II SA/Wa 1779/25

II SA/Wa 1779/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Cichoń /przewodniczący sprawozdawca/
Arkadiusz Koziarski
Mateusz Rogala.
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 148 ust. 1, art. 145 ust. 1 pkt 5, art. 149 ust. 3, art. 80, art. 7, art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Asesor WSA Mateusz Rogala, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K.M. (dalej też jako "Skarżący", "Strona") jest postanowienie Nr [...] Komendanta Głównego Policji (dalej jako "organ") z dnia [...] lipca 2025 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wypłaty K.M. dodatku służbowego za okres od 1994 r. do [...] lutego 1998 r., zakończonego decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2022 r.
Z akt sprawy wynika, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 1998 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] , na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. nr 30 poz. 179 ze zm.) zwolnił K.M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 1998 r.
W dniu [...] lipca 1999 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...], na podstawie art. 154 Kpa, uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie zwolnienia K.M.a ze służby w Policji. W uzasadnieniu wskazano, że w uchylonym rozkazie personalnym nie ujęto kwoty dodatku służbowego, jak również nie przyznano takiego dodatku służbowego innym rozkazem personalnym, co jest niezgodne z treścią art. 100 ustawy o Policji. .
Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. przyznał K.M. dodatek służbowy w kwocie 80 zł miesięcznie z dniem 1 lutego 1998 r.
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił K.M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 1998 r.
W wystąpieniu z dnia 22 września 2020 r. przesłanym do Ministerstwa Sprawiedliwości, a skierowanym do Prokuratora Generalnego, uzupełnionym pismem z dnia 12 listopada 2020 r., pełnomocnik K.M., wniósł na podstawie art. 154 Kpa, o zmianę rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. Następnie w toku prowadzonego postępowania pismem z dnia 14 września 2021 r. pełnomocnik strony doprecyzował żądanie wskazując, że K.M. domaga się wypłaty dodatku służbowego od 1994 r. do [...] lutego 1998 r. wraz z ustawowymi odsetkami.
W dniu [...] września 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił wypłaty dodatku służbowego za okres od 1994 r. do [...] lutego 1998 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że roszczenie o wypłatę dodatku służbowego przedawniło się z upływem 3 lat od dnia kiedy wypłata dodatku służbowego stała się wymagalna.
Pismem z dnia 18 października 2021 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji: 22 października 2021 r), pełnomocnik K.M., złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a także zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do wypłaty zaległego dodatku od 1994 r. do [...] lutego 1998 r. wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od 1994 r. oraz zasądzenie ustawowych odsetek w razie zwłoki liczonych od zakończenia niniejszego postępowania.
Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta poddana została kontroli sądowoadministracyjnej.
Skarga na tą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2022 r. (sygn. akt: II SA/Wa 1327/22), zaś skarga kasacyjna na orzeczenie sądu pierwszej instancji została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2024 r. (sygn. akt III OSK 1007/23).
Pismem z dnia 6 listopada 2024 r. K.M., reprezentowany przez r. pr. W.K., wniósł o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wypłaty K.M. dodatku służbowego za okres od 1994 r. do [...] lutego 1998 r., zakończonego decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2022 r. z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jako dowody na wystąpienie nowych okoliczności faktycznych wskazano dokumentację medyczną od dnia wypadku do dnia [...] sierpnia 2024 r. oraz dokumentację medyczną żony. Przedłożone dokumenty oraz powoływane fakty miałyby, w ocenie Wnioskodawcy, uzasadniać wznowienie postępowania bowiem Skarżący, jak twierdzi od dnia wypadku przechodził liczne zabiegi medyczne, chorował, w tym zmagał się z psychicznymi konsekwencjami tego wypadku oraz opiekował się schorowaną żoną, której liczne schorzenia występują od 1989 r. — jak m. in. choroba stłuszczeniowa wątroby, stan po ostrym zapaleniu trzustki i szereg innych poważnych schorzeń występujących na przestrzeni 40 lat - tj. 1984 - 2024.
Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako Kpa), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 listopada 2024 r postanowieniem z dnia [...]lipca 2025 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadnił upływem ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Rozpatrując wniosek organ powziął wątpliwość czy podanie o wznowienie wniesione zostało przed upływem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa i dlatego wezwał Wnioskodawcę do wskazania, konkretnej daty, kiedy dowiedział się o nowych dowodach i okolicznościach stanowiących przesłanki do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik Strony wskazał, że K.M. dowiedział się o możliwości wznowienia postępowania w dniu 16 października 2024 r. po zapoznaniu się z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2024 r. sygn. Akt III OSK 1007/23. Organ zauważył jednak, że dołączona do wniosku dokumentacja medyczna znajdowała się w aktach przeprowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, która poddana była kontroli sądowoadministracyjnej w dwóch instancjach. Organ uznał, że w sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ stwierdzi, że wniosek został złożony po terminie, o którym mowa w art. 148 Kpa, koniecznym jest wydanie na podstawie art. 149 § 3 Kpa postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W takiej sytuacji nie dochodzi do wznowienia postępowania, a w konsekwencji brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Pismem z 1 września 2025 r. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której wniosła o :
1. uchylenie zaskarżonego postanowienia poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, (przy czym Sąd zauważa, że w tej sprawie nie było wydawane postanowienie organu I instancji)
2. przekazanie sprawy organowi administracji do ponownego rozpoznania z obowiązkiem dokonania realnej, indywidualnej oceny wszystkich powołanych nowych dowodów i okoliczności
3. zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił naruszenie:
1. Art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w zw. z art. 149 § 3 Kpa poprzez błędną subsumcję i przyjęcie, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego, podczas gdy złożone wraz z wnioskiem dowody i fakty spełniały kryteria "nowych okoliczności i dowodów" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, a organ zaniechał ich realnej oceny,
2. Art. 148 § 1 Kpa poprzez wadliwą interpretację terminu miesięcznego, polegającą na utożsamieniu "dnia dowiedzenia się" o nowych okolicznościach z datą wytworzenia dokumentu, co nie znajduje żadnego oparcia w przepisach ustawy ani orzecznictwie sądów administracyjnych,
3. Art. 148 § 2 Kpa poprzez jego zastosowanie do sytuacji objętej art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, chociaż przepis ten odnosi się jedynie do podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa,
4. Art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez zaniechanie obowiązku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na niezweryfikowanych domniemaniach ("wiedza z daty sporządzenia dokumentu"),
5. Art. 8 i art. 9 Kpa poprzez naruszenie zasad zaufania obywateli do organów państwa oraz obowiązku informowania i wspierania strony postępowania,
6. Art. 100 w zw. z art. 104 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez wadliwą wykładnię i pominięcie obowiązku ujęcia w uposażeniu funkcjonariusza dodatku służbowego zależnego od posiadanego stopnia, mimo iż okoliczności faktyczne (rozkaz personalny z 1999 r.) jednoznacznie potwierdziły systemową wadliwość wcześniejszych jednostkowych rozstrzygnięć,
7. Art. 2, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP, a także art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC poprzez niedopuszczalny formalizm skutkujący pozbawieniem Skarżącego realnej ochrony prawa majątkowego, przyznanego ustawą w sposób generalny i o charakterze obligatoryjnym.
