II SA/Wa 2075/24

II SA/Wa 2075/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Danuta Kania /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145§ 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji
(dalej "organ"), powołując się na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", oraz art. 5 ust. 1 w zw. z art.16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", odmówił W. D., dalej "skarżący", udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej danych osobowych policjantów oraz opisów postępowań skargowych w sprawach indywidualnych, znajdujących się w aktach kontroli w trybie zwykłym pod nazwą "Organizacja przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków przeprowadzonej w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. realizowana w terminie od [...].03.2014 r. do [...].03.2014 r.".
W uzasadnieniu organ opisał na wstępie przebieg postępowania w sprawie. W tym zakresie wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2024 r. skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wystąpień pokontrolnych z kontroli przeprowadzonych w 2014 r. przez Biuro Kontroli Komendy Głównej Policji w Komendzie Miejskiej Policji w [...]., Komendzie Miejskiej Policji w [...]., Komendzie Rejonowej Policji [...] w zakresie trybu przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków oraz w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. w zakresie realizacji procedury Niebieskiej Karty.
Dalej organ podał, że w dniu [...] marca 2024 r. przesłał skarżącemu, w formie skanów dokumentów, wystąpienia pokontrolne, po dokonaniu anonimizacji danych osobowych policjantów oraz informacji dotyczących opisu konkretnych postępowań skargowych.
Organ wskazał, że skarżący w korespondencji z dnia [...] kwietnia 2024 r., zwrócił się o podanie podstawy prawnej dokonania anonimizacji danych funkcjonariuszy oraz treści wystąpień pokontrolnych. Skarżący podniósł również, że w jego ocenie policjant jest osobą pełniącą funkcję publiczną, dlatego też informacje wiążące się z wykonywaną przez niego funkcją stanowią informację publiczną.
Odpowiedzi na powyższe pismo organ udzielił skarżącemu pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r.
W dniu [...] września 2024 r. skarżący ponownie złożył wniosek o dostęp do informacji publicznej wnioskując o udostępnienie w pełnym zakresie kopii wystąpienia pokontrolnego z kontroli w trybie zwykłym nt. "Organizacja przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków przeprowadzonej w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. w terminie od [...] marca 2014 r. do [...].03.2014 r." Skarżący w piśmie tym nie zgodził się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w piśmie z dnia [...] kwietnia
2024 r. Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wr 9/19, utrzymany wyrokiem NSA sygn. akt III OSK 1458/21 z dnia 5 października 2022 r., w którym Sąd wypowiedział się co do statusu policjanta nie będącego pracownikiem Policji w kontekście dopuszczalności kierowania pytań dotyczących tego policjanta w trybie dostępu do informacji publicznej oraz mających związek z pełnieniem funkcji, w okresie kiedy tą funkcję sprawował. Skarżący wskazał także, że osoby pełniące funkcje publiczne po zakończeniu pełnienia tychże funkcji, zgodnie z art. 17 ust. 3 RODO, nie mają prawa do zapomnienia, o który mowa w art. 17 ust. 1 i 2 RODO.
Następnie organ wskazał, że kopia wystąpienia pokontrolnego z kontroli w trybie zwykłym "Organizacja przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków przeprowadzonej w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. w terminie od [...] marca 2014 r. do [...].03.2014 r." została skarżącemu udostępniona w dniu [...] marca 2024 r., z kolei informacje uzupełniające dotyczące anonimizacji danych osobowych funkcjonariuszy Policji, jak wyżej wskazano, zostały przekazane w piśmie z dnia [...] kwietnia 2024 r.
Organ podniósł, że zakres dostępu do informacji publicznych, jak to wynika
z samego tytułu ustawy i definicji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., odnosi się do informacji o sprawach publicznych, zatem poza zakresem tej regulacji prawnej są informacje innego rodzaju, a w szczególności o charakterze prywatnym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 5 ust. 2 - pozostającym w najściślejszym związku z treścią art. 47 i 61 Konstytucji - stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednakże ograniczenie to nie dotyczy informacji
o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji,
w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.
Dalej organ zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zgodnie z u.d.i.p., osobą pełniącą funkcję publiczną lub mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie "każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa". W orzecznictwie można odnaleźć także tezę, że osobą publiczną jest osoba związana
z kierowaniem i funkcjonowaniem organu władzy publicznej, kształtująca jego stosunki
i decydująca o majątku publicznym.
