przepisu, który nakazywałby osobom posiadającym pozwolenie na broń palną sportową uzyskane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przed dniem 10 marca 2011 r. dostosowania się do wymogów zawartych w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Brak jest też podstaw do uznania istnienia tego rodzaju obowiązku w drodze wykładni." – podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 1911/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym, brak jest podstaw, aby w odniesieniu do G.F. fakt nieposiadania patentu strzeleckiego i licencji PZSS traktować jako okoliczność wykluczającą możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ nie dokonał w istocie niezbędnych do rozpatrzenia sprawy ustaleń faktycznych, co do tego, czy faktycznie ustały okoliczności, które stanowiły podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Nieuprawnione jest stanowisko organu, że dokumentacja szkoleniowa Stowarzyszenia nie jest miarodajna w tym zakresie.
Z tego też względu za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie zaś dokonanych dotychczas przez organ ustaleń stwierdzić należało, że organ błędnie zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
Ponownie rozpatrując sprawę, organ będzie miał na uwadze powyżej przedstawioną ocenę prawną. Organ dokona ustaleń, czy G.F. nadal czynnie uprawia strzelectwo sportowe w ramach sekcji strzeleckiej [...]TS "[...]" w [...], albowiem w tym celu pozwolenie na broń palną do celów sportowych w 1996 r. zostało wymienionemu wydane i dopiero wówczas podejmie decyzję.
Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie i nie był przez organ stosowany. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było bowiem postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi.