II SA/Wa 1132/23

II SA/Wa 1132/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Waldemar Śledzik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja z dnia [...] kwietnia 2023r., nr [...] Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w [...] (zwanego dalej także: "Prezes WAM"; "Organ odwoławczy") wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt l ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, 2185 i 1855 - dalej także: "kpa") i art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U z 2022 r poz. 1623 – zwanej dalej: "ustawa o zakwaterowaniu") na mocy której Prezes WAM po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego [...] (dalej: "Dyrektor OR"; "Organ I instancji") z dnia [...] marca 2023r., nr [...] orzekającej o wypłacie [...] T. P. odprawę mieszkaniową w wysokości [...] zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i oprawnym.
W dniu [...] stycznia 2023r. T. P. (dalej: "Strona"; "Skarżący") złożył wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej, załączając do przedmiotowego wniosku: rozkaz personalny nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z [...].12.2022 r., z którego wynika, iż został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...].01.2023 r. i przeniesiony do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej; rozkaz personalny nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z [...].06.2022 r.; rozkaz personalny nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z [...].12,2022 r. o przeniesieniu od [...].01.2023 r. do dyspozycji, zaświadczenie Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji [...] z [...].01.2023 r., z którego wynika iż ww. pełnił zawodową służbę wojskową od [...].06.2001 r. do [...].01.2023 r. i [...].01.2023 był z zaszeregowany do stopnia etatowego [...].
Na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - zgodnie z zaświadczeniem – Strona posiadała wysługę, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową liczonej od [...].08.1997 r. w wymiarze 25 lat, 5 miesięcy i 14 dni. Ponadto Strona dołączyła kserokopię aktu notarialnego Repertorium [...] nr [...] z [...].08.2011 r. będącego umową darowizny samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] nr [...] [...] na rzecz T. P..
Do wyliczenia odprawy mieszkaniowej Strona wskazała dzień [...].12.2022 r. oświadczając, że w tym dniu zajmowała stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] w Wojskowym Centrum Rekrutacji [...] z zaszeregowaniem do stopnia etatowego [...] i nie posiadała członków rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu.
Dyrektor OR na podstawie wskazanych wyżej dokumentów, w oparciu o art. 17 ust. 3 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz art. 47 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, decyzją nr [...] z dnia [...].03.2023 r. orzekł o wypłacie odprawy mieszkaniowej T. P. w wysokości [...] zł, tj. z uwzględnieniem normy wynikającej z zajmowanego przez Stronę na dzień [...].12.2022 r. stanowiska służbowego o stopniu etatowym [...], normy wynikającej ze stanu rodzinnego, wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym datę, w której decyzja o zwolnieniu [...] T. P. z zawodowej służby wojskowej stała się ostateczna, tj. IV kwarta 2022 r.- [...] zł, wysługi 26 lat i wskaźnika 1,66, tj. (2 normy x 12 m2) x 1,66 x [...] x (26 x 3%) = [...] zł.
Od powyższej decyzji Strona złożyła w ustawowym terminie w dniu [...] marca 2023r. odwołanie do Prezesa AMW, zarzucając, że Organ I instancji błędnie przyjął, że osobie nieposiadającej członków rodziny przysługuje 1 norma w wysokości 12 m2, pomimo posiadania normy wynikającej z zajmowanego stanowiska służbowego w sytuacji, gdy żołnierzowi prowadzącemu jednoosobowe gospodarstwo należna norma wynosi nie mniej niż 16 m2 .
Prezes AMW wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2023r. utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, nie dopatrując się zarzucanego naruszenia prawa.
W uzasadnieniu Organ odwoławczy w szczególności podniósł, że w myśl art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu przy ustalaniu należnej żołnierzowi powierzchni użytkowej podstawowej powierzchni użytkowej podstawowej lokalu uwzględnia się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz jego stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu wynosi 8-12 nr, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego nie mniej niż 16 m2. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu określa, że członkami rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej są: małżonek (art, 26 ust. 3 pkt 1) oraz wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione, przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, dzieci małżonka, do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia, chyba, że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego (art. 26 ust. 3 pkt 2).
Z kolei, stosownie do treści art. 47 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby, wydaje decyzję o wypłacie odprawy mieszkaniowej nie później niż w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku, przy czym wydanie decyzji następuje po złożeniu wniosku, oświadczenia żołnierza o stanie rodzinnym na dzień wskazany przez żołnierza, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, z zastrzeżeniem ust, 1 pkt 4-6 oraz przedstawieniu co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w art. 47 ust. 2 pkt 1-4.
