II SA/Wa 1040/10

II SA/Wa 1040/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-11-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2010-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński /przewodniczący/
Andrzej Góraj
Anna Mierzejewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Sygn. powiązane
I OSK 284/11 - Wyrok NSA z 2011-06-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 104 poz 708
art. 58
Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym
Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
art. 57 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym – uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2010 r. – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości – zasądza od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego na rzecz skarżącego T. M. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
Uzasadnienie
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 58 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego i na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 177, poz. 1311), z dniem [...] października 2009 r. odwołał [...] CBA (delegatura w [...]) T. M. z zajmowanego stanowiska i na okres 4 miesięcy przeniósł go do dyspozycji Szefa CBA.
Następnie Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 54 ust. 1 i 3 oraz art. 58 ust. 3 ww. ustawy oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, z dniem [...] lutego 2010 r. przeniósł skarżącego (uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego 7 800 zł, kwotę [...] zł stanowiącą [...] % stawkę uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz premia w wysokości 1% uposażenia zasadniczego w wysokości 92,82 zł) na stanowisko [...] (Delegatura w [...]) i przyznał mu stawkę uposażenia zasadniczego w kwocie 3 600,00 zł, kwotę [...] zł stanowiącą [...] % stawki uposażenia z tytułu wysługi lat oraz premię w wysokości 1% uposażenia zasadniczego w wysokości 42,84 zł. W uzasadnieniu podano, że przeniesienie następuje z uwagi na potrzebę zwiększenia stanu etatowego ww. jednostki operacyjnej CBA, a także na posiadane przez funkcjonariusza doświadczenie zawodowe umożliwiające wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych i dochodzeniowo-śledczych. W konkluzji organ podał, że mianowanie na stanowisko zajmowane przed przeniesieniem do dyspozycji, bądź inne stanowisko nie jest możliwe z uwagi na leżące po stronie funkcjonariusza przyczyny wskazane w pisemnym wniosku z dnia [...] października 2009 r. o odwołanie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji Szefa CBA.
Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2010. nr [...] w sprawie przeniesienia skarżącego na stanowisko [...] (Delegatura w [...]) z uposażeniem zasadniczym obejmującym stawkę uposażenia zasadniczego 3 600,00 zł, kwotę [...] zł stanowiącą [...]% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i premię w wysokości 1% uposażenia zasadniczego, tj. kwotę 42,84 zł. W uzasadnieniu powołał się na stan faktyczny oraz argumenty opisane już wyżej.
W tym stanie rzeczy Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 58 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i 2 cytowanej już wyżej ustawy oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, z dniem [...] marca 2010 r. zwolnił skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z uposażeniem zasadniczym obejmującym stawkę uposażenia zasadniczego 7 800,00 zł, kwotę [...] zł stanowiącą [...] % stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i premią w wysokości 1% uposażenia zasadniczego, tj. kwotę 92,82 zł. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że skarżący nie złożył pisemnego oświadczenia odnośnie przyjęcia bądź odrzucenia zaproponowanego stanowiska. Tymczasem, jeżeli funkcjonariusz nie złoży żadnego oświadczenia bądź wyrazi na piśmie sprzeciw co do przeniesienia na nowe stanowisko służbowe, to po stronie organu powstaje obowiązek zwolnienia go ze służby.
We wniosku z dnia [...] marca 2010 r. do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji zarzucając, że decyzja zawiera wady prawne oraz wady w ustaleniach stanu faktycznego. Wskazał, że w dniu doręczenia decyzji przebywał na zwolnieniu lekarskim i nieobecność oraz złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został zinterpretowany przez CBA jako wola nieprzyjęcia proponowanego etatu. Podkreślił, że od wielu miesięcy cierpi na schorzenia, których nabawił się w służbie.