Organ stwierdził, że podstawą każdego stanowiska jest wyważenie między prawem do prywatności a dostępem do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej powinna wskazywać kim jest osoba publiczna. Definicja taka nie została jednak zamieszczona w tym akcie prawnym. Ze względu na brak, zarówno
w ustawie o Policji, jak i w ustawie o dostępie do informacji publicznej definicji legalnej "osoby pełniącej funkcje publiczne", nie należy interpretować zawężająco prawa do prywatności, przysługującego każdemu wprost na postawie Konstytucji RP.
Ponadto organ podniósł, że anonimizacja danych osobowych przez wzgląd na ich ochronę oraz prywatność jednostki jest dopuszczalna w sytuacji, gdy informacja publiczna udostępniana jest na wniosek. Wykreślenie danych osobowych nie jest zmianą o charakterze jakościowym, prowadzącą do powstania nowej informacji, lecz zwykłym zabiegiem technicznym związanym z rozpatrywaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Organ podkreślił, że głównym celem przepisów o dostępie do informacji publicznej jest społeczna kontrola władzy publicznej. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowo-administracyjnym funkcjonuje definicja nadużycia prawa do informacji publicznej, jako próba korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów. Jeśli rzeczywistą intencją wystąpienia z wnioskiem są inne względy, to nie zasługują one na aprobatę, albowiem w takim przypadku stanowią one przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej, wskazując na wykorzystywanie tej instytucji do osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, a składane wnioski de facto nie prowadzą do poprawy funkcjonowania danego organu.
Organ zaznaczył również, że przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych policjanta i danych związanych ze stosunkiem służbowym policjanta, jak już wskazano skarżącemu wcześniej, stanowią przepisy art. 6 ust. 1 lit. c i e RODO. Przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (lit. c) lub w jakim przetwarzanie jest niezbędne do wykonywania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (lit. e). Przy czym cel przetwarzania musi być określony w tej podstawie prawnej lub, w przypadku, przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit e) - musi być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Administrator danych osobowych obciążony jest zatem pełną odpowiedzialnością za przetwarzanie danych, które pozostają w jego dyspozycji, odpowiada również za zgodność przetwarzania danych osobowych z zasadami zawartymi w art. 5 RODO, jak również za realizację żądań osób, których dane dotyczą, uwzględniając jednocześnie legalność przekazywania danych, w tym prawo do prywatności.
Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że w przywołanym przez skarżącego we wniosku z dnia [...] września 2024 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wr 9/19, którego treść odnosi się do pytań i faktów dotyczących funkcjonariusza publicznego w okresie pełnienia przez niego służby, Sąd nie odniósł się do udostępniania danych osobowych funkcjonariusza, ale orzekł co do zasadności udostępniania informacji odnoszących się do daty przyjęcia oraz zwolnienia ze służby, w związku z czym należy uznać, że przywołany wyrok dotyczy odmiennych okoliczności, niż podlegające rozpatrzeniu w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu na uwagę natomiast zasługuje stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym, informacja publiczna może dotyczyć tylko faktów, zatem nie jest informacją publiczną prośba o dokonanie oceny, wyrażenie poglądu, dokonanie opisu pewnego zdarzenia.
W związku z powyższym, charakteru informacji publicznej nie mają informacje dotyczące opisu konkretnych postępowań skargowych w sprawach indywidualnych, a więc również opisane w aktach kontroli w trybie zwykłym nt. "Organizacja przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków przeprowadzonej w Komendzie Miejskiej Policji
w [...] w terminie od [...] marca 2014 r. do [...].03.2014 r."
Końcowo organ podkreślił, że przywołany przez skarżącego art. 17 RODO, odnoszący się do "prawa do bycia zapomnianym" pozostaje bez związku ze sprawą.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił, że narusza jego prawo do informacji publicznej określone w art. 2 ust. 1 u.d.i.p.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie
o jej uchylenie oraz o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że złożony przez niego wniosek
z [...] lutego 2024 r. nie został przez innego podpisany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że wniosek składany w trybie u.d.i.p. co do zasady nie musi odpowiadać żadnym specjalnym wymogom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który
w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skutkiem tego, jeżeli zaistnieją okoliczności z art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części.
Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej musi przebiegać
w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność. Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną.
Przeprowadzona według wskazanych kryteriów ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy decyzja KWP z [...] lipca 2024 r. obarczone są wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia ich nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Zaskarżoną decyzją odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z [...] lutego 2024 r. oraz [...] września 2024 r.
Wyjaśnić, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Mając na względzie treść powołanych przepisów, należy zauważyć, że na gruncie u.d.i.p. należy wyróżnić dwa etapy postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej o różnym co do sformalizowania charakterze.