Organ podkreślił też, że postępowanie w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej poza ustaleniem samego prawa do odprawy mieszkaniowej składa się również z naliczenia jej wysokości. Jedną z przyjętych zasad jest ustalenie wartości przysługującego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wybranym przez żołnierza.
W rozpatrywanej sprawie niekwestionowane jest to że, odprawa mieszkaniowa została przyznana na wniosek Strony złożony przed zwolnieniem ze służby wojskowej, w stosunku do którego wydana została ostateczna decyzja (rozkaz personalny) o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
Bezspornym jest też, że Strona nie skorzystała z uprawnień o których mowa w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu, tj. nie otrzymała ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, wypłaconego na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; nie otrzymała odprawy mieszkaniowej wypłaconej albo zrealizowanej w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; nie nabyła lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; nie otrzymała pomocy finansowej wypłaconej w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36); nie nabyła własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego od Agencji.
Nie budzi też wątpliwości, że Strona na dzień zwolnienia ze służby wojskowej, tj. [...].01.2023 r. posiadała wysługę od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, w wymiarze 25 lat, 5 miesięcy i 14 dni i nie zajmowała lokalu mieszkalnego z zasobu Agencji Mienia Wojskowego oraz że T. P. wskazał w oświadczeniu dzień [...].12.2022r., w którym zajmował stanowisko służbowe o stopniu etatowym [...] i nie posiadał członków rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu.
W świetle powyższego Organ odwoławczy uznał, że – kierując się przepisem art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu – skoro norma powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu, wynosi od 8 m2 do 12 m 2, zaś w przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2, to Organ I instancji prawidłowo wskazał, że T. P., prowadzącemu gospodarstwo jednoosobowe, z racji na posiadany stopień etatowy [...], przysługują 2 normy powierzchni użytkowej podstawowej, tj. 24 m2. Podkreślił przy tym, że norma powierzchni użytkowej podstawowej z jednego tytułu wynosząca nie mniej 16 m2 odnosi się wyłącznie do dolnej granicy normy – ale w przypadku żołnierza samotnego i posiadającego 1 normę, co niewątpliwie ma na celu zabezpieczenie minimalnie godnych warunków mieszkaniowych. Wprowadzając warunek 16 m2 ustawodawca odniósł go bowiem jedynie do 1 normy.
W sytuacji więc samotnego żołnierza posiadającego uprawnienie do 2 norm, wymóg 16 m2 jest zawsze zachowany, albowiem przekracza podwójną dolną
granicę normy. Wówczas potrzeba zagwarantowania stosownej powierzchni użytkowej podstawowej jest zawsze zrealizowana.
Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że, że gdyby podzielić stanowisko Odwołującego, tj. iż przysługują mu z racji posiadanych 2 norm powierzchni użytkowej podstawowej 32 m2, to wówczas przysługiwałby mu lokal mieszkalny jak dla 3 osobowej rodziny, co jednoznacznie wskazuje, że sposób odczytania powyższego przepisu przez Stronę nie zasługuje na aprobatę.
Tym samym do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej dla żołnierza, któremu z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego przysługują dwie normy, także kiedy prowadzi gospodarstwo jednoosobowe (w oświadczeniu żołnierza zawodowego złożonego w celu wyliczenia odprawy mieszkaniowej o stanie rodziny posiadanym na dzień wskazany przez żołnierza w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, żołnierz nie wskazuje członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej), nie znajdzie zastosowania, wyjątek przewidziany przepisem art. 26 ust. 1 zd. 3 ustawy o zakwaterowaniu.
Dlatego też zdaniem Organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił, że T. P. w dniu wskazanym w oświadczeniu posiadał uprawnienia do 2 norm powierzchni użytkowej podstawowej, z tym, że należało sprostować jedynie, iż obie normy przysługują z tytuł zajmowanego stanowiska, nie zaś jedna z tytułu stanu rodzinny, a druga z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego i w związku z czym przysługująca maksymalna powierzchnia użytkowa podstawowa lokalu mieszkalnego, jak przypada Stronie wynosi 24 m2.
Od powyższej decyzji Prezesa AMW T. P. złożył do tut. Sądu pismem z dnia 26 kwietnia 2023r. skargę, nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem w części dotyczącej przysługującej mu powierzchni użytkowej podstawowej oraz w części dotyczącej wysokości odprawy oraz wnioskując o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji w kwestionowanym zakresie.