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji – podał, że skarżący z dniem [...] października 2009 r. został odwołany z zajmowanego stanowiska i na okres 4 miesięcy przeniesiony do dyspozycji Szefa CBA. Po upływie okresu pozostawania w dyspozycji, Szef CBA, decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., postanowił przenieść funkcjonariusza na stanowisko [...]. Funkcjonariusz decyzję otrzymał w dniu [...] lutego 2010 r., jednak nie złożył żadnego oświadczenia, ani nie złożył sprzeciwu co do przeniesienia na nowe stanowisko służbowe, wobec czego po stronie organu powstał obowiązek zwolnienia go ze służby.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący T. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 ust. 3 ustawy w związku z art. 67, polegające na przyjęciu że funkcjonariusz, który przebywa na zwolnieniu lekarskim w chwili upływu okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA i niewyrażenia zgody na przeniesienie na określone stanowisko, podlega obligatoryjnie zwolnieniu ze służby.
W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził, że w sprawach związanych ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w CBA podstawą materialną są przepisy art. 64, a także 58 ustawy, które określają w poszczególnych przypadkach przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zdaniem organu, zarzut naruszenia przez organ art. 58 ust. 3 w zw. z art. 67 ustawy jest bezzasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 798 ze zm.), funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa CBA. Z kolei w myśl art. 58 ust. 2 ustawy, funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji szefa CBA nieprzerwanie nie dłużej niż 4 miesiące. Zatem ustawodawca w tym ostatnim przepisie zakreślił maksymalny okres pozostawania w dyspozycji przełożonego. Ponieważ pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji jest szczególnym rodzajem służby chociażby ze względu na ograniczony charakter wykonywanych zadań, o czym mowa w § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 190, poz. 1404), przeto czasokres tego rodzaju warunków służby nie może być domniemany z ustawy, bowiem sformułowanie "nie dłużej niż 4 miesiące" oznacza jedynie graniczny (maksymalny) termin pozostawania w dyspozycji. W tej sytuacji, to właśnie w decyzji o przeniesieniu do dyspozycji, należy ów termin skonkretyzować.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzją Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2009 r. nr [...], z dniem [...] października 2009 r. odwołano skarżącego z zajmowanego stanowiska [...] i skonkretyzowano termin pozostawania w dyspozycji szefa CBA na okres 4 miesięcy.
Natomiast według brzmienia art. 58 ust. 3 zd. 1 ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe.
Analizując powyższy przepis należy dojść do następującego wniosku. Otóż – w ocenie Sądu – z literalnego jego brzmienia wynika, że przeniesienie skarżącego na określone stanowisko, a w tej konkretnej sprawie na stanowisko [...], mogło nastąpić dopiero w dniu [...] lutego 2010 r. Z tego mianowicie powodu, że – jak już wyżej wykazano – mocą decyzji z dnia [...] października 2009 r. pozostawał on w dyspozycji Szefa CBA przez okres 4 miesięcy. Stosownie zaś do treści art. 57 § 3 k.p.a., terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. Skoro tak i skoro – a właściwie przede wszystkim – skarżący z dniem [...] października 2009 r. został przeniesiony do dyspozycji na wskazany w decyzji okres 4 miesięcy, to okres ten kończył się w dniu [...] lutego 2010 r. o godz. 24.00, zaś sformułowanie "po upływie okresu" oznacza, że przeniesienie mogło nastąpić dopiero z dniem [...] lutego 2010 r.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący został przeniesiony na mocy decyzji na stanowisko [...] z dniem [...] lutego 2010 r., co naruszyło w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy dyspozycję wspomnianego już wyżej przepisu art. 58 ust. 3 zd. 1 ustawy.
Przechodząc zatem do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że mocą art. 58 ust. 3 zd. 2 ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, funkcjonariusza – jeżeli nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie na stanowisko i po spełnieniu przeanalizowanych już wyżej przesłanek z art. 58 ust. 3 zd. 1 (przeniesienie na określone stanowisko po upływie okresu przebywania w dyspozycji) – zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.
Prawdą jest, że skarżący nie zgodził się pisemnie na przeniesienie na stanowisko [...], lecz skoro przeniesienie owo, jako niezbędna przesłanka wydania zaskarżonej decyzji, naruszyło prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to w konsekwencji samo zwolnienie ze służby również jest skażone powyższą wadą prawną.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.