Pełny tekst orzeczenia II SA/Wa 206/24

II SA/Wa 206/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Joanna Kube /przewodniczący/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1335
art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1, 3 i 5, art. 6 ust. 8, art. 7 ust. 6
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2024 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia
2023 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania C. K. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2023r. nr [...] orzekającej o odmowie przyznania C. K. dodatku mieszkaniowego.
SKO w uzasadnieniu wskazało, że pismem z dnia [...] maja 2023 r. organ I instancji wezwał C. K. do nadesłania prawidłowo wypełnionego wniosku o ustalenie prawa do dodatku mieszkaniowego wraz z wymaganymi dokumentami, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. C. K. odebrał wezwanie w dniu [...] maja 2023 r. Przy piśmie z dnia [...] maja 2023 r. (wpływ do organu I instancji - [...] maja 2023 r.) C. K. nadesłał do organu wypełniony wniosek wraz z załączonymi dokumentami.
Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. orzekł o odmowie przyznania C. K. dodatku mieszkaniowego z uwagi na fakt, że wnioskodawca nie złożył dokumentów wymaganych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, wskazanych w wezwaniu z dnia [...] maja 2023 r., koniecznych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. C. K. nie stawił się również osobiście w Ośrodku Pomocy Społecznej w [...] i nie dostarczył dokumentów w wymaganym terminie. Od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. odwołanie złożył C. K., z zachowaniem ustawowego terminu. Odwołujący się wskazał, że nie zgadza się z decyzją odmawiającą mu przyznania dodatku mieszkaniowego, ponieważ - w jego ocenie - uzupełnił wniosek o wszystkie żądane dokumenty, zgodnie z instrukcją zawartą w wezwaniu organu. Podkreślił, że nie mógł stawić się osobiście w siedzibie OPS w [...], ponieważ jest inwalidą i ma problemy w poruszaniem się. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. orzekło na podstawie at. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że odmowa przyznania C. K. wnioskowanego dodatku mieszkaniowego jest przedwczesna, bowiem organ I instancji prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez czym naruszył przepisy postępowania zawarte w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji zaniechał przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w tym przeprowadzenia we własnym zakresie dowodów, które pozwolą na ustalenie danych niezbędnych do oceny zasadności roszczenia C. K. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jeżeli wniosek nie zawiera potwierdzenia przez zarządcę wiarygodności danych, organ winien ustalić we własnym zakresie potrzebne dane, mając do dyspozycji środki dowodowe przewidziane w procedurze administracyjnej. Informacje niezbędne do rozpatrzenia sprawy organ mógł uzyskać poprzez wezwanie zarządcy do potwierdzenia danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w tym w szczególności dotyczących łącznej powierzchni pokoi i kuchni w lokalu wnioskodawcy, czy też wysokości wydatków związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku, oraz przez zwrócenie się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego o potwierdzenie wysokości świadczeń emerytalnych w okresie objętym deklaracją o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku.
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2023 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...], po uzupełnieniu postępowania dowodowego, orzekł o odmowie przyznania C. K. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 51,94 m2 i przekracza o więcej niż 30% normatywną powierzchnię użytkową dla gospodarstwa jednoosobowego (35 m2). Dopuszczalne przekroczenie powierzchni normatywnej (30%) zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie może przekraczać 45,50 m2. W tych okolicznościach dodatek mieszkaniowy nie należy się.
C. K. w odwołaniu wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że zajmowane mieszkanie otrzymał w związku z pełnieniem zawodowej służby wojskowej i nie miał wpływu na jego metraż. Podniósł, że jest inwalidą zaliczonym do I grupy inwalidzkiej i w związku z tym przysługuje mu dodatkowa norma mieszkaniowa 15 m2.
SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2023 r. wyjaśniło, że zgodnie z ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1335), dodatki mieszkaniowe przyznawane są osobom spełniającym łącznie wymogi przewidziane w przepisach o dodatkach mieszkaniowych, to jest posiadającym tytuł prawny do lokalu oraz spełniającym kryterium dochodowe i metrażowe. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.d.m., dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje m.in. właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.m., dodatek przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty.
