II SA/Wa 1099/20

II SA/Wa 1099/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Iwona Maciejuk /przewodniczący sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
III OSK 5020/21 - Postanowienie NSA z 2024-11-14
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...].
Uzasadnienie
R. K. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z 2018 r., poz. 2102), zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.
Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r.
nr [...] na podstawie art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby za lata 2011-2015. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że R. K. był funkcjonariuszem Policji i na podstawie rozkazu personalnego nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 roku został zwolniony ze służby z dniem [...] kwietnia 2015 roku. W chwili zwolnienia funkcjonariuszowi pozostało łącznie 157 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz 6 godzin z tytułu niewykorzystanego czasu wolnego od służby. Wobec powyższego zwolnionemu policjantowi wypłacono ekwiwalent pieniężny w łącznej kwocie 28.555,16 zł brutto, tj. za wszystkie dni niewykorzystanych urlopów, oraz 181,88 zł brutto tj. za 6 godzin niewykorzystanego czasu wolnego od służby przyjmując, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego odpowiadał wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Organ stwierdził, że wyrok TK nie przyznał sam w sobie uprawnień byłym policjantom do przedmiotowego ekwiwalentu w innej wysokości, tj. obliczonego według "przelicznika" np. 1/21 lub 1/22 części miesięcznego uposażenia, tak jak to ma miejsce w innych służbach mundurowych. Organ stwierdził, że norma z art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania niniejszej decyzji nie może zostać w odniesieniu do strony zrealizowana w sposób inny, niż to zostało wykonane w 2015 roku poprzez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w wysokości wówczas określonej. Dopiero nowelizacja ustawy, konkretyzująca wymiar części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu, stworzy nowy stan prawny, w którym organ będzie upoważniony dokonywać porównania wysokości- ekwiwalentu wypłaconego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu z wysokością określoną
w znowelizowanym przepisie, a w konsekwencji dokonywać wypłaty uzupełniającej.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), zwanej dalej k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2020 r.
Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy
o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który do 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Organ podał, że w dniu 6 listopada 2018 r. w Dzienniku Ustaw (poz. 2102) ogłoszony został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, w którym orzeczono, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. KGP wskazał m.in.,
że sytuacja taka (brak podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego) będzie miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (koniecznym będzie przyjęcie danego wskaźnika tych przeliczeń).
W ocenie KGP nie budzi wątpliwości, że wobec aktualnego braku przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu w innej niż dotychczas wysokości, organ administracji, decydując się na rozpatrzenie wniosku, nie ma możliwości rozstrzygnięcia w inny sposób niż poprzez odmowę uwzględnienia zgłoszonego w tym zakresie żądania.
Decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. stała
się przedmiotem skargi R. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie.
Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucił naruszenie:
- art. 190 ust 3 i 4 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że brak nowelizacji ustawy o Policji i brak przepisów wykonawczych uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego;
- art. 115 a ustawy o Policji poprzez uznanie, że brak jest podstaw do wyliczenia
i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za lata 2007-2013, a w konsekwencji jego nieprawidłową wykładnię;
- nieodniesienie się do zarzutów odwołania, a w konsekwencji pominięcie skutków orzeczenia TK i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, które pozbawia stronę możliwości ubiegania się w przyszłości o wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie kwestionuje samej zasadności żądania wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop lub urlop dodatkowy, a w ogóle samą możliwość rozpoznania merytorycznego żądania skarżącego, a w przypadku uznania tego żądania za zasadne, dopuszczalność ewentualnej wypłaty ekwiwalentu,
z powodu braku normy prawnej regulującej te kwestie.