Powołując się na treść art. art. 145a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł też o zobowiązanie przez Sąd Prezesa AMW do niezwłocznego wydania zgodnej z prawem decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy, tj. poprawienie w decyzji przysługującej mu powierzchni na 2xl6m2 oraz przysługującą mu odprawy na kwotę [...] oraz konsekwentnie wypłatę przez AMW kwoty [...] zł.
W uzasadnieniu, przytaczając treść mających zastosowanie w sprawie przepisów, w tym w szczególności art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu podkreślił, że "twierdzenia AMW nie są podparte żadnymi aktami prawnymi", zaś wskazany przepis mówi wyraźnie i jednoznacznie, że w przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2 . Natomiast w uzasadnieniu decyzji błędnie "podsunięto myśl, że przysługująca mu powierzchnia użytkowa podstawowa ma być nie mniejsza niż 16 m2.
Ponadto wskazał, że:
1) zastosowanie normy 16 m2 w przypadku gospodarstwa jednoosobowego nie jest warunkowane koniecznością braku innych uprawnień, a w szczególności ilością przysługujących norm;
2) dalsze domniemanie dotyczące celu analizowanych przepisów są niczym nie uzasadnioną konfabulacją. Przepis jest jasny i interpretacji nie wymaga.;
3) końcowe wyliczenie stoi w sprzeczności z matematyką, ponieważ 3-osobowej rodzinie oficera starszego przysługują 4 normy (2 za stanowisko i 2 za członków rodziny) po 12m2 czyli 48m2, a nie 32m2. Idąc dalej, nawet oficerowi starszemu posiadającemu tylko małżonka przysługują 4 normy (2 za stanowisko, 1 za małżonka i 1 dodatkowa zgodnie z art.26.4) czyli 48m2;
4) art. 47. 1. 3) ustawy stwierdza, że "wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1 (...)". Oznacza to, że norma użyta do obliczeń może być większa niż 16m2 wskazane w art. 26 ust. 1 jako norma minimalna w przypadku gospodarstwa jednoosobowego. Artykuł 26 ust. 1 nie określa maksymalnego wymiaru normy w tym wypadku, jednakże można się posiłkować art. 26 ust. 5 który stwierdza, że żołnierzowi zawodowemu (...) dyrektor oddziału regionalnego może przydzielić kwaterę albo inny lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej podstawowej (...) do 20 m2 większej niż wynikająca z przysługujących norm. W praktyce oznaczałoby to w jego przypadku maksymalną przysługującą powierzchnię 52m2 (2 x 16m2 + 20m2).
Końcowo podniósł, że pomimo możliwości dochodzenia przysługującej mu maksymalnej powierzchni 52m2, ogranicza roszczenia do użycia w obliczeniach tylko minimalnej przysługującej mu powierzchni użytkowej podstawowej 32m2 (norma "nie mniej niż 16m2" z racji prowadzenia gospodarstwa jednoosobowego pomnożona przez 2 normy z racji zajmowania stanowiska [...]) oraz w konsekwencji obliczenia odprawy zgodnie z przepisami, tj. 2 x 16m2 x 1,66 x [...] x 78% = [...] zł.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – zwaną dalej "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.
W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).
Na wstępie Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy nie jest przez Skarżącego kwestionowany, natomiast istota sporu między stronami sprowadza się do wykładni art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, zgodnie z którym: "Przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej uwzględnia się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz jego stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu, wynosi 8-12 m2. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2."
Z konstrukcji powyższego przepisu art. 26 ust. 1, a konkretnie ze zdania trzeciego, w brzmieniu: "W przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2." Skarżący wywodzi, że z gramatycznego punktu widzenia "(...) przepis ten mówi wyraźnie i jednoznacznie, że w przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2" i dlatego "z racji prowadzenia gospodarstwa jednoosobowego oraz 2 norm z racji zajmowania stanowiska majora" wysokość odprawy powinna być wynosić 2x16 m2, a więc w oparciu o normę 16 m2,.
Z kolei zdaniem organów, norma 16 m2 ma zastosowanie do żołnierza samotnego, ale posiadającego 1 normę, wówczas podana norma (16 m2) powierzchni podstawowej stanowi minimum powierzchni lokalu jaki przysługuje żołnierzowi prowadzącemu gospodarstwo jednoosobowe.