Organ przywołał art. 3, art. 5, art. 7 u.d.m. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że C. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal własnościowy (odrębna własność lokalu). Powierzchnia użytkowa tego lokalu wynosi 51,94 m2, natomiast łączna powierzchnia pokoi i kuchni nie została podana. Powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu jest zatem większa od powierzchni normatywnej, która dla 1 osoby wynosi 35 m2 (art. 5 ust. 1 u.d.m.).
Zgodnie z art. 5 ust. 3 u.d.m., normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W niniejszej sprawie warunek ten nie został jednak spełniony. We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w rubryce 6. Liczba osób niepełnosprawnych, pkt a) liczba osób niepełnosprawnych poruszających się na wózku inwalidzkim – C. K. zaznaczył: nie dotyczy. Podobnie w pkt b) liczba innych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju: C. K. zaznaczył: nie dotyczy. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że C. K. przysługuje normatywna powierzchnia użytkowa lokalu powiększona o 15 m2 na podstawie ww. przepisu, to i tak powierzchnia użytkowa zajmowanego przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego jest za duża (35 m2+ 15 m2 = 50 m2), gdyż przekracza 50 m2.
Organ wskazał, że przepis art. 5 ust. 5 u.d.m. pozwala wyjątkowo na przyznanie dodatku w sytuacji przekroczenia powierzchni normatywnej, o której mowa w art. 5 ust. 1, jednak pod warunkiem spełnienia wskazanych w tym przepisie kryteriów. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
W niniejszej sprawie powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez C. K. (51,94 m2) o więcej niż 30% przekracza normatywną powierzchnię przypadającą na 1 członka gospodarstwa domowego, tj. 35 m2 (35 m2 x 30% = 45,5 m2).
We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego C. K. nie podał, jaka jest łączna powierzchnia pokoi i kuchni. Okoliczność ta nie wynika z wpisów w księdze wieczystej prowadzonej dla lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę ([...]). Brak ten nie został uzupełniony przez wnioskodawcę na wezwanie organu (pismo z dnia [...] maja 2023 r.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. organ I instancji wystąpił do zarządcy nieruchomości przy ul. [...] w [...] tj. Profesjonalne Zarządzanie Nieruchomościami s.c. o podanie łącznej powierzchni pokoi i kuchni lokalu zajmowanego przez C. K.. Jednak zarządca nie udzielił informacji w żądanym zakresie. Także C. K. na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie wskazał, jaka jest łączna powierzchnia pokoi i kuchni w lokalu.
Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie powierzchnia użytkowa mieszkania jest większa od powierzchni normatywnej przewidzianej dla 1-osobowego gospodarstwa domowego (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m.) i nie zostały spełnione warunki pozwalające na przyznanie dodatku mimo przekroczenia powierzchni normatywnej, przewidziane w art. 5 ust. 3 i art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 u.d.m., w ocenie składu orzekającego Kolegium odmowa przyznania wnioskowanego dodatku mieszkaniowego nie narusza prawa.
SKO wskazało, że podanie we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego łącznej powierzchni pokoi i kuchni jest obowiązkiem wnioskodawcy. W niniejszej sprawie C. K. był wzywany do uzupełnienia wniosku w tym zakresie zarówno przez organ I instancji, jak i przez Kolegium (bezskutecznie). Także w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okoliczność ta nie mogła zostać ustalona. Jeżeli wnioskodawca nie uzupełni wniosku w tym zakresie na żądanie organu, musi liczyć się z odmową przyznania dodatku (art. 7 pkt 13 u.d.m.). Przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być stosowane ściśle - bez możliwości odstępstw. Decyzja dotycząca przyznania dodatku mieszkaniowego ma charakter związany, gdyż prawodawca w sposób precyzyjny ustalił zarówno przesłanki, od których zależy jego przyznanie, jak również sposób obliczenia wysokości dodatku. Organy administracji orzekające w tych sprawach nie mają możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że muszą kierować się kryteriami określonymi wyłącznie w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Nie mogą brać pod uwagę żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w ww. akcie normatywnym.
C. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie wniósł o uchylenie decyzji SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] oraz przyznanie dodatku mieszkaniowego. Skarżący nie zgodził się z decyzją i jej argumentacją. Podniósł, że decyzja jest błędna i wniósł o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Skarżący w uzasadnieniu wskazał m.in., że ma dorosłą córkę, ponadto wskazał na utrudnienia wynikające z jego I grupy inwalidzkiej. Skarżący zwrócił uwagę na uchwałę NSA z 20 maja 1996 r. OPK 12/96, zgodnie z którą, jeżeli wnioskodawca o przyznanie dodatku mieszkaniowego spełnia wszystkie przewidziane wymogi do jego uzyskania z jednym wyjątkiem ma prawo ubiegać się o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
SKO w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Skarżący pismem z dnia [...] marca 2023 r. wniósł o przeprowadzenie rozprawy oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), dalej: "p.u.s.a.", oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść́ skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.
Organ dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i należycie rozważył cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonał jego wszechstronnego rozpatrzenia i prawidłowo ocenił.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1335), zwanej dalej u.d.m. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.m., dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej, Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz dokumenty potwierdzające wysokość ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku wydatków związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.m., dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o którym mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w gospodarstwie: 1) jednoosobowym - 40%, 2) wieloosobowym - 30% - przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6. Zgodnie z art. 3 ust. 3 u.d.m., za dochód uważa się dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.
Zgodnie natomiast z treścią art. 5 ust.1 pkt 1 u.d.m., normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać:1) 35 m2- dla 1 osoby; 2) 40 m2- dla 2 osób; 3) 45 m2- dla 3 osób; 4) 55 m2- dla 4 osób; 5) 65 m2- dla 5 osób; 6) 70 m2- dla 6 osób, a w razie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większej liczby osób dla każdej kolejnej osoby zwiększa się normatywną powierzchnię tego lokalu o 5 m2. Zgodnie z art. 5 ust. 3 u.d.m., normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Normatywną powierzchnię powiększa się niezależnie od liczby członków gospodarstwa domowego. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r, poz. 100, 173, 240 i 852). Przepis art. 5 ust. 5 u.d.m. stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
Z wymienionych przepisów wynika, iż jedną z przesłanek przyznania dodatku mieszkaniowego jest to, aby normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekraczała powierzchni określonej w art. 5 ust. 1 ustawy. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma ta wynosi 35 m2.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu własnościowego skarżącego (odrębna własność lokalu) wynosi 51,94 m2. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a więc powierzchnia jego mieszkania przekracza normę, o której mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy. Powyższe jest bezsporne.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 5 ust. 3 u.d.m., normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Prawidłowo organ wskazał, że o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Trafnie też organ wskazał, że w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony.
Już w samym wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w rubryce 6. Liczba osób niepełnosprawnych, pkt a) liczba osób niepełnosprawnych poruszających się na wózku inwalidzkim - wnioskodawca podał: nie dotyczy. Podobnie w pkt b) liczba innych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju: wnioskodawca podał: nie dotyczy.
Niezależnie od braku spełnienia wskazanego wyżej wymogu, uzasadniającego powiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2 , organ zasadnie wskazał, że gdyby nawet przyjąć, że wnioskodawcy przysługuje normatywna powierzchnia użytkowa lokalu powiększona o 15 m2 na podstawie art. 5 ust. 3 u.d.m., to i tak powierzchnia użytkowa zajmowanego przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego jest za duża, aby możliwe było przyznanie dodatku mieszkaniowego (35 m2+ 15 m2 = 50 m2), albowiem przekracza 50 m2. Powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu wynosi 51,94 m2.