W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia Skarżący wskazał, że przedstawione przez organ w zaskarżonym postanowieniu rozumowanie nie znajduje oparcia w przepisie, który wyraźnie wiąże początek biegu terminu z dniem, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, a nie z datą sporządzenia dokumentu ani z chwilą, w której strona mogła hipotetycznie powziąć wiadomość o jego istnieniu. Zgromadzony w sprawie materiał nie pozwala więc na kategoryczne stwierdzenie, że termin z art. 148 § 1 kpa został przekroczony, a tym bardziej, że wniosek o wznowienie jest oczywiście bezzasadny. Przeciwnie, kumulacja wskazanych uchybień, domniemanie wiedzy z daty wytworzenia dokumentów, brak indywidualizacji i weryfikacji "nowości" i "istotności" dowodów, mylna podstawa prawna oraz pominięcie konstytucyjnych standardów ochrony praw majątkowych i równości, przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Komendant Główny Policji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2024 r., sygn.. III OSK 6109/21 w którym wskazano, że to strona żądająca wznowienia postępowania administracyjnego musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Dalej NSA stwierdził, że uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego skutkuje jego niedopuszczalnością, chyba że zachodzi wypadek przywrócenia terminu. Aby móc złożyć wniosek o przywrócenie terminu, strona musi uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, a sam wniosek należy złożyć w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny tego uchybienia. Złożenie samego podania o wznowienie postępowania po upływie terminu, bez jednoczesnego wniosku o jego przywrócenie, skutkuje odmową wznowienia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie podlega uwzględnieniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2025 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wypłaty Skarżącemu dodatku służbowego za okres od 1994 r. do [...] lutego 1998 r., zakończonego decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2022 r. Zgodność z prawem tej decyzji była kontrolowana przez sąd administracyjny. Skarga na decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2022 r. (sygn. akt: II SA/Wa 1327/22), zaś skarga kasacyjna na orzeczenie sądu pierwszej instancji została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 1007/23. Sądy w tych judykatach wskazały na przedawnienie wynikające z wieloletniej bierności Skarżącego w zakresie związanym z ubieganiem się o przyznanie w ocenie skarżącego należnego mu dodatku służbowego.
Z uwagi na przedmiot zaskarżenia wyjaśnić też należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego lub ustawach szczególnych. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86) wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego; ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz - w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (por. wyrok WSA w Lublinie z 27 lipca 2023 r., II SA/Lu 476/23). Wznowienie postępowania daje zatem możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli została ona wydana w postępowaniu dotkniętym przynajmniej jedną z wad określonych w art. 145 § 1 kpa lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a albo art. 145b kpa.
Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Pierwszy etap ogranicza się do badania przesłanek formalnych wniosku, do których należy stwierdzenie: czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do złożenia wniosku, czy wniosek dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku. Jeżeli zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Natomiast, gdy z wniosku o wznowienie postępowania wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot w sposób oczywisty niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa).
W myśl art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Jak wynika z akt sprawy Skarżący we wniosku z 6 listopada 2024 r. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa przedłożył dokumentację medyczną jego i jego żony i twierdził, że wskazują one na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który wydał decyzję, które mogą doprowadzić do innego rozstrzygnięcia niż to jakie zapadło w ostatecznej decyzji z [...] maja 2022 r. Skarżący wywodził, że dokumentacja ta potwierdza, że od dnia wypadku z 1984 r. przechodził liczne zabiegi medyczne, chorował, w tym zmagał się z psychicznymi konsekwencjami tego wypadku oraz opiekował się schorowaną żoną, której liczne schorzenia występują od 1989 r. — jak m. in. choroba stłuszczeniowa wątroby i może ona mieć istotny wpływ na jego dodatek służbowy za okres od 1994 r. do [...] lutego 1998 r.
Z uwagi na szeroki czasowy zakres przedłożonych dokumentów organ powziął wątpliwość co do terminu o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa i na podstawie art. 64 § 2 Kpa, wezwał Wnioskodawcę do wskazania, konkretnej daty, kiedy dowiedział się o nowych dowodach i okolicznościach stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik Strony wskazał, że Skarżący dowiedział się o możliwości wznowienia postępowania w dniu 16 października 2024 r. po zapoznaniu się z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2024 r. sygn. Akt III OSK 1007/23. W swoim piśmie z 3 marca 2025 r., pełnomocnik skarżącego dalej wskazał, że co prawda ww. wyrok NSA z 23 lipca 2024 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dn. 30 lipca 2024 r., lecz K.M., ze względu na swój stan zdrowia i konieczność objęcia żony swoją opieką nie mógł wcześniej pojawić się w kancelarii pełnomocnika i zapoznać się z tym wyrokiem.
