II SA/Wa 1008/06

II SA/Wa 1008/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Fronczyk
Jarosław Trelka
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.), Asesor WSA Jacek Fronczyk, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. i w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi R. P. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2002 r. o sygn. akt II SA 598/01 odrzucającego skargę na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w oparciu o decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego dokonanego przez organ wojskowy. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 marca 2002 r. sygn. akt II SA 598/02, odrzucił skargę R. P. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w oparciu o decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego dokonanego przez organ wojskowy. W uzasadnieniu podał, że zaskarżona decyzja została wydana jako decyzja wewnętrzna (akt wykonawczy) po uprawomocnieniu się wcześniejszej decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego dokonanego przez organ administracji. W dalszej części powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r. o sygn. OSA 9/01 i stwierdzono, że "decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej żołnierza w wyniku wypowiedzenia ma tylko charakter wewnętrzny dla celów ewidencyjnych i nie podlega zaskarżeniu". Wobec powyższego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
W skardze z dnia 30 maja 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego w powyższej sprawie oraz w sprawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2002 r. sygn. akt II 1819/01 oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, przy czym w piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2006 r. sprecyzowano, że wniosek o wznowienie postępowania sądowego dotyczy tylko postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2002 r. sygn. akt II SA 598/02. W uzasadnieniu skargi podał, że dokonane przez niego wypowiedzenie nie zostało doręczone w jego macierzystej jednostce wojskowej, bowiem brak jest nam nim pokwitowania i Sąd nie dostrzegł tego braku. Natomiast o powyższym fakcie (dowodzie), on sam dowiedział się w dniu 22 maja 2006 r.
Z kolei w piśmie procesowym sprecyzowano, że podstawą wznowienia jest art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i z uwagi na ujawnienie się już po wydaniu zaskarżonego postanowienia takich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik tej sprawy, wniósł o zmianą zaskarżonego postanowienia, poprzez jego uchylenie i wydanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do treści § 131 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedzenie stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego uważa się za skuteczne, jeżeli zostało doręczone za pokwitowaniem w jednostce wojskowej, w której żołnierz pełni służbę wojskową. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wypowiedzenie to nie zostało skutecznie doręczone (dokument ten nie zawiera daty przyjęcia, pieczęci i czytelnego podpisu osoby przyjmującej). Zatem oświadczenie woli skarżącego nie wywołało zamierzonych skutków prawnych i tym samym rozkaz personalny Dowódcy Korpusu Powietrzno - Zmechanizowanego z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] został podjęty z rażącym naruszeniem prawa i winien być uchylony przez Dowódcę Wojsk Lądowych. W tej sytuacji jest to nowa okoliczność faktyczna ujawniona w maju 2006 r. i ma wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto - jak podniesiono - Sąd orzekając o odrzuceniu skargi na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Dowódcy Korpusu Powietrzno - Zmechanizowanego z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...], wskazał w uzasadnieniu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r. o sygn. OSA 9/01. W ocenie skarżącego po pierwsze orzeczenia sądów nie stanowią źródeł prawa, a po drugie zaś powyższy wyrok został wydany na podstawie odmiennego stanu faktycznego i też tego wyroku nie można odnosić do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Wprawdzie rozkaz personalny Dowódcy Korpusu Powietrzno - Zmechanizowanego z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] ma charakter deklaratoryjny, jednakże przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestionowanie faktu wypowiedzenia dokonanego przez skarżącego, zaś charakter deklaratoryjny decyzji podlega kognicji sądu. Na zakończenie dodano, że wypowiedzenie skarżącego zostało złożone pod presją przełożonych.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej odrzucenie, a w uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny - podał, że nie zachodzą żadne przesłanki z art. 271, 272 i 273 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem skarżący sam złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i zostało ono skutecznie doręczone.
W piśmie procesowym z dnia 14 września 2006 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty i wnioski wniesione w skardze oraz uzupełnione pismem procesowym z dnia 21 sierpnia 2006 r., dodając jednocześnie, że fakt złożenia oświadczenia woli nie oznacza, iż tego oświadczenia nie można później kwestionować, zaś wypowiedzenie w myśl wskazanych już wyżej przepisów prawa materialnego, nie zostało - zdaniem skarżącego - skutecznie doręczone. Ponadto można wznawiać postępowanie sądowe również w stosunku do wydanych w tym postępowaniu postanowień.
W piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2006 r. organ stwierdził, iż skarżący żąda wznowienia postępowaniu powołując się na dokumenty znane już Sądowi w uprzednim postępowaniu i w dalszej części wskazał na argumenty przedstawione już w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Zatem wskazana wyżej ustawa przewiduje możliwość wzruszenia i obalenia prawomocnego orzeczenia sądowego i skarga o wznowienie postępowania sądowego zmierza do korekty orzeczenia wadliwego, które zostało wydane z pogwałceniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i jest sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy. Wyjątkowość jednakże owej skargi sprowadza się do faktu, iż może ona być oparta na ściśle i wąsko określonych podstawach, a jedną z nich jest właśnie podstawa zawarta w art. 273 § 2 ustawy, a opisana już wyżej. Z tego powodu, że skargę o wznowienie postępowania sądowego zalicza się do nadzwyczajnych środków zaskarżenia.
Przechodząc na grunt rozważań w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że stosownie do § 131 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedzenie stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego uważa się za dokonane, jeżeli zostało doręczone za pokwitowaniem w jednostce wojskowej, w której żołnierz pełni służbę wojskową. Nie sposób zatem, po pierwsze, podzielić stanowiska skarżącego, że dokonane przez niego wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, nie zostało organowi "doręczone" w jego macierzystej jednostce wojskowej. Tezie tej bowiem zaprzecza adnotacja z datą złożenia wypowiedzenia, tj. z dnia 8 stycznia 2001 r., Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] ppłk A.K., z której jednoznacznie wynika, że zapoznał się on z wypowiedzeniem i obok której przystawił pieczęć herbową. Po drugie zaś, gdyby przyjąć nawet hipotetycznie, że wypowiedzenie owo nie zostało doręczone w tej właśnie jednostce wojskowej, lecz np. zostało przesłane drogą służbową do organu zwalniającego, to powyższa okoliczność - w ocenie Sądu - nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Wszak przedmiotem badania przez Sąd w postępowaniu o sygn. II SA 598/02, była decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i która była przecież konsekwencją - mimo mylnego oznaczenia przez Sąd przedmiotu sprawy - złożonego przez skarżącego wypowiedzenia. Ponadto słusznie Sąd zauważył, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny i wbrew stanowisku skarżącego, nie podlega ona kognicji Sądu.
Reasumując, wskazana przez skarżącego przesłanka wykrycia powyższej okoliczności, nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy i nie była ona nową okolicznością, nieznaną poprzednio Sądowi.
Stosownie do treści art. 281 ustawy zdanie pierwsze, na rozprawie Sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Należy w tym miejscu wskazać ponadto, że brak podstawy wznowienia występuje tu nie tyle z uwagi na brak przytoczenia przez skarżącego określonego przepisu, ale z uwagi na okoliczności podane przez niego i pozwalające na ustalenie, że podstawa wznowienia nie istnieje. Skoro zaś Sąd nie badał na rozprawie prawdziwości przytoczonej w skardze podstawy wznowienia i nie zajmował się jej merytoryczną weryfikacją, przeto zaistniały warunki do odrzucenia skargi.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 281 w zw. z art. 276 i 160 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.