Skarżący nie zgodził się z organem. Wskazał, że mając na względzie sposób wyliczenia przyjęty przez Trybunał Konstytucyjny w orzecznictwie podnosi się, że wyliczenie należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest możliwe do przeprowadzenia i brak odpowiednich przepisów prawa nie jest w tym przeszkodą. Przyjęcie jako zasadnej wskazanej interpretacji Komendanta Głównego Policji powodowałoby powstanie sytuacji, w której przepis prawa uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny wciąż jest faktycznie stosowany w przestrzeni prawnej poprzez dalsze kształtowanie sytuacji administracyjnoprawnej strony stosunku administracyjnego. Przepis uznany przez Trybunał za niekonstytucyjny ma taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1745/07). Pogląd wskazujący na charakter ex tunc orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego stanowi pogląd uznany nie tylko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale również
i Sądu Najwyższego, zaś przyjęcie skuteczności ex nunc orzeczeń Trybunału narusza "spójność systemową Konstytucji i jest trudne do pogodzenia z jej art. 7 (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt. I CSK 379/08).
Skarżący zaznaczył, że wyliczenie ekwiwalentu urlopowego jest czynnością materialno-techniczną i organ dysponuje wszystkimi danymi potrzebnymi do tego wyliczenia, bowiem stosownie do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego świadczeniem ekwiwalentnym za dzień niewykorzystanego urlopu funkcjonariusza jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Ilość dni roboczych w każdym roku kalendarzowym jest wiedzą w posiadaniu organu i w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90 ze zm.), a nawet jest publikowana w Internecie jako "wymiar czasu pracy" w każdym roku. Z kolei pobierane przez funkcjonariusza wynagrodzenie w danym roku kalendarzowym należy do danych posiadanych przez organ. Skarżący wskazał, że takie stanowisko jest też prezentowane w licznych wyrokach rozstrzygających kwestie ekwiwalentu urlopowego dla byłych funkcjonariuszy Policji, stanowiących jednolitą i konsekwentną linię orzeczniczą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 656/19; , wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 695/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 609/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 271/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt HI SA/Gd 213/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 207/19).
W ocenie skarżącego brak jest podstaw do odmowy wypłaty należnego ekwiwalentu a rzeczona decyzja przeczy obowiązującemu porządkowi prawnemu i nie może ostać się w obiegu prawnym.
Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego,
w odpowiedzi, z dnia 4 czerwca 2020 r., na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, wskazał, że organ nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Pełnomocnik wskazał nadto m.in., że organ nie naruszył art. 115a ustawy o Policji, bowiem na dzień orzekania jego normatywna treść w ogóle nie pozwalała na wyliczenie ekwiwalentu. Podniósł, że art. 115a ustawy o Policji nie statuuje prawa do ekwiwalentu. W gruncie rzeczy jest to przepis o charakterze technicznym. Prawo takie wynika zaś z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Pełnomocnik dodał, że ustalenia ilości dni służby jako pojęcia tożsamego z dniem roboczym należy dokonać za pomocą grafików służby. Wskazał, że grafiki te są przechowywane przez okres ich archiwizacji. Zgodnie
z jednolitym rzeczowym wykazem akt - grafiki stanowią dokumentację niearchiwalną, kat. BC (Dyscyplina pracy, Dowody obecności w pracy). Wobec powyższego w odniesieniu do skarżącego, który odszedł ze służby w 2015 r. nie jest możliwym indywidualne ustalenie dni służby. Natomiast wobec braku określenia współczynnika w formie ułamkowej nie jest możliwym właściwe naliczenie należności. Pełnomocnik podniósł, że niezbędne jest oczekiwanie na wskazanie przez ustawodawcę właściwego sposobu ustalania wysokości ekwiwalentu.
Odnosząc się do treści art. 190 ust. 3 Konstytucji, pełnomocnik wskazał,
że organ nie kwestionuje tego, kiedy wyrok Trybunału Konstytucyjnego 7/15 wszedł w życie, ani tego, że ma on skutek ab initio. Jednakże zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji albo ustawodawca określi w jaki sposób organ ma postąpić, albo należy oprzeć się na normie art. 77 Konstytucji i dochodzić roszczeń w postępowaniu cywilnym, gdzie są jest uprawniony do badania czy żądanie wypłaty skonkretyzowanej kwoty pieniężnej jest zasadne.
Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy (art. 119 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji wydane zostały
z naruszeniem art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 115a ustawy o Policji,
co miało wpływ na wynik sprawy.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z 2018 r. poz. 2102) stwierdził, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim i ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Przepis art. 115a ustawy o Policji stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Skutkiem wyroku TK była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. (data publikacji
w dzienniku urzędowym) mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Przepis ten nie został zatem wyeliminowany z systemu prawnego w całości.
Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 wskazał, że "ekwiwalent pieniężny przyznawany jest w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza ze służby, zaś celem tej regulacji, w kwestionowanym zakresie, jest zrekompensowanie funkcjonariuszowi faktycznej niemożności wykorzystania przysługującego mu urlopu, co stanowi urzeczywistnienie konstytucyjnie zagwarantowanych corocznych płatnych urlopów".
TK wskazał także, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy jest "zastępczą formą" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawną i faktyczną niemożliwość realizacji tych świadczeń w naturze. Innymi słowy, po ustaniu stosunku służby, prawo do urlopu przekształca
się w świadczenie pieniężne, będące, jak sama nazwa wskazuje, jego ekwiwalentem. Obowiązek wypłaty obciąża Policję (pracodawcę), ponieważ w czasie służby w tej formacji funkcjonariusz nabył powyższe uprawnienia, których z powodu wykonywania obowiązków służbowych nie mógł zrealizować w naturze (...). Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 112 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze.
Zdaniem Trybunału przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta oznacza, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez
art. 66 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym to przepisem pracownik ma prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów, zaś maksymalne normy czasu pracy określa ustawa.
Powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r.
ma charakter wyroku zakresowego. Obowiązkiem ustawodawcy była zmiana niekonstytucyjnej części tego przepisu ustawy.
W ocenie organów, w związku z tym, że ustawodawca do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organy, nie wywiązał się z tego obowiązku, brak jest przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę wypłaty ekwiwalentu, o którym mowa w sprawie,
w innej niż dotychczas wysokości. Z tego względu odmówiono stronie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.
Stwierdzenie o braku podstawy prawnej do rozstrzygania w tej sprawie nie jest trafne. Brak w porządku prawnym na dzień wydania decyzji określenia mechanizmu naliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy według wskazań Trybunału Konstytucyjnego zawartych w wyroku z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, nie oznacza braku podstawy prawnej do rozstrzygania w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Podstawę taką stanowi art. 115a ustawy o Policji, który w dniu rozstrzygania przez organ zachował walor konstytucyjności w odniesieniu do prawa policjantów do ekwiwalentu pieniężnego za
1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy ustalanego w relacji do miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach i właściwych dla danego postępowania.
Przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi o prawie jednostki do przywrócenia stanu konstytucyjności po stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności prawnej podstawy orzeczenia (v. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II GPS 1/10 (publ. ONSAiWSA 2010/5/81).
Wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października
2018 r. sygn. K 7/15 zrodziło po stronie skarżącego uprawnienie do tego, aby wystąpić z żądaniem uzupełnienia wypłaconego już uprzednio ekwiwalentu do wysokości odpowiadającej konstytucyjnym regulacjom. Sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego został wskazany w uzasadnieniu wyroku TK. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze".
W dniu wydawania zaskarżonej decyzji w systemie prawnym nadal obowiązywała regulacja ustanawiająca uprawnienie do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w przypadku zwolnienia policjanta ze służby. Trybunał Konstytucyjny wskazał w powołanym wyżej wyroku sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (v. wyroki NSA sygn. akt I OSK 3383/19, I OSK 2928/19, I OSK 2819/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie mogły się ostać w obrocie prawnym.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione rozważania
i rozstrzygnie o zasadności wniosku strony, mając przy tym na uwadze,
że ustawodawca mocą art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610) nadał art. 115a ustawy
o Policji nowe brzmienie. Kwestia wysokości współczynnika ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przez policjanta urlop wypoczynkowy została zatem uregulowana.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, albowiem skarżący nie wykazał poniesionych kosztów. Na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d powołanej ustawy, skarżący nie miał obowiązku uiszczania kosztów sądowych.