Sąd podziela główną tezę organu, że termin z art. 148 § 1 kpa rozpoczyna swój bieg od momentu dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia nie zaś od momentu uzyskania informacji o możliwości jego wznowienia czy też uzyskania dowodu potwierdzającego tę okoliczność. W tej sprawie Skarżący, przedkładając dokumentację medyczną swoją i żony sprzed wielu lat w żaden sposób nie wykazał, żeby o niej wcześniej nie wiedział. Pamiętać należy, że żądanie wznowienia postępowania złożone przez stronę powinno odpowiadać wymogom zawartym w art. 63 § 2 kpa. Niezależnie od tego strona musi również wskazać dowody potwierdzające datę dowiedzenia się przez nią o przyczynie wznowienia. Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa spoczywa na stronie, domagającej się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Teza ta znajduje swoje odzwierciedlenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 510/07). Strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się przez nią o istnieniu przesłanki do wznowienia (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1954/11; wyrok NSA z 16 października 1998 r., sygn. akt III SA 2802/97). W tym zakresie bowiem zachowanie przez stronę terminu musi być udowodnione, a nie jedynie uprawdopodobnione.
Co jednak także istotne, argumentacji skarżącego przedstawionej na usprawiedliwienie zachowania przez niego terminu z art. 148 § 1 kpa nie można odrywać od choćby podstawowej refleksji prawnej o charakterze przywoływanych przez niego okoliczności postrzeganych w kontekście art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przepis ten uzależnia wznowienie od tego, aby wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem okoliczności, na którą powołuje się strona znane były organowi, gdyż dokumenty te w znacznej części znajdują się w aktach sprawy. W pozostałej części natomiast albo nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, albo znane były stronie znacznie wcześniej niż dopiero we wskazywanym przez Skarżącego dniu 16 października 2024 r.
Jak już wcześniej wspomniano, na pierwszym etapie postępowania wznowieniowego, organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa., oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. W przypadku stwierdzenia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 - organ administracji zobowiązany jest na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Organ nie analizował czy załączony do wniosku materiał medyczny ma wpływ na sprawę i czy wpływ ten ma istotny charakter. Organ poddał analizie zachowanie przez Stronę terminu przewidzianego w art. 148 kpa. i słusznie doszedł do wniosku, że termin ten nie został zachowany. Dlatego podnoszone zarzuty w tym zakresie są nieuzasadnione.
Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty dotyczące błędnej podstawy prawnej i posłużenie się przez organ art. 148 § 2 kpa. Przepis ten rzeczywiście, nie miał w tej sprawie zastosowania i jego przytaczanie w treści uzasadnienia zaskarżonego aktu nie było właściwe. Nie mniej jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy a organ zarówno w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, jak i rozważaniach w uzasadnieniu prawidłowo odwoływał się do 148 § 1 i art. 149 § 3 kpa.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, w szczególności nie zostały naruszone ogóle reguły postępowania administracyjnego. Organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa.), a treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia świadczy o tym, że wbrew zarzutom skargi, jego wydanie poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 kpa.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). W postanowieniu zawarto podstawowe elementy konstrukcyjne, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
W żaden sposób nie naruszono też podnoszonych skardze art. 2, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP, a także art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC a Skarżący nie wykazał na czym naruszenie tych przepisów miałoby w tej sprawie polegać.
Zarzucanego art. 100 w zw. z art. 104 ust. 1 i 3 ustawy o Policji organ w tej sprawie nie stosował a zatem nie mógł też tych norm naruszyć.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie prawa nie narusza i dlatego - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.