Nadto, w odniesieniu do powyższego podkreślenia wymaga, że art. 5 ust. 3 u.d.m. dotyczy tylko sytuacji gdy wnioskodawca zamieszkuje wraz z inną osobą. Nie dotyczy to natomiast przypadku gdy osoba niepełnosprawna mieszka sama i cały lokal ma do swojej wyłącznej dyspozycji. Przesłanka wymieniona w art. 5 ust. 3 u.dm. dotyczy wyłącznie przypadku osób niepełnosprawnych, które nie zamieszkują samodzielnie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt I OSK 10/10 wskazał, że "głównym celem powyższego przepisu jest wyrównanie szans i możliwości skorzystania z dodatku mieszkaniowego przez wszystkie osoby do tego uprawnione, jeżeli w danym lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna albo poruszająca się na wózku inwalidzkim lub wymagająca ze względu na swoją niepełnosprawność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W takim bowiem przypadku istnieje konieczność wyłączenia tego pomieszczenia z korzystania przez pozostałych współlokatorów. Natomiast jak wiadomo ustawa przewiduje przyznanie dodatku mieszkaniowego od ilości osób. Jeżeli nie byłoby tego przepisu to mogłoby dojść do wyłączenia możliwości skorzystania z dodatku mieszkaniowego, gdy faktycznie współlokatorzy korzystają z mniejszej powierzchni mieszkalnej, niż to wynika z całkowitej powierzchni lokalu. Dlatego też w sytuacji kiedy lokal mieszkalny zajmuje jedna osoba, która na mocy orzeczenia wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, to nie można wyłączyć z powierzchni tego lokalu oddzielnego pokoju. Przepis ten nie został stworzony dla korzyści samego niepełnosprawnego, lecz dla wyrównania prawa wszystkich tych osób, które zamieszkują wraz z osobą niepełnosprawną, a które faktycznie mają zmniejszoną powierzchnię lokalu, z uwagi na konieczność wydzielenia osobnego pokoju dla niepełnosprawnego. Dlatego powiększenie powierzchni o 15 m2 jest niezbędne dla wyrównania szansy skorzystania z dodatku mieszkaniowego. Odmienne odczytanie przepisu art. 5 ust. 3 mogłoby skutkować nierównym traktowaniem podmiotów ubiegających się o to samo świadczenie. Przyznanie przywileju tylko dwóm kategoriom osób niepełnosprawnych: poruszającym się na wózku i tym, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, ale tylko w sytuacji, gdy dzielą mieszkanie z innymi osobami, jest uzasadnione posiadaniem przez te dwie kategorie osób niepełnosprawnych istotnej cechy wspólnej - dodatkowa powierzchnia umożliwia im korzystanie z mieszkania w takim stopniu jak innym osobom korzystanie z mieszkania bez zwiększonej powierzchni. Osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i mieszka w lokalu sama, jest w takiej samej sytuacji – z uwagi na kryterium korzystania z oddzielnego pokoju – jak osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, która dzieli mieszkanie z innymi osobami i korzysta z oddzielnego pokoju" (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że w stosunku do skarżącego nie jest również spełniony żaden z warunków wymienionych w art. 5 ust. 5 u.d.m. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego normatywna powierzchnia użytkowa lokalu powiększona o 30 % wynosi 45,50 m2. Powierzchnia lokalu zajmowanego przez skarżącego (51,94 m2) jest zatem większa od normatywnej powierzchni powiększonej o 30 %.
Natomiast łączna powierzchnia pokoi i kuchni nie została przez wnioskodawcę podana w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy jednocześnie, że organ podjął w toku postępowania wszystkie niezbędne działania w celu pełnego ustalenia stanu faktycznego (pismo z dnia [...] maja 2023 r. karta 6 akt administracyjnych, pismo z dnia [...] sierpnia 2023 r. do zarządcy nieruchomości karta 37 akt administracyjnych). Strona nie uzupełniła braków wniosku we wskazanym zakresie na wezwanie z dnia [...] maja 2023 r. Także zarządca nieruchomości nie udzielił informacjiw tym zakresie.
W sprawie tej organy nie naruszyły przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Organ należycie przeprowadził postępowanie. Na wynik niniejszej sprawy nie wpływa sama tylko okoliczność, że wnioskodawca zaliczony został do I grupy inwalidzkiej. Jak wskazano już bowiem wyżej, nawet w przypadku, gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (czego w tej sprawie nie wykazano), przepis art. 5 ust. 3 u.d.m., nie dotyczy przypadku, gdy osoba niepełnosprawna mieszka sama i cały lokal ma do swojej wyłącznej dyspozycji (v. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 1037/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa mieszkania skarżącego jest większa od powierzchni normatywnej przewidzianej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie i nie zaszły przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 3 i ust. 5, co prawidłowo wykazał organ, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Kwestia uzyskiwanego dochodu nie ma w takiej sytuacji znaczenia prawnego. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w wyroku.