II SA/Wa 172/25

II SA/Wa 172/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Iwona Maciejuk /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kube
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o uchylenie decyzji uchyla zaskarżoną decyzję
Uzasadnienie
K. J. wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o "uchylenie w całości ostatecznej" decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...], wskazując, że za jej uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 775) oddalił wniosek K. J. o uchylenie decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] kwietnia 2005 r. własnej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. o przyznaniu stronie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że przedmiotowa decyzja została w 2009 r. poddana procedurze odwoławczej oraz stanowiła przedmiot rozpatrzenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt: III SA/Kr 1018/09, który oddalił w całości skargę strony. KGP stwierdził, że wniosek strony jest całkowicie bezzasadny.
Decyzja KGP z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił wydanie decyzji "z rażącym naruszeniem prawa, poprzez nieuprawnione orzekanie o oddaleniu wniosku strony, oraz wydanie decyzji w sprawie, w której właściwym miejscowo i rzeczowo jest wyłącznie komendant, który wydał decyzję wnioskowaną do uchylenia, czyli komendant Wojewódzki Policji w [...], mimo, iż wniosek był adresowanym do komendanta głównego Policji", oraz naruszenie art. 19 w zw. z art. 65 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie przez KGP swojej właściwości miejscowej i rzeczowej do wydania decyzji, gdy właściwości takiej zarówno z przepisu z art. 154, jak i 155 k.p.a. "w przedmiocie uchylenia, jak i odmowy uchylenia decyzji właściwym jest organ administracyjny Policji który wydał decyzję, a tym organem bezspornie nie był komendant Główny Policji, lecz komendant wojewódzki Policji w [...], któremu wniosek komendant Główny Policji winien był przekazać do rozpatrzenia zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową.".
Komendant Główny Policji, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odwołując się do treści art. 7, art. art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. wskazał, że brak było podstaw do uchylenia decyzji KWP w [...] nr [...] albowiem orzeczenie przedmiotowe było już wielokrotnie przedmiotem postępowania administracyjnego oraz oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżący w dniu 10 lutego 2025 r. złożył pismo procesowe, w którym podtrzymał skargę. Przywołał m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Skarżący odwołał się do treści art. 29 ust. 1 oraz art. 2 pkt 2 lit. c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Skarżący podniósł m.in., że "określone w art. 2 pkt 2 lit. c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, prawo do lokalu mieszkalnego obejmuje także prawo do równoważnika pieniężnego za jego brak. Trafność tego poglądu potwierdza treść § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 70, poz. 633), który stanowi, że decyzje w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych wydają organy, o których mowa w ust. 1, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania emeryta i rencisty. Zatem fakt uchylenia § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918), który stwierdzał, iż przepisy tego rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), pozostawał bez wpływu na prawo funkcjonariusza Policji zwolnionego ze służby czynnej i uprawnionego do świadczeń zaopatrzeniowych do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego". Skarżący wskazał, iż powyższe powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonych postanowień Komendantów Policji obu instancji oraz do uchylenia w całości decyzji KWP w [...] z dnia [...] maja 2009 roku numer [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju
sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli
ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935)), zwanej dalej p.p.s.a.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów podlegała uwzględnieniu.
W sprawie niniejszej naruszone zostały przepisy prawa administracyjnego procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nie poddaje się w istocie kontroli sądowoadministracyjnej. Decyzja KGP nie zawiera żadnych ustaleń faktycznych, w tym umożliwiających dokonanie kontroli w zakresie właściwości organu, zaś jej rozstrzygnięcie, w którym organ postanawia "oddalić wniosek w całości" nie jest znane przepisom k.p.a. Powołany zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1018/09 nie rozstrzyga sprawy ze skargi na decyzję, której uchylenia domaga się skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. Twierdzenie organu, że decyzja, której uchylenia domaga się skarżący "została w 2009 roku poddana procedurze odwoławczej oraz stanowiła przedmiot rozpatrzenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt: III SA/Kr 1018/09, który oddalił w całości skargę strony" nie zostało wykazane w uzasadnieniu decyzji i nie znajduje potwierdzenia w przywołanym wyroku.
WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 rozpoznał sprawę ze skargi K. J. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do z art. 77 § 1 k.p.a., Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W sprawie niniejszej uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymogów powołanego przepisu nie spełnia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazania wymaga, że wniosek K. J. z dnia [...] listopada
2024 r. stanowi żądanie uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...].
W sprawie niniejszej organ rozpoznając wniosek nie ustalił w pierwszej kolejności, czy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], której uchylenia domaga się skarżący, funkcjonuje w obrocie prawnym i czy jest ostateczna, jak we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. twierdzi skarżący. W zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego nie ma żadnych ustaleń faktycznych w tym zakresie.
Powyższe jest niezbędne dla dokonania przez organ następnie ustalenia co do właściwości organu w zakresie rozpatrzenia wniosku K. J. z dnia [...] listopada 2024 r. Pamiętać należy bowiem, że zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie zaś przepisów o właściwości stanowi przesłankę nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Choć z wniosku K. J. nie wynika wprost, w jakim trybie, na jakiej podstawie prawnej, domaga się on uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], to jednak w treści wniosku strona powołuje się na interes społeczny lub słuszny interes strony. Jeśli organ miał wątpliwości, czy wniosek o uchylenie decyzji wniesiony został w trybie art. 154 k.p.a., czy też w trybie innego przepisu, to należało ewentualnie dopytać o to skarżącego.
Przepis art. 154 k.p.a. przewiduje bowiem, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Powyższe stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Właściwy do rozpatrzenia wniosku w trybie art. 154 k.p.a. jest organ, który wydał decyzję ostateczną.
Wskazania wymaga, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania zwykłego - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1647/07, publ.: LEX nr 508428).
W związku z tym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera ustaleń faktycznych i oceny prawnej, stwierdzić należało, że uchybienie przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona przede wszystkim ustalenia, czy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], której uchylenia domaga się skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r., funkcjonuje w obrocie prawnym i czy jest ostateczna. W przypadku dokonania pozytywnego ustalenia w tym zakresie, właściwym organem do rozpatrzenia wniosku K. J. o uchylenie tej decyzji w trybie nadzwyczajnym (art. 154 k.p.a.) będzie Komendant Wojewódzki Policji w [...], jako organ, który wydał decyzję ostateczną.
Formułowanie przez Sąd dalszych wskazań co do postępowania w tej sprawie nie jest możliwe, albowiem w zaskarżonej decyzji nie zostały przedstawione podstawowe ustalenia faktyczne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.