W chwili wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej aktualizuje się obowiązek ustalenia, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy żądana informacja jest informacją prostą, czy przetworzoną, a także, czy jej udostępnienie nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Ustalenia te determinują dalszy tok postępowania oraz prawną formę załatwiania wniosku.
Jeżeli bowiem wniosek dotyczy informacji publicznej, a nie ma ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tej sytuacji wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., jako że na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej.
Sytuacja zmienia się jednak w momencie "przejścia" do drugiego etapu postępowania, tj. gdy zaistnieją podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Od tej chwili wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. Ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej (bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji
w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) skutkuje więc koniecznością wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeżeli nie spełnia on wymagań ustalonych w przepisach prawa dla podania. W takiej bowiem sytuacji – mocą art. 16 ust. 2 u.d.i.p. – do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz umorzenie postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zastosowanie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku
o udostępnienie informacji publicznej wykazuje natomiast cechy działania organu
z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 758/16 i z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jeśli zatem tak, jak w przedmiotowej sprawie, organ zamierzał wydać decyzję, to wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowił podanie, o którym mowa w art. 63 § 1 k.p.a., które to podanie (niezależnie od tego, czy utrwalone w postaci papierowej, czy elektronicznej) powinno zostać podpisane zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podpisem własnoręcznym, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 14 § 1a i § 1d k.p.a.).
Z akt sprawy wynika tymczasem, że wniosek skarżącego z [...] lutego 2024 r. oraz [...] września 2024 r. został wysłany pocztą elektroniczną w formie skanu niepodpisanego pisma, stanowiącego załącznik do wiadomości e-mail. Wniosek ten nie został więc własnoręcznie podpisany przez skarżącego ani również opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Akta sprawy nie zawierają wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie, skierowanego w trybie art. 64 § 2 k.p.a.
Tak jak już podniesiono wyżej wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo – art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Stanowisko to zostało zaaprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w składzie orzekającym
w niniejszej sprawie podziela je w całości i przyjmuje jako własne (vide: wyroki NSA:
z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2534/16; z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 7/17; z dnia 12 października
2017 r. o sygn. akt I OSK 430/17; z dnia 18 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 758/16;
z dnia 22 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 2957/17; z dnia 18 stycznia 2019 r. o sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 14 czerwca 2019 r. o sygn. akt I OSK 88/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy ponadto zaznaczyć, że w świetle przepisów u.d.i.p. wniosek
o udostępnienie informacji publicznej można złożyć, kierując go w formie wiadomości
e-mail na adres poczty elektronicznej, a zyskuje on walor podania w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. dopiero z chwilą powzięcia przez organ zamiaru wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Do wniosku takiego nie znajduje jednak zastosowania art. 63 § 1 zd. 3 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania.
W konsekwencji należy uznać, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Stwierdzone przez Sąd rażące naruszenie prawa uniemożliwiło dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi. Przedwczesna jest bowiem w tej sytuacji ocena, czy prawidłowo organ odmówił udostępnienia informacji publicznej z powodów wskazanych w zaskarżonej decyzji.
Należy jednak zwrócić uwagę, że organ na stronie 6 zaskarżonej decyzji stwierdził, że "(...) charakteru informacji publicznej nie mają informacje dotyczące opisu konkretnych postępowań skargowych w sprawach indywidualnych, a więc również opisane w aktach kontroli w trybie zwykłym nt. "Organizacja przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków przeprowadzonej w Komendzie Miejskiej Policji w [...] w terminie od [...] marca 2014 r. do [...].03.2014 r." Ta wypowiedź organu dotyczy więc części informacji, których odmówił on udostępnienia skarżącemu zaskarżoną decyzją.
Wyjaśnić należy, że decyzje odmowne w sprawach z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawia się jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym, wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., po drugie, w sytuacjach określonych w art. 5 ust. i ust. 2 u.d.i.p., a więc w przypadkach gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej jest uzasadnione ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej przybiera formę pisma skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on tą informacją oraz, gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Takie pismo informacyjne ostatecznie załatwia wniosek zgłoszony w trybie u.d.i.p. Przy czym, jeżeli wnioskodawca nie zgadza się z taką oceną wniosku, to środkiem do kwestionowania zasadności stanowiska podmiotu zobowiązanego jest skarga na bezczynność kierowana do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 3433/21).
Rozpoznając sprawę ponownie organ przede wszystkim oceni, czy żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną. W przypadku zaś, gdy ponownie zmierzać będzie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej,
w pierwszej kolejności jego obowiązkiem będzie wezwanie strony skarżącej do usunięcia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego podpisanie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 200 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.