Przy tak zakreślonym sporze, w punkcie wyjścia rozważań Sąd wyjaśnia, że normę prawną, w przypadku, gdy wynik wykładni gramatycznej nie daje jednoznacznego rezultatu, rekonstruuje się z całokształtu obowiązujących przepisów, a wykładnia prawa, będąc operacją myślową, winna być w takim przypadku dokonywana przy wykorzystaniu wszystkich trzech grup dyrektyw interpretacyjnych (językowych, systemowych, funkcjonalnych) i tym samym nie może ograniczać się do wykładni językowej jednego przepisu, lecz jest operacją, w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów prawa stanowionego na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (por: wyrok TK z dnia 10 grudnia 2002r. sygn. akt P 6/02, OTK-A 2002/7/91). Oczywiste jest, że jednakowe rezultaty interpretacji otrzymane wg tych trzech typów dyrektyw wzmacniają uzyskany rezultat wykładni, natomiast różnice rezultatów wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej wymagają podjęcia decyzji o pierwszeństwie któregoś z nich (por. dla przykładu: M.Zieliński, Clara non sunt interpretanda – mity i rzeczywistość, ZNSA 2012/6/18-21; M.Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, LexisNexis 2012, s. 238 - 239).
W ocenie Sądu, organy w procesie wykładni "spornego" przepisu prawidłowo odkodowały jego treść, uwzględniając wszystkie wskazane wyżej dyrektywy w procesie rekonstruowania normy prawnej będącej podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w tym poprzez pryzmat celu instytucji odprawy mieszkaniowej należnej żołnierzowi i na tej podstawie zastosowały przepis art. 26 ust. 1 ustawy w sposób zasługujący na akceptację na gruncie okoliczności nin. sprawy.
W konsekwencji, Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, iż ustawodawca w art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu wprowadził, co do zasady, jako normę powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu – normę w wysokości 8-12 m2, która uwzględnia stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz stan jego rodziny.
Jednocześnie w zdaniu trzecim tego przepisu ustawodawca wprowadził odstępstwo od tak określonej wysokości normy, ustalając, że żołnierzowi prowadzącemu jednoosobowe gospodarstwo domowe została zagwarantowana norma nie mniej niż 16 m2, co wiąże się z potrzebą zapewnienia pewnych minimalnych, "godnych" warunków mieszkaniowych. Zauważyć przy tym trzeba, że w sytuacji samotnego żołnierza posiadającego uprawnienia do dwóch norm, wymóg minimum 16 m2 jest zawsze zachowany. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, jak oczekuje Skarżący, iż przy 2 normach minimalna powierzchnia przyjęta do wyliczenia będzie wynosiła 32 m2. Organ słusznie jednocześnie wskazał, iż gdyby przyjąć interpretacje forsowaną przez Skarżącego, to stronie przysługiwałby lokal mieszkalny jak dla 3 osobowej rodziny. Powyższe nie da się pogodzić z ratio legis omawianego przepisu tak w aspekcie systemowym, jak i celowościowym.
Wskazanej wykładni komentowanego przepisu art. 26 ust. 1 nie zmienia też brzmienie przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy, który wskazuje, iż "wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1, ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym nastąpiło zwolnienie z tej służby, określanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego".
Raz jeszcze podkreślić bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 ustawy, w przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2, co wskazuje na odniesienie do 1 normy a nie do stanu faktycznego, w którym żołnierz prowadzący jednoosobowe gospodarstwo nabył uprawnienia do 2 lub więcej norm. Jak słusznie podnosi Organ odwoławczy, w sytuacji żołnierza samotnego (prowadzącego jednoosobowe gospodarstwo) posiadającego prawo do dwóch norm, wymóg 16 m2 jest zawsze zachowany albowiem przekracza podwójną dolną granicę normy.
Reasumując, powierzchnia użytkowa podstawowa 16 m2 przysługuje żołnierzowi zawodowemu uprawnionemu wyłącznie do jednej normy. Tym samym do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej dla żołnierza, któremu z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego przysługują dwie normy, także kiedy prowadzi gospodarstwo jednoosobowe (w oświadczeniu żołnierza zawodowego złożonego w celu wyliczenia odprawy mieszkaniowej o stanie rodziny posiadanym na dzień wskazany przez żołnierza w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, żołnierz nie wskazuje członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej), nie znajdzie zastosowania, wyjątek przewidziany przepisem art. 26 ust. 1 zdanie 3 ustawy o zakwaterowaniu.
Z tych powodów przywoływane w uzasadnieniu skargi dodatkowe argumenty, w tym podniesiona okoliczność, że skoro zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu dyrektor oddziału regionalnego może przydzielić kwaterę albo inny lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej podstawowej (...) do 20 m2większej niż wynikająca z przysługujących mu norm, uznać należy nie tylko za chybione, ale pozostające wprost w sprzeczności z przepisami art. 23 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 47 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, regulującymi zasady i wysokość odprawy mieszkaniowej.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.